Archive for Temmuz, 2010

Dün İstiklâl’deydim. Ondan önceki gün de oradaydım, ondan önceki gün de… Hep orada yaşıyor gibiyim sanki.

Arkadaşlarla buluşacaktım ve olmam gereken saatten erken gitmiştim, biraz turlayayım derken kalabalık çemberi farkettim. Bir sürü insan müzik çalan grubun başına toplanmış izliyorlardı. Normal şartlarda umursamam bu tarz şeyleri, aaa burda ne vaaarmışş diyerek bakmam yani fakat bunlar öyle böyle değillerdi. Anladım ki kimse efsunlu gözleriyle ortamı büyüleyen kıza değil, behlül’e benzeyen çocuğa değil, ya da pırasa gibi saçları olan vatandaşımıza bakmıyordu. Onlar müzik için oradaydı. Müzik demek az kalır belki de, yani Serdar Ortaç müzik yapıyorsa, duptıbı duptıbı alt yapıyla üzerine alakasız kelimeler serilerek dijital ortama aktarılan şey müzikse… Bu grubun yaptığı şey kesinlikle müzikten çok öte birşey..

Kendimi alamadım onları dinlemekten. Allahım dedim yaaa bu nasıl bir ritim, bu nasıl ruhumu bedenimden ayıran bir ezgi, bu nasıl bir sinerji.. İlk parçalarının bitiminde daldım kalabalığın arasına kendi imkanlarıyla stüdyo ortamında çektikleri CD’lerini aldım. O kadar sevindim ki, hayal ettim o CD’yi alırken,  odamdaki tüm ışıkları kapatıp bu müzikle kaybedeceğim dedim kendimi.. Şimdi öyle yapıyorum zaten ve normal olmadığımı hissediyorum. Grup elemanları ile tanıştım, İsrail’li kız ile Behlül’e benzeyen gitarcı genç evlilermiş. Dünyayı geziyorlar ve müziklerini tanıtıyorlarmış. Benim onları keşfettiğim gün, İstanbul’daki belki de Türkiye’deki son günleriymiş..

CD’mi aldım ve hemen arkalarında oturacak bir yer buldum, sırt çantamı aldım önüme, dirseklerimi dizlerime yaslayıp, ellerimle kapadım gözlerimi müziği hissettim. O kadar büyülendim ki anlatamam.

Sonra bir çift geldi yanıma, aaa bunlar Türk biliyorum ben bunları dedi kıza artistlik yapmak isteyen genç. Hayır Türk değiller ben de az önce CD’lerinden öğrendim, gittim tanıştım sizde alsanıza dedim, çocuk tabi kıza şekil yapmak için gidip aldı

Muhabbetimize yanımdaki esmer abide katıldı. Müzikten şarkının ismini çıkarmaya çalıştık beraberce, sonra muhabbetimiz çok çok farklı yönlere kaydı. O kadar güzel sohbet ediyorduk ki, susmak ikimizin de işine gelmiyordu. Ermeni’ymiş abim adı Varujan… Anlat Varujan abi dedim yaa, Ermeni Soykırımı’nı belki de sözde Soykırımı artık her ne ise, bir de sizin tarafınızdan dinlemek istiyorum dedim.

İnanmazsınız anlatırken gözyaşları kirpiklerinin ucunda asılı kaldı. Biz kardeş değil miydik, benim ananem neden yalan söylesin Varol’um dedi, Benim dedem neden yalan söylesin bana?! Ne çıkarları var? Bana Ermeni deniliyor, ben askerliğimi Malatya’da yaptım. Senden hiçbir eksiğim yoktu, belki fazlam olmayabilir ama hiç bir farkım yoktu dostum… Sen kadar, hatta senden daha fazla sevdim ben buraları. Ecdadım yaşamış buralarda, babam anneme bu caddede aşık olmuş Varol’um diyor. Şimdi Yunanistan’dayız, orada yaşamak zorundayız.. Bu mu reva diyor.

Bu soykırım olayında asla ama asla Türkler sorumlu değildir. Suçlu varsa o da İngiliz ve Almanlardır diyor. Ben İtalya’da Ermeni tarihi okudum, derinlemesine araştırdım herşeyi, bilen biliyor da neden kimse sesini çıkarmıyor, herşey bir ülkeyi mahfetmeye, çıkar sağlamaya yönlendiriliyor diye de ekliyor. Hrant Dink? O benim kadar okumadı mı ki de anlatmıyor gerçekleri? Türkler neden anlatmıyor? Türkler anlatmıyor peki biz? Bizlerin de gözü korkutulmuş Varol’um diyor. Biz de sesimizi çıkaramıyoruz, o dönemde kürtler taşeron olarak kullanılıp yaptırılmış katliamlar, ve olayın arkasında İnglizler var bunu herkes biliyor diyor..

Ben Hümanizm’den, Mevlana’dan dostluktan barıştan söz ettikçe o da aynı hoşgörüyü sundu bana. Misal caminin önünden geçerken arabamda teyibin sesini kısarım, saygılıyım çünkü inancınıza. Ve Türkiye.. Türkiye’de ki müslümanlar da en az bizim kadar saygılı karşı tarafa.

Evet dedim yaa Varujan abi, biz katliam yapacak millet değiliz. Mardin’e baksana bir, Süryaniler ve Müslümanlar aynı kahvede oturup aynı işsizlik sorununu çekiyor, aynı çeşmeden evlerine su götürüyorlar, biri cuma günü camiye, diğeri pazar günü kiliseye gidiyor. Ve bu insanlar bize göre medeniyetten, eğitimden uzak kişiler. Hoşgörü, hümanizm bu halkın kanında var, kim diyebilir bu vahşeti yapan Türklerdir diye.. Hak verdi bana o ermeniyi öldürdünüz, süryanileri neden bıraktınız demezler mi adama diye de ekledi. İspiyonculuk ve arkadan kuyu kazmakla itham edilen Ermeni’lerin asıl kuyusunu kazan İngilizlere verdi veriştirdi küfürü

Eşi tamam Varujan şişirdin çocuğun kafasını derken, olurmu ablacım ben çok memnunun sanki hergün böyle güzel sohbet etme imkanım mı oluyor dedim. Bir süre daha böyle memleket meselelerini konuştuk, müzikte bitmişti zaten müsade istedik birbirimizden ve ayrıldık fakat Varujan abi telefonumu istedi Verdim çekinmeden. Vedalaşırken çok çok mutlu olmuştum hem değişik şeyler öğrendiğime, hem yeni insanlar tanıdığıma, hem de o insanlara kendimi sevdirebilmiş olmama..

Sonra arkadaşlarla buluştuk Nevizade ve Cezayir Sokağı’nın içine eyledik tam anlamıyla.. Neredeyse bir tezgah dolusu midye yedik Çok eğlenceli bir gün geçirdim.

Şimdi dünden kalan ve hiç susmayacak müziğimi dinliyorum. Light in Babylon..

Herkese tavsiye ederim..