Archive for Nisan, 2010

Bildiğiniz gibi gözlük kullanmak zorundayım diyeceğim ama bilmiyorsunuz ki…

Neyse geçtiğimiz günlerde eski çalıştığım hastaneye gittim ve göz muayenesi oldum. Tabi eski dostların ilgi ve alakaları ki özellikle Melike can siperane bir şekilde ilgilendi benimle çok mutlu etti beni. Doktorumuz 3,5 derecede hipermetrop olduğumu ve daimi olarak gözlük kullanmam gerektiğini söyledi.

Oysa o makinedeki çayır çimen içinde küçük evi gayet iyi görüyordum, duvardaki yazılarıda harika bir şekilde okudum. Doktorum çok kızdı bana, senin zaten gözlük kullanman gerekiyordu neden takmıyorsun bla bla bla bir sürü laf işittim Velhasıl kelam sohbet eşliğinde biraz nostalji yaparaktan muayenemi oldum

Gözlük almak için hemen hastanenin karşısındaki gözlükçüye gidecektim ki Duygu abla Varooooooolll sakın karşıdan alma gözlüğünü git Gazi Optik’ten al dedi. Duygu abla herkesin hayatında olan bir insan. Hani hayatı yaşayarak öğrenmiş filozofi bilge kişiler olur ya.. İşte o da öyle, herşeyi bilir, nereye neyle nasıl gidilir, nerede ne giyilir, ne zaman ne konuşulur, kime nasıl davranılır filan saymakla bitmez. Çok severim onu birde Ülker ablam var, onlar benim manevi annelerim sayılırlar, hayatımdaki en berbat günlerimde hep yanımda olmuşlardı…

Neyse kırmadım Duygu ablamı tamam ablacım dediğin yerden alıcam dedim. Lakin o bahsedilen yer epeyce bir uzakmış bana, sonradan vazgeçtim Şirkette Hakan abi daha birkaç gün önce güneş gözlüğü almıştı kendine hatta verdiği fiyata ohaaaaaaaaa demiştim, Reis sanada ordan alalım dedi. (Şirkette lakabım Şirin Baba ve Reis )

Cumartesi günü atladık gittik onun o meşhuuuur gözlükçüsüne. Aman tanrım binlerce gözlük vardı nerdeyse, hangi birini seçicem ben derken satıcı geldi tak tak tak tak tak bir sürü gözlük verdi bana içlerinden en idare edenini seçtim Evet idare edeni diyorum çünkü gözlük bana hep garip geldi, alışmam gerekiyor sanırım :S Gözlük çerçevemi seçtim, sonra en büyük derdim gözlük camımdı. Hipermetrop olduğum için gözlerim kocaman gözükebilirdi, bunu önlemenin bir yolu var dedi satıcı Wooowww hadi yapalım o zaman dedim Bana nasıl bir cam kullanacağını slaytlarla demolar izleterek gösterdi. Tamamen ikna olmuştum kesinlikle bu cam olacak dedim.

Kasa kısmını atlamak istiyorum, orası hiç yaşanmamış sayalım

Perşembe günü gözlüğünü alabilirsin dedi satıcı, çünkü cam özel üretiliyormuş ellerinde hazır değilmiş. 5 günlük bekleyiş başlamıştı benim için. Her bilgisayara bakışımda lan gelsede bi taksam şunu diye iç geçirdim. Bugün dayanamadım sipariş numaramla aradım gözlüğün durumu hakkında bilgi almak istedim. İyiki aramışım, gözlüğümü bir gün erken getirmişleeer Wooowww süper ben bugün almaya geliyorum sakın ben gelmeden gitmeyin dedim.

