Güzel kız sana bildiğin bir hikayeyi anlatacağım fakat biraz öncesine dönmek istiyorum müsaadenle..

Baban ve Ben senin yaşından bile daha küçükken tanıştık. 5-6 yaşlarında belkide.. Olgunluk biraz unutkanlık yapıyor güzel kızım kusura bakma tam emin değilim Akraba oluşumuzdan dolayı sürekli birbirimize Kuzen der sabahtan başlar akşam hava kararana kadar sokaklarda dolaşır, oyunlar oynar, aynı müzikleri sever bir ara abartıp aynı parfümleri kullanır, aynı spor ayakkabıları giyer o döneme göre bizim için gayet anlamlı olduğunu düşündüğümüz şeyler yapardık İkimizde unutulmaz yüzlerce anıyla doluyuz çocukluğun en saf dönemine dair..

Annen. O ortaokulda sınıfımızın en güzel kızıydı.. Ne şanstır ki liseyi de aynı okulda okuduk babanla birlikte diyemeyeceğim çünkü Baban annenin okuduğu liseyi özellikle tercih etmişti bizim için Az sürüklemedi beni annenin bindiği otobüse binmek için bir durak geriye doğru tüm gücümüzle koşmaya ve aaaa aynı otobüse denk gelmişiz muhabbetlerine ortak etmeye Annenin telefonundaki Can Dostum 1 baban, Can Dostum 2 bendim o dönemlerde hiç unutmam

Annenden tüm havadisleri alıp babana, babandan alıp annene taşıyarak ve olmayan rüyaları olmuş gibi görüp her ikisine anlatarak vesile olmuştum güzel aşklarının kıvılcımına ^^

Zaman ilerledi güzel kız ve bizler büyüdük senin tabirinle kocaman olduk.. Annen rahat durmaz tahmin edebiliyorum en az 78 defa o düğün kasetini izlettirir, 113 defa da okul sırasından başlayan ve şimdiye uzanan güzel hikayelerini anlatır Ben sana yine bildiğin ama içimden sana hatıra olarak bırakmak istediğim bir anımızı anlatmak istiyorum..

Sen aramıza katılmadan bir hafta önceydi. Karnı burnunda annen, baban ve ben üçümüz dışarıda kahvaltı yapmaya gitmiştik bir pazar sabahı. Güzel kahvaltı sonrası biraz alışveriş yaptıktan sonra eve dönüp senin hakkında çok önemli bir kararı vermek için ciddi bir toplantıya tutuşmuştuk.

Annen ve baban Derin adını koymuşlardı sana ama bir adın daha olsun istiyorlardı. Çevreden o kadar çok öneri ve istek geliyordu ki sana verilecek ikinci ad için gerçekten içinden çıkılmaz bir hal almıştı durum. Baban Sümeyye ya da Sıla istiyor, annen Masal adını tercih etmekle beraber kararı babana bırakıyor, anneannen Masal ismini kesinlikle istemiyor, alternatif olarak sunulan isimler arasında yüzülüyordu.. O pazar günü biz sana ikinci adını ne pahasına olursa olsun vermeye and içtik Hiç bir kuvvet engelleyemeyecekti bizi. Ki öyle de oldu..

İnternet üzerinden yaptığımız araştırmalardan edindiğimiz isimlerin anlamları içindeki karmaşadan sıyrılıp öncelikle elimizdeki alternatif adları aza indirmeliydik. Tek tek tüm adları sorguladık olursa neden olur? olmazsa neden olmaz? Bu girişimimizle sadece bir adı eleyebilmiştik. İşin komik tarafı elediğimiz isim yerine bir başka isim bulmuştuk annenle beraber Değişen hiç bir şey olmamış kararsızlığımız şiddetini arttırmış annen ve baban topu bana atmıştı

Bir fikir geldi aklıma, madem biz beceremedik bu ad seçme olayını belki sen yapabilirdin? Çocukluğundan bu yana yüzlerce kez oyun oynayan biz bir oyun daha oynamaya karar verdik. Bu kez sen de vardın ama oyunumuzun içinde.. Bizimle beraber oynayacağın ilk oyunumuzdu

Güzel kız, gelişinin çok yaklaştığını haber verdiğin ve tekmeleri ardı ardına attığın o dönemde tekmelerin bize kendini ifade edebilmen için en güzel yoldu. Demokrasi kadar güzel bir şey var mı dünyada sevgili prenses? Madem kendini ifade edebiliyorsun o zaman sana her isim için tanıyacağımız 1 dakika içinde atacağın tekmeler o ismi ne kadar sevdiğini kanıtlyabilirdi

Hemen kamera ve kronometreyi hazırladık ve heyecan içinde başladık oyunumuza..

Masal diye sorduk sana ilk etapta.. 1 dakika süren başladı ve 1-2-3-4-5-6.. Tam altı kez tekme attın Masal için. Belli ki sevdin sende..

Sıla dedik sonra.. 1 dakika içinde bu ismi sevmediğini sadece 2 kez tekme atarak anlattın bize.

Son isim Nil’di.. 1 dakikan başladı ve toplam 6 kez tekme atıp tamamladın süreyi. İnanılır gibi değildi bizim için. Hepimiz birbirmize bakmaya başladık Masal ve Nil ismine aynı tepkiyi verince.. Fakat kesin kararı senin vermen gerekiyordu, demokrasi güzel şeydi ve çareler tükenmezdi

Final raundu için tüm hazırlıkları yaptık ve bu kez işleri biraz daha zorlaştırdık senin için..

İki isim için sadece 30 saniyen vardı bu kez.

Yine Masaldan başladık. 30 saniye içinde atacağın tekmeleri beklemeye başladık hep beraber.. Güzel kız sadece 1 kez tekme attın hatırlıyor musun bilmiyorum

Hepimiz nefesimizi tuttuk ve özellikle Varol amcanın çok istediği Nil ismini soruverdik sana.. Nil ismini seçmen için Varol amca Nil istiyooooooo diye seslenişlerimin etkisinden midir bilmiyorum, 30 saniye içinde tam 3 kez tekme atarak ilk adınla muhteşem uyumlu Nil ismini seçtin, belkide bizim gibi gülümseyerek..

Kararını belgelemek için video kayıtlarını bilgisayara aktardıktan sonra hemen pembe karyolanın başında yazan DERİN yazısının hemen yanına NİL ismini konduruverdik camdan harflerle

Farkında mısın bilmiyorum güzel kız dünyada kendi adını koyan ilk bebek sensin.. Arkadaşlarına anlatacağın ilk güzel anın daha adın konarken başladı bile.. Dilerim binlerce güzel anı sığdırırsın bu yazıyı okuyana kadar geçen 10 yılına.. Hey bu arada annenden gizlice makyaj yapmaya çalıştığını biliyorum, kızmayacağına eminim ama yine de aramızda kalacak problem yok

Anne ve babasın her zaman yanında olan beyaz saçlı (yaşlı olmayan! olgun) adamdan Derin Nil’e..  :)

Başka başka şeyler de var :)

• 28 Eylül 2009 -- Sosyal medyanın hayat kurtarması (3)
• 12 Mayıs 2009 -- Özeleştiri (0)
• 30 Aralık 2007 -- Evlenilesi kadınlar. (0)
• 04 Ocak 2009 -- Okumayın boşverin Cidden bak !!! (2)
• 18 Aralık 2008 -- Renksiz bir hayat ne kadar da salak… (5)
• 16 Şubat 2009 -- Afferim lan bana :) (5)
• 04 Haziran 2008 -- oley mantığımı kaybettim (0)
• 17 Şubat 2009 -- Eşşeklik baki kalır… (0)
• 11 Ocak 2009 -- İstanbul’dan otobüs manzaraları :) (6)
• 10 Mart 2008 -- Durmak Yok… (0)

Bakın ölenlerin sayısı diyorum..! Ölen. Ne demek ölen?

Gülümseyemeyen insan demek ölen, hayal kuramayan insan demek, şarkı söyleyemeyen, gökyüzüne bakamayan, annesinin yanaklarından öpemeyen, sevgilisinin-eşinin elini tutamayan, minik kızını kucağına alıp ona masallar okuyamayan demek ölen!

Neymiş ölen?

