Sansasyon oldu kendi çevremde yazmayı bırakmam, çok üzgündüm, hala çok üzgünüm… Üzgün olmaya da devam edeceğim içten içe bunu açık açık söylüyorum fakat az ya da çok biliyorsunuz beni, duygularını kontrol edebilen biriyim. Göstermek istediğimde fazlasıyla gösteririm, gizlemek istediğimde ise odunun önde gideni gibi görünebilirim… Şimdi Varol yeniden takıyor maskesini, herkes maskeyle dolaşırken neden ben tek kalayım ki değil mi?

O yazıyı silmedim, sadece görünürlüğünü gizledim. Neden? Utandığım için mi? Yine aynısını hatta daha fazlasını yazabilirim, fakat o yazıyı okudukça üzülen insan sayısı o kadar fazla ki, bencillik yapmamın bir anlamı yok. Hayatını hep başkalarının mutluluğu için yaşayan biri olarak yeniden görevimi üstleniyorum, mutlu olmanız için mutlu görüneceğim. Evet kendim için bir kez mutlu olmayı denedim ve elime yüzüme bulaştırdım, sanırım beceremiyorum bunu… Aslında mutluluk ulaşılmaz değil, çaresiz değilim, mutlu olabilirim, bunu biliyorum, dünya dönüyor, herkes yaşamına devam ediyor, umrunda olduklarımdan çok umrunda olmadığım insan var etrafta… Şimdi istesem kendimi terapiye alsam, mutlu olacağım desem, pozitif bakış açımı tekrar kazansam bakın hepinizden mutlu olurum… Yaparım… Gerçekten yaparım…

Fakat şimdi istediğim mutluluk değil, kendimi bu çektiğim acıyla yontmak, düzeltmek, olması gereken Varol’u ortaya çıkarmak, yanlışlarımla hayatımı yaşayarak doğruları alışkanlık haline getirmek, kendim için eksiklerimi tamamen artıya çevirmek niyetindeyim… Anlatabildim mi? Garip mi buldunuz? Ahh kusura bakmayın garip biri olmam konusunda hiçbirşey yapamam tanıyorsanız eğer farklı olduğumu hissedersiniz. Düşüncelerimi yoğunlaştırıyorum, herşeyi gözden geçiriyorum, her anı, her kareyi, her kelimemi… Olaylar karşısında takındığım tavırları, verdiğim tepkileri, mimiklerime kadar… İçimden geldiği gibi hareket etmem yanlış yönlerimle herşeye zarar veriyor. İçimden geldiği gibi davranmayı bırakıp rol yapmak yerine kendimi bakıma almaya karar verdim…

Çok kez bahsetmiştim, kendimi çok iyi tanıyorum diye. Evet kendimi tanıyordum fakat yanlışlarıma göz yumuyordum, yok artık, yanlış yapmak istemiyorum, yanlışlar beni mahfediyor çünkü. Herkes hata yapabilir ama ben değil. Hiç bir olayda hata yapma şansım olduğunu düşünmüyorum.

Hayır kitaplara boğulup unutmak istemiyorum, blog yazarak içimi dökmek niyetinde de değilim, fotoğraflar çekerek imalarda da bulunmayacağım, dramatik şarkılarla kendimi isyana da sürüklemeyeceğim, uyuyarak vakit de öldürmeyeceğim. Sadece düşüneceğim, herşeyimi, her her herşeyimi düşüneceğim…

Herkesin başına gelmez böyle mükemmel hatalar… Bu bir fırsat! Değerlendirmezsem eğer yine aynı şeyleri yapabilirim. Yapmayacağım! Artık yok, gerçekten yok…

Boş geçtiğim tüm sorularımı cevaplayacağım.

Modern olmak, geri kafalı olmak, normal olmak, standardın içinde bulunmak, belli bir kritere uymak… Bunların hepsi boş… Ben kendi doğrularımı ve yanlışlarımı biliyorum ve kendim için yapmam gereken en iyi şeyi yapacağım. Kimseye benzemek istemiyorum, olmak istediğim Varol olayım bu maneviyatım için yeterde artar bile.

Kafayı yediğimi mi düşünüyorsunuz? İnanın bana o kadar özümleyim ki, iç hesaplaşmamı tamamladığımda, maskemi indirip cıvıl cıvıl Varol ile geleceğim karşınıza… Akli dengem hiç olmadığı kadar yerinde yani, sorun yok.

Bu yazıyı okuyan dostlarım, arkadaşlarım, çok değer verdiklerim, kalbini kırdıklarım, hepinizden özür diliyorum sizleri incittiğim için…

***

Hadi devam edelim kaldığımız yerden, bakın ilk smileyimi de koyuyorum Smiley suratlı adamım ben ahahha