Blog bee…

Mutlu ve heyecanlı ve bilmemne birsürü şey olduğumu söylemişmiydim sana?

Hıı? Böğğğ mü geldi

Banane banane banane bidaha söyliyceeem… Mutluyum oğlum ben, hemde çok… Tahmin edemeyeceğin kadar çok… Cidden bak, tamam bunları yazıyorum mutluyum filan diye sonra nazar değiyor mutsuz oluyorum ama hiç de umrumda değil, mutlu muyum abicim? Mutluyum… O zaman gerisini düşünmeye gerek yok, o bunu demiş bu bunu yapmış, buna göre bu doğruymuş da buna göre aslında şu şöyleymiş… BANANE!!!

Mutluluk dedim de bak bahsetmek istediğim konu geldi aklıma. Nasıl yani asıl bahsetmek istediğin konu yazının ortasında mı belli oluyor diyebilirsiniz. Evet aynen öyle oluyor şeker kardeşim. Bir konuya başlayarak devamı getiremiyorum, sadece bir kelime seçiyorum kendime ve onunla ilgili aklıma gelen şeyleri yazıyorum. Bu yazı görüldüğü üzre mutlulukla alakalı.

Konu şeydi, dünyanın en mutlu insanları Danimarka’da yaşıyorlarmış. Oraya gitmek istiyorum diyecektim, uzatacaktım da uzatacaktım kendi uslûbumla  ama üfff amaaaann banane yaaa vazgeçtim bu konudan dedim siz tam bu satırları okurken. Sanırım mutluluk bulunduğun ülkeyle, şehirle, mekanla alakalı değil, mutluluk inandığın yerde… Hep bildiğin yerde mutluluk…

Mutluluk kalıcı birşey mi sizce? Ömrünün sonuna kadar mutlu yaşamış insanlar sadece masallarda mı var? Onlar ömrünün sonuna kadar mutlu yaşıyorlar, peki ya öncesi? Elbet acı çekiyorlar, üzülüyorlar, pişmanlık duyuyorlar, hata yapıyorlar ama sonra ömürlerinin sonuna kadar mutlu yaşıyorlar, eriyorlar muratlarına biz çıkıyoruz kerevetlerine Elmalar filan düşüyo işte biliyosunuz

Bizler içinde böyle olamaz mı ki? Zaman zaman mutsuz oluyoruz, sonra mutlu oluyoruz, sonra durağan geçiriyoruz hayatı ne durumda olduğumuzu bilemiyoruz, eee sonra? Sonra yine mutlu oluyoruz, sonra yine, sonra yine.. Ne olacağı bilinemiyor ki hayatta.

Ben şuna inandım, mutsuz olduğunuzda sarılmanız gereken tek şey umutlarınız… Evet umudunuzu yitirmezseniz eğer, bir şekilde inanırsanız mutlu olacağınıza bu gerçekten oluyor, evet gerçekten oluyor siz sadece inanın. Evet diyin yaa mutlu olabilirim, mutlu olacağım, nasıl mutlu olacağımı biliyorum, ne yapmam gerektiğini biliyorum ve inanıyorum… Bu… Olay bu, sadece bu. Dönüp buluyor birşekilde, değişiyor kareler, diyaloglar…

Rüyalarınız gerçek oluyor belki, ya da rüyanızda göremeyeceğiniz derecede mutlu oluyorsunuz, ya da biraz eksiği oluyor ama birşekilde mutlu oluyorsunuz…

Ben mutsuz olduğumda insanların bunu anlaması için yüzüme bakması değil çevremde olması bile yeterli oluyor, hemen yansıtabiliyorum o havayı… Çok kez şahit oldum buna.

Mutlu olduğumda ise hemen mutsuzlar gözüme çarpıyor… İçim daralıyor mutsuz birini gördüğümde, cılkını çıkarana kadar ısrar ediyorum nedenini öğrenmek için, öğreniyorum ve ve ve… Sadece teselli. Şimdi aklıma epey bir mutsuz isim geldi…

Abi üzmeyin be kendinizi, valla billa, Kuzy sen mesela? Yapma… Mahmut abi dünyanın sonu mu sence? Orhan ? …. ? yapmayın abi karamsarlığa düşmeyin, yenilmeyin… Mutluyken mutsuz insanlar gelmesin aklıma…

İnanalım be, mutluysak yayalım etrafa enerjimizi, bencil mutluluk yaşamayalım, paylaşalım…

Kendi Danimarka’mızı kendimiz yapalım.