Yok edilmiş olanmış. Söndürülmüş, ruhu bedenininden alınmış. Ortalama 70 yıl varolacağını sandığı hayattan ansızın çekilip alınmış olanmış ölen. Nefesi, gözyaşı, sıcaklığı artık olmayanmış.

Neymiş? İnsanmış.

Kim gibi? Bu yazıyı okuyan sen gibi, ben gibi, sevgilin gibi, sabahları öpüp evden ayrıldığın annen gibi, parmağı kanasa canının yanacağı baban gibi, en yakın arkadaşın gibi herkes gibi hepimiz gibi insanmış. Farkı yokmuş değil mi ölenin?

Bu kabulleniş neden peki? Öldü.. Nasıl bu kadar kolay söyleyebiliyorsunuz bu sözü? Öldü ya öldü, yok artık aldın canını onun ve o yok oldu artık. Düşünün bunu..

Ne uğruna ölüyor sizce bu insanlar? Bir ülkeyi kastetmiyorum bakın, genel anlamda tüm dünyayı gözünüzde canlandırın aşağıdakileri okurken.

Fransız Devrimi ile yayılan ve insanlara insan olduğunu unutturan bir şey var ortada göremediğimiz. Adı milliyetçilik. Kapitalistlerin kullandığı en büyük silah!

Ben Türk’üm ve kendi ülkemin, milletimin hakkını sonuna kadar savunmalıyım! Kürtler? Onlarda savunmalılar! Fransızlar? Amerikalılar? İsrailliler? Ruslar? Dünyadaki tüm milletler kendi haklarını savunmak durumundalar empati yaptığımızda. Hak savunurken başka milletlerin insanlarını yok etmek pek önemli bir konu değil. Sonuçta ben vatanımı milletimi savunuyorum. Yaşasın Mozambik! Kahrolsun diğer tüm milletler!

Düşünsenize bir ya insanlık nerede kalıyor peki? Geride değil mi? Milliyetçilik duygusu seni geriye atıyor ve vatanı milleti öne çıkarıyor? Sonuç? Kızına masal okuyamıyorsun, annenin yanaklarından öpemiyorsun, sevgilinin elini tutamıyorsun, babana sarılamıyor, kardeşinle sohbet edemiyorsun. Ülkeler ve toprakları? Onlar hep sabit ama sen de sabitsin artık o toprağın altında. Gökyüzü kayboluyor senin için, nefesin duruyor, kalbin çarpmıyor. Sarıyorlar seni ve gömüyorlar. Bu kadar senin olayın. Geldin ve toprak için gittin. İkinci bir şansın olmayacak farkındasın değil mi?

Arkadaşıma soruyorum. Annen mi Ülken mı? Ülkem diyor. Ya annen? Önce Vatan..

Vatan nedir? Üzerinde yaşadığımız ve sınırları olan toprak diyor. Sen nesin? İnsan. Senin annenden daha önemli yani sınırlarla çizilmiş toprak? Evet. Peki..

İyi mi yani bu? Bir avuç kuru toprak alın elinize ve bakın ona 1 dakika boyunca. Ne görüyorsunuz vatan toprağı değil mi, bunu Moskova’daki Vladimir, Tunus’taki Moustafa, Japonya’daki Seiji de görüyor! Tüm hayallerinizi, umutlarınızı, sevdiklerinizi, güzel anlarınızı gözünüzün önünden geçirin ve tekrar toprağa bakın. Ne oluyor? Hala mı toprak üstün? Sanırım değil. Ne uğruna ölüyorum diye sorguluyorsunuz değil mi hafiften? Bu sizin yaşama sevinciniz işte. Üzerine toprak örtülmemiş ve köreltilmemiş yanınız. Aynı hislere saydığım diğer ülkelerdeki insanlarda dahiller.

Ne kadar değersiz ve vazgeçilmiş yaşamlara sahibiz farkında mısınız? Ölümü şeref sayıyoruz. Vatan toprağı için ölmeyen şerefsizdir diyoruz. Annemden geçerim vatandan geçmem diyoruz. En büyük Slovenya ve Slovak halkı! Slovaksan şeref duy, değilsen itaat et!

Ve bir gün senin ülkenin kalkınması için en büyük nimet Petrol olarak görülüyor. Petrol olursa benim ülkem daha yücelir! O zaman gidip başka ülkelerdeki insanları öldüreyim, onların hayatlarına son vereyim de benim ülkem daha kutsal olsun!

Ya da kendi bağımsızlığımı ilan edeyim de bende yüce olayım diyerek dağlara çıkıp savaşayım, aynı toprakları paylaştığım insanları öldüreyim de benim de yüce bir toprağım olsun! Ya da benim toprağımı elimden almaya çalışanları gidip öldüreyim de benim toprağımın yüceliği kaybolmasın!

Basayım şu tetiğe de karşımda gördüğüm kişinin tüm umutlarını yok edeyim. Basayım şu tetiğe! Basayım ki; kızına masal anlatamasın şerefsiz! Basayım, daha sıkı basayım da annesi sabahları öpemesin! Daha sert basayım alnının çatından vurayım da hayal kuramasın pislik herif! En yüce ırk Slovaklar! Siz kim oluyorsunuzda bizden daha üstün görüyorsunuz kendinizi? Bu dünyada sıcacık hayalleri, umutları, güzellikleri bünyesinde barındırabilecek tek bir millet var o da Slovaklar! Geberin it herifler! Girin toprağın altına..

İşte bu duygular alıyor aklımızı başımızdan. Kimse barışı konuşmak istemiyor. Herkes diğerinden nefret ediyor. Gözler kan oluyor, nefesler kan kokuyor, tarih kanla yazılıyor. Okullarda en çok kanı kimin döktüğünü ezberlemeleri için çocuklara ödev veriliyor. Kan olsun yeter.

Tüm insanlar “insan olduğunu” hatırlasa, savaşa yordukları zihinlerini barışa yorsa, kan dökmek yerine kardeşliğe, sevgiye mücadele verse? Çok mu zor? Evet çok zor, artık çok geç.. Olmayacak ütopik bir düşünce bu sadece..

Varol’un tek bir sihir hakkı olur ve onu kullanır!

Bir sabah uyandığında insanlar; kalplerindeki tüm milliyetçilik duygusu kaybolur. Onun yerine insan sevgisi gelir. Ve herkes etrafında gördüğü tüm silahları bir araya toplamaya başlar. Kore’den, Lübnan’dan, Türkiye’den, İtalya’dan, Avusturya’dan, Rusya’dan her yerden uçaklarla, gemilerle gelir tüm silahlar. Tek bir silah bile kalmaz artık ortada.

Ve kurulan devasa tesiste tüm silahlar eritilmeye başlanır. Aylar sürer bu işlem.. İnsanlar heyecan içindedir. Dünyadaki en büyük sanatçılar, ustalar fikirlerini sunarlar. Gün geçmişe ve geleceğe insanoğlunun kendini affettirme günüdür! Gökyüzüne ulaşan görkemli bir anıt yapılır tüm silahlardan en sonunda. Barış Anıtı konur adı.. Barışın simgesi güvercinler su içebilsin diye tasarlanır hatta ufak ayrıntıları. Rengarenk boyanır bu anıt, bir tek çok can alan siyah olmadan.

Ve yüzlerce binlerce yıl sonra bile anlatılacak en büyük hikaye yazılır yeryüzünde.. Artık savaş yoktur. Barış vardır, güzellik vardır, güvercinler şahittir barışa, onlar kazanmıştır. Onlar bile dile gelip Yaşasın İnsan! demiştir.. Toprak yine topraktır ama sıcacık kalpli insanlar vardır artık üzerinde..

Saygılarımla..

