Archive for Eylül, 2009

Efenim cümleten hayırlı bayramlar.

Dün gece 01:30-02:00 gibi Orhan aradı, kanka yarın bayram namazına birlikte gidelim diye. Tamam canım benim, ben Cübbeli Ahmet Hoca ile kılmayı planlıyordum ama seninle kılarım sorun olmaz dedim. Efenim gece 3 gibi yatıp, namaz aşkı ile 06:45′de gözlerimi tekrar açtım hayata Sanki hiç kapatmamışım gibi.

Hazırlandım namaz için çıktım balkona Orhan’ın gelmesini bekliyorum. (Evlerimiz aynı sokakta olduğundan kısmen görebiliyoruz birbirimizi.) Bekle bekle yok, namaza kaldı 10 dakika, defalarca aradım ama açmıyorda. Banyoda filan desem hanımı açar telefonu e o da yok. Kesin uyuyor bu diye hışımla çıktım evden. Yani kalkmışız o kadar, abdest almışız, o gelecek diye genişçe bi örtü aldım yere sermek için. Dayandım kapıya bastım zile, ehehe zil sesinden 3 dakika sonra aşağı indi Uyuyormuş yaaa, hayır sanki gecenin köründe ben açtım telefonu yarın namaza gideriz diye töbe töbe..

Fakat şunu söylemek istiyorum ki keşke Orhan hep uyusaydı, bende uyusaydım, herkes uyusaydı. Keşke hiç gitmeseydim namaza. Allahım yazarken bile utanıyorum yaaa.

Dışarıda sokağın ortasında namaz kılacağımızı hesaba katarak annem 5-6 kişinin namaz kılabileceği büyüklükte ince bir örtü vermişti. Camiye vardığımızda bende gayet mümin tavırlarla çevreye gülücükler dağıtarak serdim örtümü, açıkta kalan cemaati davet ettim buyrun gelin burada eda edin namazını diye. Herşey çok güzel gidiyordu, namazada yetişmiştik hiç sorun yoktu. Taa ki o ana kadar. Yani ben o lanet espiriyi yapana kadar. :S Tam ayaktayız hoca Allaahuekber demek üzere, ben Orhan’a “hacı kafayı betona vurma, secdeye yavaş git” dedim. Demez olaydım, Orhan’da bi kıkırtı bende bi kıkırtı, hoca bi yandan Allahuekber diyor, sıkıyorum kendimi olmuyor, garip sesler çıkartıyor, adeta titriyoruz kahkaha atmamak için.

Yani o espiriye o an gülemedik ya, ki o kadar müthiş bir espiride değildi içimizde kaldı işte, olay büyüdü büyüdü büyüdü. Derken yanımda 6-7 yaşlarında bir çocuk namaz kılıyordu, o secdeden kalkarken ön tarafa doğru düştü Bi yandan da ona gülmemek için kasmaya başladık kendimizi. Ama nasıl bir durumdur anlatamam size yaaaa.

Neyse efendim biz kasım kasım kasılmışken hoca birkez daha Allahuekber dedi ki bizim o anda ellerimizi kulaklarımızın arkasına kaldırmamız gerekiyordu ama orhan Rûkû’ya eğildi. Al işte bir olağan dışı olay daha. Şeytan bizimle iyice uğraşıyordu. Ben ise infilak olacaktım sanki, hoca okurken ben eüzu besmele çekiyor, ayetel- kürsi okuyorum ki şeytan uzaklaşsın bizden diye ama durduramıyorduk kendimizi.  :)

Çok şükür namazı, kahkaha atmadan bitirdik, yani bitirdik sayılamaz cemaate eşlik ettik diyelim biz buna.

Namaz sonrası tanıdık eş dost akraba kimseye gözükmeden, koşar adım, vicdan azabıyla eve doğru geldik, mahalleye ilk biz girdik, hiç kimse yoktu sokak bomboştu .

Tek tesellim annemin verdiği uzunca örtü üzerinde namaz kılanlara sağladığım kolaylık, sayesinde kazandığım sevaplar

Allah’ım Sen Affet. O kadar vicdan azabı duyuyorum ki anlatamam…