Buluyor abi işte buluyor, sen istesen de istemesen de inanırsan eğer gelip buluyor.

Mutluluk sana sesleniyorum!!!

Hiç gitme olur mu?

Herkesin yanında ol…!

Ohh lalallaaaaa

Evimdeyim, liseli gençler gibi delicesine heyecanla Kavak Yellerini izliyorum, yanımda sıcacık kahvem, tepemde sıcacık ufom, Annem babam kardeşim…

Ne var bunda mı?

Değil öyle…

Mutluluk bu an işte, o kadar basitmişçe farkına varamadığımız nefes almak gibi sıradan, nefes almak kadar hayati, nefes almak kadar gerçek ve vazgeçilmez bu an…

Kim söyleyebilir ki bu anı bir kez daha yaşayabileceğimi? Annemin elinden tutup lunaparka götürdüğü, babamın ışığı yanan kol saati alarak sevindirdiği oğlu değilim, kardeşimin sokakta oyunlar oynadığı abisi de değilim…

Bunu düşündüm az önce… Sanırım herşeyin bir sonu oluyor… Ya diyorum, ya bu anı birkez daha yaşamak isteyip de yaşayamazsam? Ya burnumda tütecek en büyük hayalim olursa şu basit ama sıcacık anı yaşamak…

Değerini bilmek lazım, ya yapayalnız kalırsam…

Ne var yalnız olmak herkesin kaderi değil mi? Bir gün muhakkak gelmiyor mu başımıza, geç ya da erken ama yalnız kalıyoruz işte…

Daldım daldım, hayal ettim tek başıma yaşadığım evimde, kendimce eğlenceli bulduğum ama aslında hiç de tat alamadığım gelecekteki günlerimi… Ne yaparsam yapayım şimdi nasıl o çocukken ki huzurumu bulamıyorsam, ileride de şimdiki manevi zenginliğimi bulamayacağım…

Hadi be, kabul edelim en sıradan anımızın aslında dünyaları döksekte elde edemeyeceğimiz en büyük mutluluk olduğunu…

Neyin farkına varmanız gerektiğini anladınız mı?

Fotoğraf makinesi için geri sayım başladıııı

Varol çok heyecanlı, Varol çok umutlu, Varol çok mutlu, Varol varya Varooolll dalıp dalıp gidiyor hayallere

Ne güzel kitlenmiştim Canon EOS 500D’ye ama kafam iyice karıştı şimdilerde… Geçenlerde Teknosa’daki çok bilgili satıcı bey abi sakın alma oyuncak gibi bişey bu dedi, al bide buna bak istersen diyerek şılakkk diye koydu masanın üzerine Nikon D90′ı… Ve benn ben şeyy bi acayip oldum

Nasıl bir duygu biliyomusunuz, mesela Angelina Jolie’yi ellemek Hehhehe ellemek derken yani D90 o derece uzak bir ihtimaldi benim için ama şimdi içim kıpır kıpır oldu. Lan diyom lannn yoksa coşup D90 mı alsam? Yapsam mı nan :S

Hüfff o kadar kararsızım ki Bu işi bilenler Pentax filanda diyorlar ama ben ne alacağıma hala karar veremedim. Modeli bırak daha marka hakkında bile bir fikrim yok :S

Sony almayacağım, Olympos ı ıhhh :S, Pentax filan biraz sanki ultra profesyonel düzeyde marjinal fotoğrafçılara göre bişey, geriye Canon ve Nikon kalıyor. Ki Canon ve Nikon Mercedes ile BMW gibi bişey bu kulvarda.

Canon’ mu Nikon’mu?

Canon’ mu Nikon’mu?

Canon’ mu Nikon’mu?

????

Hüfff kafayı yiycem yaaa ne alıcam ben Ahhaha düşündükçe hem heyecan yapıyorum, hem moralim bozuluyo kararsızlığımdan dolayı