Başka başka şeyler de var :)

• 07 Temmuz 2008 -- Blog değil başka bişey (0)
• 18 Nisan 2010 -- Hoşgeldin bahar :) (0)
• 10 Ağustos 2009 -- Kayıt işlemi sonrası alanları sıfırlama (1)
• 31 Aralık 2007 -- Erkekler ne ister ? (0)
• 19 Ekim 2008 -- Yoğun bir pazar günü (4)
• 13 Temmuz 2009 -- Ayşe Arman çağımızın sınıf ayrımcısı… (4)
• 25 Kasım 2009 -- Küçük bir çocuğun size ihtiyacı var. Evet size, başkasına değil… (2)
• 21 Mayıs 2008 -- Nasıl birşeydir bu ASKERLİK ( 1. Bölüm) (13)
• 10 Mart 2009 -- Cogito, ergo sum (1)
• 19 Ocak 2010 -- Kartopu ve ağlayan bir çift göz… (2)

Hava buz gibi.. İşten eve dönüyorum fıtı fıtı koşturarak. Şampuanla yıkadığım parmakları kesik eldivenim (şampuanımın kokusuna bayılıyorum fil gibi uzun bir burnum olmayışından ve kendi saçımı koklayamayışımdan dolayı eldivenimdeki şampuan kokusuyla tatmin ediyorum kendimi bazen ellerimi yiyesim geliyor kokudan o derece etkiliyor beni ) yeteri kadar ısıtamıyor ellerimi, yolda parmak egzersizleri yapıyorum ısınambilmek için

Kırtasiyenin önünde taburesine çökmüş önünde boya sandığı duran küçücük kara kuru bir çocuk görüyorum. Ben eve deparlar atarak varmanın ve soğuktan etkilenmemenin derdindeyken kim bilir o minik ne kadar zamandır bekliyor burada?!

Dalıyorum kırtasiyenin içine, heey adamım gelsene bi dakika diyorum.

Buyur abi diyor ailesinden ve çevresinden alıştığı doğu şivesiyle.

“Sağ elin verdiğini sol el bilmeyecek!” der Hadis-i Şerif. Amacım da reklam değil öncelikle belirteyim de lan sözüm ona iyi insan portresi çizmeye çalışıyor, biz senin ciğerini biliriz aslanım, kimi kandırıyorsun la sen şeklinde çıkışlarda bulunmayın

Bir kaç tane boyama kitabı alıyorum bir de boya kalemleri Hemen kırtasiyenin yanındaki pastaneye giriyoruz. Çay mı oralet mi diye soruyorum. Çay diyor, büyük adam gibi Ben olsam oralet isterdim meselaa..

Adını, yaşını öğreniyorum, okula bu sene başlamış.s Bilinen hikaye olduğuna emin olduğum için sormuyorum, sorulmaz da zaten neden çalışıyorsun diye. Kim soğukta beklemek ister ki?

Masanın üzerine bıraktığı boya kalemlerinden ve boyama kitaplarından çok mutlu olduğu gözlerinden anlaşılıyor.

Çaylarımız geliyor. 4 şeker istiyor (bu pek büyük adamca olmadı, hem inanmamıştım büyük adam olduğuna ki ) Ben şekersiz içiyorum benimkileri de o alıyor. Gözüm haberlere takılıyor, ben televizyon izlerken o paketinden çıkarttığı boyalarla başlamış bile kitabı boyamaya.

Güzel bir kız çizimi. Hemen karşısında bir erkek. Bulutlar var, güneş var, ağaçlar var. Hepsi boyanacak. O miniğin hayal dünyasındaki rengi alacak.

Tüm sayfa bomboş..

Kızın ve erkeğin ayakkabıları dışında..

Sormuyorum neden sadece ayakkabıları boyadığını. İçim acıyacak biliyorum. Benim gitmem gerekiyor sen burada kal ısın iyice diyorum ve hesabı ödeyip çıkıyorum.

Kapıyı açıyorum hava buz gibi..

Geri dönüp eldivenlerimi bırakıyorum, al senin olsun bunlar, bak çok güzel kokuyorlar kokla diyorum. O da bayılıyor Bayılacak tabi benim eldivenim onlar, mis gibi kokuyor

Sonra soğuk..

Daha yavaş yürüyorum farkında olmadan. Neden sadece ayakkabılar? düşünmek istemiyorum ama aklımdan çıkmıyor. Vereceği cevabı tahmin edebiliyorum ve içim acıyacak buna eminim. Atıyorum bu düşünceyi kafamdan.

Ellerim hala güzel kokuyor Onunkilerde.. İçimden dua ediyorum umarım bir gün tüm dünyayı rengarenk yapabilecek biri olur diye..

Başka başka şeyler de var :)

• 09 Ağustos 2008 -- Hayatı kolaylaştıran öneriler (0)
• 09 Ocak 2010 -- Yine yeniden Umut Sarıkaya :) (0)
• 23 Mayıs 2010 -- Twitter Weekly Updates for 2010-05-23 (0)
• 04 Nisan 2009 -- Omnia Update Sorunu (3)
• 22 Mayıs 2008 -- Kutsi konserindeydim (0)
• 05 Mayıs 2010 -- Muska (0)
• 30 Temmuz 2008 -- 101 kere maşallah :) (2)
• 28 Mayıs 2008 -- Noooolmuş? (0)
• 11 Eylül 2008 -- Okumayın çok saçma :) (0)
• 13 Ocak 2010 -- Özgüvenli miyim, özgüvensiz miyim ? (5)

Ardımdaki sesin kaynağı cennetten düşmüşçesine bembeyaz duran kitaplığım.

Nasıl yani? Olur ya hani gece uykuya dalacakken olur olmadık eşyalardan çıtırtılar gelir, ben hep onların sıcaklık değişiminden genleştiği saçmalığını bünyeme inandırarak korkmadan uyuyan bir şahıs olarak bu olayı da öyle yorumladım. Sonuçta atomu var, partikülü var, protonu, nötronu bilimsel bişeyler kesin olmuştur yani. Odun tahta deyip geçmemek lazım!

Anlamsız fotoğraf bakışmalarıma, abidik kubidik sayfaların boş paylaşımlarına dalıyorum yine. Twitter’da fenomen olmuşların komik olayım derken arkadaş ortamında “bu ne abi yaaa şimdi” standardında espirilerine gülemeden öhhh diyorum.

+ Sessiz ol duyacak bizi..

Lan?

Kahvemden bir yudum alıyorum korkudan, arkama dönüp bakamıyorum bile. Müzik açıyorum, sesi yükseltiyorum.

Aklım kitaplıkta. Noluyor orada?

Çok zekiyim ya, monitörün tepesinde duran webcam i açıyorum. Hafif kendime falso vererek arkama dönmeden dikiz aynası niyetine kullandığım webcam ile ardımı kontrol ediyorum. Her şey gayet normal..

Kapatıyorum müziği. Sesi dinlemek istiyorum, bir anlık cesaret ile.

+Sence neden bunu yapıyor?

-Bilmiyorum, tanımıyorum artık onu.

Aniden arkama dönüyorum gözlerimi korkudan kapatarak Sizi duydum, sizi duydum, sizi duyduuuuummm!

Sesi hissediyorum.

Dan Brown- Kayıp Sembol‘den geliyor;

“Varol senin gibi birinin buna şaşırmayacağını umuyoruz. Sorun nedir? Anlatmak istersen eğer biz hep buradayız. Sadece birer kağıt parçası olmadığımızı herkesten iyi biliyorsun!”

Şşeeyy.. Been. Siz Dan Brown musunuz? Robert Langdon mu? Bu arada bismillahh.

“Hangisini istiyorsan O’yum Varol. Neden bize sırtını dönüp o parlak ekranda vakit geçiriyorsun? Bunu bilmek istiyoruz.”

İstiyoruz mu? Allah’ım aklımı kaçıracağım. Diğerleri de mi?

Jack London – Martin Eden ile cevap veriyor bana. “Sen ki okumak ve yazmak ile ruhunu besleyen, bilmekten başka derdi olmayan, merakını asla dizginleyemeyen adam! Nedir senin derdin?  Martin Eden yeterince ilham kaynağı olamadı mı sana? O çabalayışları, vazgeçmeyişi? Kendini bulamadın mı? Yoksa okurken beni mi kandırdın? Düşün ve söyle Varol, nedir derdin? “

Yahu bir derdim yok, yapmayın böyle nolur, gözlerim doluyor. İçim burkuluyor. Neden böyle düşünüyorsunuz? Ben sizi hep çok sevdim, sizi bazı geceler konuşuyormuş gibi kulağıma yaslayarak dinlemeye çalıştım, sizinle uyudum, sizinle uyandım. Her birinizde ayrı anım, ayrı zamanım geçti, geçip karşınıza okumadan izledim bazen. Neden böyle düşünüyorsunuz?

