Archive for Aralık, 2009

Saat 23:00 civarı, şirketten eve geliyorum. Servis şöförümüz Memati abi radyoyu değiştirirken bir parça çıktı, baktım ki İbrahim Tatlıses – Yıkılmışım Ben… Bir süre dinledikten sonra tuttu kanalı değiştirdi Sevmiyorum ben bu adamı dedi

Offff dur bi dakika sonra sevmezsin şimdi sevmen lazım, benim bu parçayı şuan şuracıkta dinlemem lazım dedim Yoğun ısrarlarım neticesinde o parça ile yolumuza devam ettik. Kendimi nasıl hissettiğimi anlatamam size yaaa. Böyle ne bileyim, aynı türk filmlerindeki gibi, kendi kendimi bunalıma soktum, ağladım ağlıycam, memati abi meyilli olsa inip iki bira alıp gelicem o derece efkar yaptım…

Ulan farkında değilmişimde aslında ne kadar çok acı çekiyormuşum ben şu sıralar filan dedim Ahaha acayip bir durum yaa. İnsan bilmez mi kardeşim ne durumda olduğunu Sonra şarkıyı dinledikçe nasıl üzüldüm kendi halime, wayy beee ulan yazık lan bana harbiden yaaa dedim içimden Cidden bak yaa böyle hissettim. Tesadüf ki gayet dandik bir radyo kanalından dinliyormuşuz şarkıyı, bitince tekrardan başlamaz mı Ohaaaa dedim lan nooluyo olm, kamera nerde lan, ağlarken görüntüleyince elinize ne geçecek adiiiler diyesim geldi

Abi beni bir aldı arabesk isteği görme gitsin Ki genelde ben hep hareketli parçaların açılmasını isterim  O kanal senindir bu kanal benimdir dönüp duruyorum radyonun başında, memati abi kelle oldu zaten O sırada bana evliliğin ne kadar kutsal birşey olduğundan filan bahsediyordu sanırım Bende evet abi, katılıyorum abi, çok doğru söylüyorsun abi gibi cevaplarla üzülmemesini sağlamaya çalışıyorum, zira ne anlattığını, bu konuya nereden ulaştığını anlayamadım bile

Bu gece benim için damara bağlama gecesidir arkadaşşşş Kitap filanda okumuycam, böyle zombi gibi olucam, acı çektirip çektirip kendime yatıcam uyuycam

Neden umutsuz, acı içinde kıvranan, ya da kendini acındıran bir yazı olmadı diye düşünüyorsanız eğer hemen anlatayım…

Kendimi bazı konularda yeterince tanıyan biriyim, sabah uyandığımda bu düşüncelerin hiçbiri olmayacak, olsa da hepsini yok sayacağım, zihnime farklı şeyler sokacağım, kendi içimde duran zavallıya mahal vermeyeceğim, kimse ne olup bittiğini anlamayacak, ben bile… Kendini övmek gibi adletmeyin fakat en sevdiğim yönüm bu, kendimden kaçmayı çok iyi başarabiliyorum… Şimdi damarın taaa en derinlerine dalıp sabah The Cardigans – Losing My Favorite Game şarkısıyla uyanacak, güne Avril Lavigne, Rammstein, Duman vs. vs. şahıslarla devam edeceğim

Psikolojik bir sorunum olduğunu mu düşünüyorsunuz Ahahha yok öyle bişey kim çıkarıyo bu lafları

Durun durun aklıma bişey geldi, hep içimde ukteydi şöyle içinde gül, gülün üstünden kan damlayan bir blog resmi koyucam:D ahhaha onuda koyayım harbiden bloga ilk defa giren kişi kim lan bu kro desin bana Kroyum lannn sananeeee embesillll