Şirket ile arası uzak olduğu için ve tam İstanbul trafiği patlamanın eşiğindeyken  ne yapsam ne yapsam diye kara kara düşünüyordum ki, aklıma Yalçın geldi Hacıııı gözlüğümü alırmısın dedim, sağolsun kırmadı aldı kendi elleriyle biraz işkenceli olarak getirdi Teşekkürlerimi sunuyorum tekrardan

Gözlüğü takmamla birlikte görüşümde o kadar çok farklılıklar oldu ki yani bu derece değişeceği aklımın ucuna bile gelmezdi….

Öncelikle ya ben hayatı küçücük görüyordum, ya da bu gözlük büyütüyor… Ve ve ve herşey o kadar net ki.. Sanki HD kalitede bir yaşamın içerisindeyim.

Yalçın’ı otobüs durağına bıraktım ve ben eve doğru yürüdüm biraz. Aman tanrım bu nasıl bir deneyimdir böyle

Birkere herşey çok büyüdüğü için karşıdan karşıya geçmek acayip bir durum haline geldi Oooooo diyorum ben nasıl burdan oraya geçicem kocaman lan mesafe… Ayaklarımı ve kendimi göremiyorum ya, hala eski bakışımdaki ayaklarımla o büyük yolda yürümem gerektiğini sanıyorum halbuki ayaklarımda büyük bende büyüğüm herşey büyük Şartlar eşit yani

Yinede korktum, mümkün olduğunca şerit değiştirmemeye çalıştım, düz bir şekilde şeridi takip ettim.

Yolda sanırım 3 yada 4 kişiye çarptım ama çarpmak derken resmen üzerine üzerine yürüyorum insanların Bu mesafe dengeleme olayını ayarlamalıyım

Gördüğüm küçük bir çukura basmamak için up uzun bir adım atmayı deniyorum, ve attığım adım o kadar komik oluyor ki Yani ben o çukuru değil de koskoca kaldırımı bir adımda geçmeye çalışıyormuşum gibi oluyor Abi yol büyükse bende büyüğüm ama beyin idrak edemiyor, beni hala küçük sanıyor göremediği için, yolun o büyüklüğüne kendini ezdirmemek için dev adımlarla kendini komik duruma düşürüyor

Sonra elimi telefonuma attım bir mesajım vardı. Cevap yazmalıyım diye düşündüm ve henüz birkaç harf yazmışken tökezleyeceğimin farkına vardım, korktum attım hemen cebime telefonu

Düz bir yolda gidiyorum ve o yol o kadar kocaman ki, kesinlikle bitmez bu, ömrümü burada geçirebilirim sanıyorum halbuki 1 dakikadan az yürüyorum

Eve geldim merdivenlerden çıkacağım ve kafamı kaldırıp yukarı doğru bakmamla adımlarımı dengelemem gerektiğini anlamam bir oldu. İlk adım başarılıydı ama ikincisi için pek olumlu konuşamam Şöyle göz ucuyla, yani eski sitilde bakarak merdivenin asıl boyutunu hesapladım ve ona göre adımımı attım, yoksa kesinlikle düşerdim…

Velhasıl kelam gözlük ile ilk birkaç saatim böyle geçti. Şuan bilgisayar başındayım ve bu yazıyı o kadar rahat yazıp okuyabiliyorum ki, gözümü kırpıştırıp, başka noktalara bakıp tekrar yazdıklarıma bakmam gerekmiyor… Herşey High Definition durumda

Sanırım birkaç hafta sonra sürekli olarak gözlük kullanmaya başlayabilirim, şimdi biraz garip geliyor çünkü :/

Haaaaa bak birde şey geldi aklıma yaa, yolda ne kadar gözlüklü insan gördüysem hepsi sanki kardeşim, en yakın arkadaşımmış gibi geldi. Sanki ortak bir klübümüz var ve biz o klübün üyeleriymişiz gibi Hiç tanımadığım bir adama başımla selam bile verdim Niye? Çünkü da gözlüklüüüüü

Saygılar efenim, bundan sonra pek bi entel olucam, kimse durduramaz beni, full time kitap okuycaaaammm