Fyodor Dostoyevski – Suç ve Ceza ile cevaplıyor hafif Rus aksanı ile.

Biz eski ışığını göremiyoruz Varol. Bir labirentin içine dalmış çıkmak yerine umarsızca içinde dolaşıyormuşsun gibi görünüyor. Anlamsızlıkları dost edinip, güzelliğe uzak duruyorsun! Kafesinin tellerini ellerinle okşuyorsun, sanki ona minnet duyuyorsun. Git gide sıradan olmak için çabalıyorsun!

Ürpertiden ne konuştuğumu ne anlattığımı bile bilemiyorum. Haklısınız diyorum sadece.

Émile Zola – Therese Raquin ile cevap veriyor.

“Bizler senin en iyi dostlarınız bunu çok iyi biliyorsun! .. ve şimdi özünü, aşkını bulmanı istiyoruz. Bu aptalca bir yanılsama olmamalı Therese Raquin gibi.. Sekülerist birine dönüşüp tinseli yok etme! Ezme kendini, herkesleşme! Hemen yanı başındayız Varol, gözlerinle okumayı bırak bizi! Ruhunu eksiltme! Yazmayı bırakma! Sesini kısma!”

… bir ses kaplıyor odamı.. Ihlamur kokulu ses olur mu hiç? Ses bir koku ile anlatılır mı?

Mesnevi konuşuyor.. Tüylerim diken diken..

“Gitmeyin üzerine. O yolunu biliyor..” 

Ağlıyorum. Tutamıyorum ki kendimi. Bu çocukken öldüğünü düşünüp ardındaki insanların üzüntüsünü hayal ederek ağlamakla aynıydı. Kendine acımaktı, üzülmekti. Suç işledikten sonra affedilmekti. Ağlamaktan başka bir şeydi.

Ben biliyorum..

Öyle dedi. Biliyorum..

Ben biliyorum!

Başka başka şeyler de var :)

• 10 Ağustos 2009 -- Facebook friendfeed’i satın almış (0)
• 18 Kasım 2008 -- Gribal Enfeksiyon (7)
• 26 Ekim 2008 -- Pegasus Sırrı ardından (0)
• 25 Kasım 2009 -- Küçük bir çocuğun size ihtiyacı var. Evet size, başkasına değil… (2)
• 05 Temmuz 2008 -- PDF Reklam hizmeti.. (0)
• 20 Ağustos 2010 -- İşte burda eski ramazanlar (3)
• 22 Kasım 2010 -- Kurban Bayramı Seyehati (2)
• 11 Ekim 2008 -- Böyle bişeyim bu aralar… (4)
• 27 Nisan 2010 -- Beyaz büyücü’m (0)
• 12 Ocak 2009 -- Bizimkisi bir aşk hikayesi :) (9)

Bazı lnsanlar ne kadar doyumsuz! Lanet olsun bu kadar ruhsuz olmayı nasıl başarıyorsunuz? Nasıl bu kadar bencil, nasıl bu kadar salakça mutlu rolleri içinde, nasıl bu kadar metalara taparcasına bir yaşamın parçası olarak bulabiliyorsunuz kendinizi? Hayatlarınız mastürbasyonla geçiyor, boş amaçlarınızı geçici tatminlerle bir yere vardırabileceğini sanacak kadar maneviyatsız varlıklara dönüşmüşsünüz.

Egolarınız arşa değmiş, ruhunuz ayaklarınız altında ezilmiş, ağzınız samimiyetin en uzak kelimeleriyle evrimleşmiş, bir odun parçasından daha az işe yarar bireyler olmuşsunuz!

Yaşamlarınız benden ibaret! Ben Ben Ben.. Sen nesin ki hep Sen diyebiliyorsun? Allah aşkına bir tart kendini nedir bu yüce sanışın? Cahilsin, eksiksin, kirlenmişsin, rezilsin.. Özgüven mi diyorsun buna? Komiklikten başka bir şey değil göremiyorsun!

Göremiyorsun hiç bir şeyi göremiyorsun, duyamıyorsun, hissedemiyorsun, lanet olsun sen yaratıcının aleme ibret için gönderdiği en aşağılayıcı varlıksın ve bununla övünüyorsun!

Boşsunuz çok boş! Bomboş! Boş ve acınası! Boşluğunuz kötü bir koku yayıyor etrafa, güzel insanlar sizler yüzünden burunlarını tıkayarak, iğrençliklerinizi görmemek için gözlerini yumarak, kartlaşmış tiksinç sesinizi duymamak için kulaklarını kapatarak yaşamak zorunda!

Sanki et ve kemiğin içine laboratuvar ortamında geliştirilmiş yapay bir ruh eklenmiş ve evet bakın bu da insan diyerek dünyaya salınmış gibisiniz.

Daha fazla devam edemeyeceğim, gerçekten içim kararıyor yazıya konu olan insanlar aklıma geldikçe.. Son 3-4 gündür yaptığım gözlemin sonucudur bu yazı. Üzerinize sebepsiz alınmayın ama bir düşünün derim. Ne kadar meta ne kadar mânâsınız?

Başka başka şeyler de var :)

• 03 Nisan 2011 -- Marshall Eriksen (0)
• 14 Nisan 2008 -- İstanbuldayım bugün (0)
• 27 Mayıs 2009 -- Dokunulmazlık kalksın !!! (0)
• 09 Aralık 2008 -- A.R.O.G (5)
• 20 Şubat 2010 -- Emre Aydın – Beni Unutma 2010 (0)
• 31 Ocak 2009 -- AntiIsrailizm (0)
• 21 Ekim 2008 -- Tabu XL ve 4. eleman sıkıntısı :) (4)
• 10 Ağustos 2008 -- Youtube a girmek için program. (6)
• 05 Ocak 2008 -- Boktan zamanlar… (1)
• 11 Ağustos 2009 -- varol.us mobil şıtandartta :) (0)

Ben yaşıyorum abi, nefes alıyorum, sokağa çıkıyorum, gülüyorum, eğleniyorum kırlarda koşup şarkılar söylüyorum gönlümce İlla elimize terlik alınca mı bir bağlılık, bir sadakat, bir hadi abi yazsana yeaaalar filan oluyor, harbi harbi zoruma gidiyor evden terlikle çıkmaya meyilleniyorum her sabah

Efenim bir sürü plan proje var kafamda, güzel şeylerin kıpırtısı mevcut şu naciz hayatımda. Kötü olmamı isteyen insanların var olduğunu bilmek çok kötü :/ Halbuki tek bir insanın bile kötülüğünü istemedim ben şu hayatta Her neyse kötü haberler almak isteyen insanlara kötü haber vermek durumundayım Kötü haber, haberler iyi Olsun sen vazgeçme, senin için de güzel günler olacak, benim kötü olmam için sen yine dualar etmeye devam et, ardımdan küfürler filan savur Olur olur bekle

Imm son zamanlarda çok kitap okuyorum ama öyle böyle değil bazen aynı anda 4 kitabı birden okuduğum bile oluyor, tabi 8 gözüm çıkmadı ayrı ayrı zamanlarda yapıyorum bunu.. Gün içerisinde eve gidip kitap okusam şimdi ne güzel olurdu diye hayallere dalıp bu hayaliyle mutlu olabilen bir insana dönüştüm

Kendi kabuğunda yaşayan mutlu bi kaplumbağa gibiyim, tek kişilik dünyamın içinde huzuru ve mutluluğu tutabildiğim kadar tutuyorum benimle Kimseye sataşmıyorum, kimse de bana sataşmıyor böyle sessiz sessiz dingin bir yaşamım var

