Archive for Mart, 2010

Evde oturan bir Varol…

Wuhaaaa ne kadar faydalı, ne kadar ulvi, ne kadar bir MacGyver vari bir kişiliğimdir sormayın gitsin Odamın içerisinde bir bilgisayarla, bir kitaplarla, bir gitarla, bir Einstein posterime dil çıkarıp rahatlamayla vakit öldüren enfes bir kişiliğimdir

Çocukluk arkadaşım Orhan (çocukluk ibaresini kullanmak zorundayım zira en yakın iş arkadaşımın adı da Orhan olduğu için karışıyor bazen frenkeştaynlar ) lan bu Varol’u bi kullanayım, gitsin bi işin ucundan tutsun, bi sanat öğrensin, bir baltaya sap olup koluna altın bilenzik taksın diyerekten arayıvermiş beni

Telefonu Evet beni aradınız, sizi dinliyorum diyerekten açtıktan sonra,

Kankaaaaa nerdesin? sorusuyla karşılaştım.

Bu neredesin sorusu hep kanımı dondurur zaten Hiç cevap vermek istemem korkarım biri bişey diyecek diye.. Bana en uygun yer neresidir ki o an için bilemem.. Ev desem? Ya Orhan evdeyse? İş desem? Ya şirketin olduğu taraflardaysa, gelip beni alırsa? Abi ben evde oturmaktan zevk duyan, kendine oluşturduğu boşluğu dopdolu yaşayan bi organizmayım… Ben istemediğim sürece dışarı çıkmak hep işkence olur :S

Sorun nedir kanksss ? gibi soruya soruyla cevap vererek koordinat belirtme probleminden kurtulmuş oldum Allahtan ısrarcı olmadı Bi bakıma stratejimi yedi de diyebiliriz

Şirketteysen işime yaramayacaksın dedi Wuuuu bide nerenin yarayıp yaramadığını da öğrenmiş oldum Süpper gidiyordu herşey… Oh lan dedim böyle pek bi önemsizce dinlemeye devam ettim onu

Ikkk mıkkk şirket ev arası çok garip ve anlamsız bir kelime çıkartmaya çalıştım kıvranaraktan . Sorun ney olm diye ısrarcı oldum bu sefer

Yaaa moruk, ablam dükkanın kepenklerini indirememiş, bi bakar mısın dedi…

Yeşim abla bileğinden ameliyatlı olduğu için, tereddüt etmedim tamam moruk evdeyim gidiyorum dedim Yapacak bişey yok, insanı yönüm devreye girdi…

Hemen giyinmeye başladım, bir yandan da güç gösterisi yapacağım olay yerine varmadan, evde alıştırmalar yapıyordum… Ki üç, ki üç, ki üç ileri geri ileri geri, ups ups tarzında hareket getiriyordum edeleli gollarıma

Hızlı tempoda yürüyordum ki, zindelikte tavan yapayım, işimin hakkını vereyim, çevre esnafı tarafından beğeniyle takip edileyim, hem başarılı olursam birkaç tshirt’de hediye olarak tarafıma sunulsun düşüncesindeydim

Yeşim ablanın mağazasına vardım…, Eşyalar toparlanmış benimle birlikte, anılar saçılmış tükkana her yere Şöyle göz ucuyla tshirtlere iliştim, abla kart geçiyomuydu yaaaa diye sorularla asıl niyetimi belli etmeye çalıştım ama yemedi Hadi Varol kapatalım dedi

Tamam abla dedim…

Kaldırdım kollarımı gökyüzüne doğru, tükürdüm avuçlarıma, ya allah bismillah nidalarıyla höööyyyttttt diyerekten öyle bir asıldım ki, dokunuşumla kepengin yere inip dankkkkk diye ses çıkarması bir oldu

Wayy canınaaaa dedim Lan ecayip bir güce ulaşmışım görmeyeli diye düşünerekten öteki kepenge geçtim. Bu kez daha rahattım ama yine gücümü maksimum kullanmak istiyordum ki çalıştığım belli olsun Neyse efenim ikinci kepengede asıldım dankkkk diye o da iniverdi yere….

Yavaş oğlum, yavaşşşş dedi Orhan ve Yeşim ablanın annesi Ben tabii hiç sıkıntı çekmeden o sıkışmış kepengin kapanışının benim ultrasüper çekiş gücüme bağlı olduğunu düşünüyordum

Laynn işin aslı öyle değilmiş ki :S Yeşim ablanın boyu yetmiyomuş Hahhaha ondan çağırmışlar beni

Adii Orhan’da öyle bi anlattı ki, sanki o kepenkleri o an için birtek ben indirebilirmişim, benden başkası harcanırmış gibi lanse etti

Tüm pehlivanlık güdüm, tüm o esnaflara artislik yapma düşüncelerim, tüm o tshirt kapma sevdalarım boşa çıktı :S

Madem elim pislendi bide kilitleri takayım da alem adam görsün dedim. Kilitleri de çömelip çatal göstererekten taktım bi güzel

O an kendimi tam esnaf gibi hissetim,

Yeşim ablayla eve doğru gelirken yeni sezon Tshirtleri geldi mi abla diye yine bi zarf attım yine yemedi

Onların evinin önünden iyi akşamlaşarak ayrıldık