Ya sataşmıyorum dediğime bakmayın aslında, geçenlerde işten eve dönüyorum, kaldırım taşına tuvaletini yapan bacak kadar bi çocuk gördüm. Lan tepem attı anasını satayım, harbiden anasını satayım yani o çocuğun anasını alıp satayım bi yerlere :@ Aklıma geldikçe hala sinirleniyorum.. Çocuğaa höööyyttttt diye bi bağırdım tam hacetini giderirken. Çocuk birden bi ayağa dikeldi böyle gördüğüm manzaraya mı şok olsam, çocuğun verdiği tepkiye mi şok olsam çözemedim, arkama bakmadan kaçıverdim olay mahalinden. Çocuğun çömelmiş vaziyetten dikelmiş vaziyete geçiş esnasından ardından kopan bir parçanın yere düşüşünü izlerken, işin daha ilgi çekici kısmı olan poposunda kuyruk gibi gibi duran o uzuvumsu ama bir o kadar da düşmeye meyilli parçacığın o minnacık vücutta ne aradığını sorgulamam ve çocuğun bana elini kaldırıp mina kuyum layn siktiygit demesi ile neye uğradığımı şaşırdım. 5 yaşındaki çocuğun öfkesi kimseye benzemez abi, adam olsa bağırırsın çağırırsın susturursun, ne bileyim üzerine yürürsün bi şekilde vitesi küçülttürürsün ama çocuk öyle mi? Hayır ardında duran o kuyrukumsu şeyi avuçlayıp topak topak üzerime fırlatma ihtimali de var sonuçta  (çok iğrenç biliyorum ama insanın aklına geliyor ister istemez)

Elleri havada üzerime doğru yürüyüşü, o yaşına başına bakmadan ettiği küfrün ağzında tıpkı arkasında duran şey kadar eğreti durması, sen benim kimin çocuğu olduğumu biliyor musun lan dercesine yüz ifadesi filan, şahsım üzerinde o kaldırım taşına yapılan hacete olan başkaldırımın, bir insanın özel hayatına doğrudan yapılmış bir saldırı olarak benimsenmesine neden oldu. O an tüm medeni duygularım açığa çıktı ve 5 yaşındaki çocuğa bir bireyin barınma, yeme, içme gibi bu hakkının da kendi belirleyeceği yaşam felsefesine göre gönlünce yaşayabilmesinin en doğal hakkı olduğunu kabul ettim. Özür dileyesim geldi.

Çocuğun burada ne suçu vardı ki hem? Olay anne ve babadan ileri geliyordu. “Kendini insan olarak geliştirmek” sözü geldi aklıma.. Bu çok önemli bir nokta, her anne ve babanın doğumundan ölümüne dek aldığı tüm kararlar kendilerinden daha çok çocuklarını etkiliyor. Çocuk sunulanı almakla mükellef gelişim süreci boyunca. Ona verilen eğitimin dışında alabileceği hiç bir şey yok!

Her neyse oradan hızlıca uzaklaştım başıma bir iş gelmesin diye, dönüp arkama baktığımda çocuk kaldığı yerden devam ediyordu operasyonuna.

Ben de çocuk yetiştireceğim dedim kendi kendime, lan ben bir aynştayn, bir da vinci, bir mozart büyütmeyi planlarken bu çocuk ne olacak peki? Bu çocuk büyüdüğünde benim çocuğumun önünü kesecek, haraç isteyecek! Babasını el kol hareketiyle korkudan kaçıran çocuk oğluna neler yapmaz lan. Bir anlık öfkeyle çocuğu pataklayasım geldiyse de vazgeçtim döndüm yoluma..

Şimdi hayatıma katacağım her şeyin aslında benim çocuklarıma da birer miras olacağını idrak eyledim “bizzat yaşayarak”. Siz de öyle eyleyin a dostlar.. Ne diyor Orhan Pamuk – Ailelerimizin eğitimli ya da eğitimsiz olmaları hayatımızı onların karakterlerinden çok daha fazla etkiler! Kesinlikle alacağınız, edineceğiniz her bilgi, her deneyim, her bakış açısı, her düşünce sizden daha çok çocuklarınızı etkileyecek!

Şimdi bırakın saçma sapan şike muhabbetlerini, dizilerdeki ferihaları, fatmagülleri, kuzeyleri güneyleri de birazcık kitap okuyun Aha da bu sosyal mesaj kısmı işte Çocuklarınıza dizilerdeki fatmagül’ü, feriha’yı ‘mı anlatmak istersiniz yoksa onlara gelişim süreci boyunca yol gösterecek birbirinden değerli bilgileri, tavsiye edebileceğiniz kitapları mı?

Çok mu itici oldu? Olsun! Mesajım yerine ulaşsın o yeter de artar bana Geliştirin abi kendinizi, ot olmayın! Hepiniz birer bahçeye dönüşüp çiçekler yetiştireceksiniz yaşamınızda.. Kurutmayın kendinizi, sulayın, besleyin ki çiçekleriniz daha gür, daha rengarenk, daha ışıl ışıl gelsin dünyaya

Oh yess ben de 80 yaşıma yeni bastığım şu günlerde böyle öğütler vermekten büyük zevk alıyorum

Başka başka şeyler de var :)

• 09 Şubat 2011 -- Fuck you! (1)
• 13 Temmuz 2009 -- Ayşe Arman çağımızın sınıf ayrımcısı… (4)
• 03 Kasım 2008 -- İstanbul böyük şeher adamı yutuverir :) (2)
• 20 Ekim 2010 -- Terör (0)
• 30 Aralık 2007 -- Melankoli kırıntıları… (0)
• 20 Mart 2008 -- 59 Tekirdağ (0)
• 26 Kasım 2008 -- Ayla Dikmen – Anlamazdın (9)
• 30 Kasım 2009 -- Sen Şimdi Gidecen ya Cehennem’in Dibine Git (2)
• 15 Ağustos 2009 -- Delikanlı Programcı :) (2)
• 25 Ekim 2010 -- Özledim seni be domates.. (2)

- Yok Bay Varol toplantı için haber vermeye gelmiştim. Akşam saat 21:00′de konferans salonumuzda gerekli açıklamayı dinlemek üzere tüm yerli yabancı devlet başkanları, üst düzey bürokratlar, bilimadamlarından oluşan bir heyet ve ulusal temsilciler bi de papa bulunacak toplantıda..

Bayrak işleminin bitmesine müteakiben alnımdaki teri siliyorum kolumla sanki her zaman bu adamların karşısına çıkıyormuşum da bi tarafımda değilmiş gibi muhtarı çağırdınız mı diyorum?
-Muhtar?!()(^?’
Muhtar tabi özellikle bizim Kazımkarabekir Mahallesi’nin muhtarını çağırın, o da gelsin. Peki Bay Varol, derhal çağırttırıyorum kendisini de..

Dilerseniz biraz istirahat edin ayrıca akşam yapacağınız konuşmanın metinlerini de gözden geçirmiş olursunuz.. Ters ters bakıyorum gerek yok Dr.Hötker ben hallederim. İçimde Hötker’e karşı ne olduğunu bilmediğim bir umursamazlık söz konusu.. Konektıkıt’a ulaşmadan önce gözümde übersonik biriydi ama şimdilerde derslerinde öğrencilerine kızmayan ve suistimallere de göz yuman önemsiz bir dersin öğretmeni gibi.. Konektıkıt’a gelmeden önceki durumumu gözden geçirince birden anacağım düşüyor yüreciğime..

Ortamdan ayrılıp tenha bir köşede askerden kalma bir hisle sıladaki anama gurbetten acı dolu bi mektup yazasım geliyor bağrımda yanık bi türküyle. Alışkanlık bide harçlık isteyesim de var içimde ama sonradan aklıma geliyor süperkahraman olduğum.. Derhal süpersonik beyin nöronlarımdaki açılır menü devreye giriyor Skype ile telefon görüşmesi yapmaya başlıyorum. Hemen yaptığım icraatleri üzerine binbeşyüz sallayarak anlatmaya başlıyorum ki gururlansın kadıncağız evladıyla diye Anacığım merak etme o inanılmaz yaratıklara korku saldım gelir gelmez, yok anne öyle değil ya adamınların boyu 7 metreydi ama oğlun korkmadı, adamlara bi patlatıyorum ki görme yaa ağlamaya başladı bi tanesi abi yapma dedi tövbe edip kurbanda 7 kişi bulup danaya ortak olucam dedi, bıraktım onu.. Hee öyle işte anne, yok hadron çarpışması iptal oldu anne o gizlilikten dolayı şaşırtmacaymış. Şimdiki görevimi bu akşam toplantıda açıklayacağım. Tamam anne hadi selam söyle herkese, yok burada havalar iyi iyi merak etme hadi görüşürüz, tamam anne saçımı kurutup çıkıcam sokağa tamam yaaa, tayt filan giydiğim yok anne uff hadi öptüm bye

… 2 saat sonra

Önümde upuzun sıralar halinde dizilmiş parlak deri koltuklar, tepeden aydınlatılan salonu daha gösterişli ve aha da tam benim yerimde duran adamı daha da paniğe sokacak bir auraya sahipti.. İlkokuldayken 23 Nisan’da okumuş olduğum şiirin dışında topluluğa uzun zamandır seslenmiyordum. O zamanlar da mikrofon 4 kişi arasında öğretmen tarafından paylaştırıldığı için bana sıra geldiğinde elimden geldiğince anlamsızca bağırarak arkadaşlarıma ehi ehi bakın bu Varol’un sesi dedittirmiş kapasitede biriyim En azından tecrübesiz değilim diyerek kendimi avuturken yine süpersonik hatiplik yeteneğim çıkıyor meydana.. Bir an kendimi Recep Tayyip Erdoğan gibi “medddennniiiyetler itttiifakkkııııığğğğ”, yapacağız edeceğizlerle dolu bir ruh halinde buluyorum. Kelimelerin üzerine basa basa anlatıyorum prova esnasında.. 5 dakika sonra toplantı başlayacak, konuklar kapılardan içeri girmeye başladılar bile..

Dr.Hötker konuşuyor..

blal bla bla blaaaa ve huzurlarınızda dünyamızı kurtarmak üzere kurduğu müthiş planın detaylarını anlatmak üzere Sayın Varol AKSOY.. Sessizlik.. Kimse alkışlamıyor! …., …., …., sessizlik sürüyor! Çıkmıyorum bende.. Bir kez daha tekrar ediyor Hötker.. Yine yok alkış anasını satayım. Alkış almamamı Türk olduğum için son günlerde Başbakan’ın sağa sola atarlanmalarına bağlayıp daha da gıcık oluyorum. Lan işi gücü bırakmış gelmişiz burda gezegenler arası dostluk köprüleri kurmacalar, kız alıp kız vermeceler, efendime söyleyeyim ortaklaşa bir takım hareketler sergilemeler, en basitinden iddaa olayını gezegenler düzeyinde yüksek bahis oranlarıyla gerçekleştirmeceler filan bir sürü plan var kafamda, adamların yaptığı harekete bak!

Bay Varol lütfen sahneye diye tekrar seslenince moralim bozularak üzgün üzgün çıkıyorum

Gözüme önümde dizilmiş basın mesupları çarpıyor. Flaşlar patırdıyor, bacaklara dolanan kamera kabloları düzeltiliyor. Le figaro olsun, Waşınkton Post olsun, NiYork Tayms, Bibisi, Sienen, Mesaj Tv, Sabah, Akşam, Posta, Şok, Güngören’in Sesi, tüm dünyanın gözü benim üzerimde.. Çok heyecanlanıyorum fakat hatiplik yeteneklerim de haykırıp pöykürmek istiyor dünyaya.. Konuşsam konuşurum yani ama o alkış gelmedi ya harbi çok sinirim bozuldu..  Hötker tip tip bakıyor yan taraftan, ne mk şeklinde kaş göz işareti yapıyorum. Eliyle böyle iteklermiş gibi bi hareket yapıyor. Banane yeaa şeklinde bi harekette ben yapıyorum. Elini dua edermiş gibi birleştirerek bi hareket yapıyor. Adam biliyor tabi biz Türkler gururlu insanlarız öyle ezdiremeyiz kendimizi uluslararası arenada (politikacılar hariç ) tamam tamam şeklinde bi gözümle selektör çakıyorum, anlaşıyoruz..

Konuşmaya çocukluğumdan giriyorum. Aslında duygusal yönlü biri olduğumu, oğlak burcu erkeğinde bulunan hırs, azim ve başarı özelliklerini bütünüyle üzerimde taşıdığımı, geleceğe dair uzun vadede planlarımı anlatıp olur da süperkahramanlıkta tutunamazsam en azından ikili ilişkilerimle kendime yeni bir ekmek kapısı açabilmeyi planlamıştım.. Kendimi fazla kaptırdım sanırım en son sevgilimden ayrılık nedenlerini bir bir sıralayıp, o kadar basın mensubunun önünde döktüğüm gözyaşlarının masa üzerindeki kendi çizdiğim dünyayı kurtarma prototipimi ıslatmasıyla kendime geliyorum. Papa cebinden çıkardığı mendil ile sevgimin ve aşka olan inancımın verdiği duygusallıkla gözünden akan yaşları siliyor.. Toparlanıyorum.

Sayın konuklar size teknik terimlerden bahsetmek zorundayım biraz, barkovizyonda gördüğünüz üzere şimdi yanlardan kanat takıcaz dünyaya, arkadan moturu verip, volan dişlisini hemen ucuna koyucaz. İşte krank kolunu silindirlere bağlayıp emme manifoltunu kuracağımız düzenek ile yukarıdan karbüratörle birleştirince silindirin içine 1/15 oranında benzin ve hava karışımını verip devasa buji ile ateşlemeyi sağlayacağız.. Karbüratörümüze pislik kaçmasın diye özel üretim filtreler hazırlayacağız. Plan proje hepsi hazır yarından itibaren işe koyulacağız. Tahmin ediyorum ki bu işi üstlenmek isteyen şirketler olacaktır fakat hiç birine güvenmediğimi dile getirmek istiyorum.. Bu işi ihale açmadan İkitelli Organize Sanayi’deki İhsan Usta’ya verdik bile.. ! Kendisi Tofaş grubunda uzman, bazı yabancı arabalara da müdahale edebilen ama lüks segmentine giren arabaları aman başım ağrımasın diyerek elinin tersi ile iten son derece gözütok, kastamonulu racondan anlayan değerli biridir.. Usta’ya söyledim parçaları kaynatmaya başlayacak yarın sabah. Dünyamıza eklyeceğimiz bu parçalar sayesinde diğer gezegenleri kafamıza göre dolaşıp canımızın istediği yere çullanıcaz! Yardımcılarım gezegen haritalarını çıkardı, uygun ebatlarda merdivenler de hazırlanıyor. Seçtiğimiz gezegene merdiveni dayayıp nakil işlemini gerçekleştireceğiz. Lafı uzatmak istemiyorum gösterdiğiniz ilgi için teşekkür ederim, selametle..! diyerek konuşmamı alkışsız başladığı için giderli atarlı bir şekilde sonlandırıyorum..

Salondan birerli ikişerli akabinde çığ gibi büyüyerek bir alkış fırtınası kopuyor.. İnsanlar ayağa kalkmak için elindeki mısır, leblebi, kutu kola gibi şeyleri yerlere döke saça bırakıyor. O an Hakan Şükür’ün Leeds United’a attığı goldeki heyecanın aynısını yaşıyorum bende.. Konuşmamı anneme elimle kalp işareti yaparak bitiriyor ve Dr.Hötker’e naaaaabeeer gördün müüüü dercesine bir gözkırpması çekiyorum. Sahne arkasındaki odaya geçiyoruz. Gayet cool olduğumun da bilincindeyim

Dr.Hötker heyetini topla, bundan sonra benim misafirimsiniz, yarın İkitelli Organize Sana.. cümlemi bitirmeme kalmıyor.

Ansızın gözümün önüne bir takım görüntüler geliyor.. Vücudum kasılmaya başlıyor, elimi ceketimin iç cebine sıkıştırdığım süpergüç kaynağım olan terliğime atıyorum.. Heyy bidakika kızlar hepiniz burada bekleyin beni, Hötker sende lütfen giriş kapısının orada bulunan tüm sivilleri uzaklaştır, değişik bişey deniycem.. Bön bön bakma abi dediğimi yap! Tamam Bay Varol, kızlar siz isterseniz güvenlik kamerasından beni izleyebilirsiniz (Karizma haneme eklenecek olan zibilyon tane puanı kaçırmalarını istemem doğrusu )

Salonun olduğu binaya bana suikast düzenlemek için görevlendirilen hayvan gibi 30 kişiden oluşan bir ekip giriş yapıyor. Elimi bir an bile olsun terlikten ayırmadan hızlıca ana bina giriş kapısına doğru ışık hızı ile koşuyorum. Farkettirmeden arkalarına geçiyorum ve saldırıya başlamadan önce uygun bir alana geçmeleri için arkalarından takip ediyorum..

Üç.. İki.. Bir..

Kafama taktığım kravatı son kez düzeltiyorum olası fotoğraf çekilmelerinde daha hoş görünebilmek adına ve terliğimi Osmanlı kılıcı gibi ceketimin içinden çakarıp bir anda çullanıyorum 4 tane hayvan irisi insanın arasına.. Öyle filmlerde gördüğünüz gibi bir yumrukla adamlar ölmüyor ne yazıkki uğraşmak gerekiyor biraz :/ Lakin süpersonik kuvvetimden dolayı üzerlerine atlarken uyguladığım baskı manyak ediyor 4 kişiyi birden, sersemliyorlar.. O an diğer grup elemanları şaşırıyor ve bundan faydalanıyorum. Elimde tuttuğum terliği bir ona yediriyorum bir buna, hiç gözlerinin yaşına bakmıyorum ver Allah ver şempanzeye çeviriyorum hepsini. Terlik değmedik yerleri kalmıyor kitapsızların.. Tabi bu olanlar 5-6 saniyelik kısacık bir sürede gerçekleşiyor.. Yerde bıraktığım o iri kıyımlara dönüyorum sonradan.. Gözlerime inanamıyorum!

Raki lan bu!! Oha arnılt şıvarsanager’de burda, lan yüzüklerine efendisindeki adam da burda adını bilmiyorum ama tanıyorum simaen. Diğeri de kesin betmen ya da zıpaydırmen’deki adamdır heralde. Oha anasını satayım.. Bir an şaşkınlığımdan faydalanan itin biri elime tekme atıyor. Terliğim elimden yere düşüyor, uzanıp alayım derken vicdansızın biri sırtıma uçan tekme sallıyor. Mal gibi yığılıyorum arnılt’ın üzerine. Lan it seni Kaliforniya Valisi yapmadılar mı, elin kalem tutacağına ne türlü arsızlıklar peşinde koşuyosun? diyorum. Boynundaki damarları belirginleştirip gözlerini belerterek boğazıma yapışıyor. Gücüm var Allah’a şükür halim vaktim yerinde yani yere düştüm ama gücümden çok şey kaybetmedim.. Fakat terliğe bir an önce ulaşmazsam pamuğu tıkayacaklar bi tarafıma Arnılt sıkarken Raki şerefsizi saçımdan tutup ingilizce bişeyler söylüyor. Süpersonik yeteneklerim işte burada zıçmaya başlıyor. Adamın söylediklerini doğru düzgün çeviremiyor bünyeme müdahil edilen Google Translate eklentisi. Leydi Gaga’nın alihandıro şarkısının sözleri beliriveriyor gözümde.. O değil de abi şaka maka o kadar şekil yaptım az önce rezil rüsfa olucam elaleme, ölürsem anama babama ne diyeceğim ben? Oha iyice saçmalamaya başladığımı anlayıp daha da karamsar bir hal alıyorum. Gücüm giderek tükeniyor, saçımın çekilmesi ile canım daha çok yanıyor, adamın dediklerini de anlayamıyorum zaten iyice oturuyor içime.. :/

Bay Varol yakalayın!

Güzel yüzüne kurban olduğum Sarah’sı (sera diye okunuyor) fırlatıyor mübarek terliği üzerime doğru. Tükenen gücümle son bir hamle yaparak ağzımla yakalıyorum terliği ve bir anda yine o mükemmel gücü hissediyorum üzerimde. Ellerimi arkadan tutan o yüzüklerin efendisi olacak simaen tanıdığım adamı savuruyorum diğer grup elemanlarının olduğu yere doğru, O ağzına tükürdümünün Raki’sini bir zamanlar filmlerinde aynı benim gibi başına taktığı kravatımsı şeyle bağlıyor ve terliği yediriyorum bir güzel. Bunların tümünü arnılt boğazımı sıkıp peşimden sürüklenirken yapıyorum! Öyle de bi adamım işte ehhe naparsın Arnılt başına gelecekleri anladı zahar boğazımı sıkmayı bırakıp bana yumruklar savurmaya başlıyor, kolundan tuttuğum gibi kaldırıp fırlatıyorum gül benizli Sarah hanımefendi’nin önüne doğru paçavra gibi.. Sonuçta kapanış sahnesi filmlerde adam kahramanlık yapınca kız hemen gelir ona sarılır filan, Sarah’ta gücümü görüp biraz daha hayran olsun bana, daha bi dolsun yüreciğine sevgi pıtırcıkları diyorum. Kesin şimdi öyle olucak diye düşünüp, koşuyorum Sarah’a doğru..

Hiyyyyy Bay Varol çok başarılıydınız diyerek geçiştiriyor konuyu.. Ağrıma gidiyor. Yok abi Türk kızı olsaydı kesin evlenirdi benimle diye düşünüp vatanımın kızlarının kıymetini bir kez daha anlıyorum

Sarah: Bay Varol araştırmalarıma göre Süperkahramanlar Dayanışma ve Yardımlaşma Derneği’nde bir takım üyeler kabullenememiş bir Türk’ün Süperkahraman olmasını ve milliyetçi tavırlarla aman da illaaaaaa amarikalı olur süperkahraman dediğin, yok biz derneğimize yabancı almayız, hacı baba tekkesi mi lan burası diyerek sizi yok etmeyi planlamışlar! Zoruna mı gitmiş çok afedersiniz itlerin? diye soruyorum Sarah’a. Evet zoruna gitmiş Varol bey diyor Sarah. Bırak allasen Sarah yaaa biz bu adamlarla büyüdük bu yaşımıza kadar, bir gün olsun demedik o amarikandır, bu zencidir diye, sanıyordum ki bişi olsa onlar gelir el atar filan, böyle destek olurlar.. Yok abi Süper yeteneklerin mi var derdin var valla.. Almasınlar derneklerine çok da tın, ben işime bakarım!

Basın mensuplarının yoğun ilgisi karşılıyor beni olayların akabinde.. Arkadaşlar konuşmak istemiyorum, vallahi ayıp ettiler söyleyecek söz bulamıyorum, bunlardan olsa olsa gitar hiro olur şeklinde iğneliyici lafımı da sokarak kısacık bir demeç veriyorum. Odama geçiyorum süperkahramanca böyle gerine gerine.

Sabah Dr.Hötker ve ekibi uçak ile Türkiye’ye uçacaklar, anacığımı arayıp akşam için zeytinyağlı yaprak sarması yapmasını istiyorum, bi de misafirlerimizi güzelce ağırlamamız gerektiği konusunda bilgilendiriyorum. Sabah yine göçmen kuşlara Edip Akbayram ve Yaşar’ın kuşlar şarkısıyla eşlik edeceğim için içim içime sığmıyor. Gözlerimi oyuncak ayıcığına sarılan küçük bir çocuk gibi terliğime sarılarak kapatıyorum..

[ Devamı gelebilir ]

Başka başka şeyler de var :)

• 05 Aralık 2008 -- Seçim kömürleri. (4)
• 09 Mayıs 2009 -- Yazılım Deposu (4)
• 10 Ağustos 2008 -- Eski mi iyi yeni mi ? (3)
• 03 Haziran 2009 -- Çılgın metrobüs şoförü :) (7)
• 12 Ağustos 2009 -- Uluslararası İlişkiler Eğitim Planı (0)
• 27 Aralık 2009 -- Hayatımın kadını… (2)
• 20 Mart 2008 -- 59 Tekirdağ (0)
• 02 Ocak 2008 -- Ne diyebilirimki ? (3)
• 03 Nisan 2011 -- Marshall Eriksen (0)
• 17 Mayıs 2010 -- Elm Sokağında Kabus 2010 (0)

Romalılar! Çok değerli Galyalılar!, Sayın Endülüs Emevileri..! Eğer ki içinizde Slipperman! nedir diye birileri soracak olursa çok üzülürüm, bu yüzden tekrardan Slipperman!, Slipperman II, Slipperman III yazılarını yâd etmek istiyorum..

Gözüm birbirinden şukeleta bilimkızlarına ilişiyor. Dr.Hötker iki de bir beni anlattığı konuya müdahil edebilmek için dürtüp duruyo öyle çok bi samimiyetimiz olmamasına rağmen. Robin az önce istediğim suyumu 2,5 litrelik kolaların üzerine koli bandıyla yapıştırılan promosyon bardakta getiriyor, teallam diyorum BİM konektıkıta da mı şube açmış lan acaba O.o biraz da içerliyorum tabi koskoca süperkahraman olarak öyle dandik bardaklarla ikramlar filan hoş değil ama Robin’in gül yüzünün hatrına ses çıkarmıyorum.
Öyle işte Bay Varol hadronların ebesüksel faaliyetlerinin karmatik mentupistasyonundan sonra oluşacak pıtırcıksal tepkimeler bla bla bla anlatıyor Dr.Hötker. O kadar bilimkızını gördükten sonra tabi süperkahramanlığın da sınırlarını zorlamaya başlıyor insan ister istemez. Doktorun da anlattıklarını galiba baya kötü bişey olucak diye yorumluyorum, şekilden şekile girmeler, öyle bi afralar tafralar filan gaza gelip veriyorum coşkuyu laboratuvar ortamında.. Ulan diyorum ben o şerefsizin evlatlarını boş otobüste ayakta gezdirmez miyim lan, ulan allahsız kitapsızlar ne istiyorsunuz lan hadronlardan, dünyanın dengesinden düzeninden, ulan ben sizi topitopa çeviremez miyim, ulan ben size etek giydirip tayms meydanında fotoğraf çektirip etiketlettirmez miyim lan facebooklarda? Ulağğğnnn it herifffff, ulan haysiyetsiz derken derken coşup birden önümdeki bardağı deviriyorum. Bardağın devrilmesiyle birlikte yerden sarıkız maden suyunun dökülmesi gibi cossss diye bir ses geliyor.. Donup kalıyorum..
Robin meğersem bana tuzak kuran bir ajanmış! Duygu patlaması yaşıyorum ansızın, istemsiz olarak ağlamaya başlıyorum, ulan ben kimseye güvenemeyecek miyim, ne kadar yalnızın diyerek Dr.Hötker’in koluna sarılıyorum.. Diğer kızlar bir anda tüm şirinliklerini kenara bırakıyor ve vahşi birer kaplana dönüşüp Robin’i yakalıyorlar. Hayır zahmet etmeseydiniz Sarah hanım ben şeederdim şunun şurasında kahramanız filan diyorum burnumu çekerek. gülümsüyor gülüşüne kurban olduğum ♥

Sarah yanıma yaklaşıyor ve Bay Varol bu size ait sanırım diyor…

Ohaa annemin terliği! yani benim güç şeyim. Rusbu Robin çaktırmadan belimden terliğimi çalmış.. Ödüm b.kuma karışıyor heyecandan

Dr.Hötker koluma giriyor ve asıl şimdi hoşgeldiniz Bay Varol.. Uzun zamandır aramızda bir ajanın olduğundan şüpheleniyordum ve bu yüzden size tam olarak bilgileri aktaramamıştım. Az önce duyduklarınızın bir kısmı yanıltmacaydı.. Dahası hadronlardan daha büyük bir görev sizi bekliyor.. Öncelikle versiyon güncellemenizi yapmamız gerekli diyor Dr.Hötker deterjan reklamlarındaki bilimadamlarının konuşmalarındaki kararlılıkla..

Yine USB kablosu mu takacaksınız sağıma soluma? Hayır hayır sayın babanızın uyguladığı yöntemden farklı bir şey yapacağım ben aslında.. Versiyondan ziyade komple bir bakım şeklinde Service Pack 1 yükleyeceğim.. Hmmm.. Microsoft binası buraya çok uzak değil dimi diye soruyorum. Evet hemen karşımızdaki sokakta onların binası da.. Sanırım yazılım desteğini de onlar veriyorlar doğru mu tahmin ediyorum doktor? diyorum.. Evet çok emekleri geçti dostlarımızın diyor doktor.. Vay minako şansa bak Microsoft yapıyorsa bu işi yamalı bohçaya dönerim ben 2 seneye kalmaz diye iç geçiriyorum.. Şimdi bios’unuza girip first boot device özelliğinizi ayarlamalıyım. Eeehhhh ne öyle devicelarımla filan oynattırmam, delikanlı adamın först buut divaysı bitanedir ne o öyle öncelik tanımlamalar filan? milleti arkamızdan mı konuşturacaksınız doktor açık olun diyorum sinirli bir şekilde.. Çok kısa sürecek bay Varol endişelenmeyin diyerek sakinleştiriyor beni.. Babam olsaydı patlatmıştı bi tane enseme diyorum, doktor daha anlayışlı ehe Size güveniyorum doktor devicelarımla fazla uğraşmayın! Tamam yumun gözlerinizi..

Biraz sersem biraz böyle içim mayışmış gibi açıyorum gözlerimi.. Tabi özellik çok olunca işlemcim kasıyor biraz, hemen kendime gelemiyorum… Ayağa kalkıyorum, Sarah tuzlu ayran getiriyor biraz toparlanıyorum ve doktorun kendi ofisine gidiyoruz.

Bay Varol hadronlar aslında çok önemsiz bir konu birazdan size anlatacaklarımın yanında.. 1969′dan bu yana üzerinde çalıştığımız ve dünyanın kaderini değiştirecek çok değişik bir projemiz var ve beklenen gün sonunda geldi çattı. Projemizi hayata geçirecek kişi sizsiniz..

Bay Varol bildiğiniz gibi dünya giderek yaşanılamayacak bir yer halini alıyor. Her yer tıklım tıkış, küresel ısınma, soğuma filan bokunu çıkardık iyice, toparlama şansımız kalmadı.. Bu yüzden yıllardır uzaya füzeler, kapsüller, uydular fırlatıp yaşanılacak düzgün bir gezegenin olup olmadığını saptamaya çalışıyorduk.. Ta ki düne kadar.. HD 85512 B adında bir gezegeni keşfettik. Şartlar gayet olumlu ve yaşanılabilir görünüyor.. İşin en kritik kısmı ise size düşüyor.. Bilindiği üzere HD 85512 B gezegeni dünyamıza 36 milyon ışık yılı uzaklığında.. Yani şimdi biz burdan feneri, çakmağı yaksak 36 yıl sonra anca görünür orda ışığı.. O kadar uzak yani.. Olsun doktorum en uzak mesafe iki kafa arasındaki uzaklıktır written by Can Yücel diyerek edebik yönümü sergilemenin verdiği hazzı yaşıyorum.. Öhhm neyse doktor yapmam gereken nedir?

Dünyayı çekeceksin!

Neeeeyyyyyy?!’^+)(/)

Dünyayı çekeceksiniz Bay Varol.. Ne var bunda?

Yok ebesinin… Doktor kafanız mı güzel nerden çekicem nereye çekicem?

Ya biz şimdi Ay’a bitane ip fırlattık buradan tamammı, sonra ipin ucunu Ay’daki bi deliğe geçirip ipin ucunu tekrar dünyaya indiriyoruz. Sonra siz asılacaksınız ipe, çeke çeke bizi aya yaklaştıracaksınız..

Oha doktor yaaaa daha neler, çok ilkel bu.. Başka bir fikir yok mu acaba? Hayır şuan için kurulumuz bunu uygun gördüler, çekeceğiniz ipin ucu akşama doğru buraya iner, o zaman asılacaksınız çeke çeke Ay’a oradan diğer gezegenler derken geze geze HD 85512 B’ye doğru gideceğiz gönlümüzce.!

Ya tamam bak şimdi aslında güzel fikir yani sonuçta ne o öyle bi Armstronglar, Gagarinler gidiyor biz bakıyoruz TRT1 ekranlarından, gidilecekse hep beraber gidilir, öyle hava atarmış gibi alıp başını gitmeler filan hoş olmuyor ama daha güzel bi şekli olmalı bunun diyorum.. Yok Bay Varol biz çok düşündük böyle yapacaksınız! Süperkahramanlar Dayanışma ve Yardımlaşma Derneği olarak elimizden geleni bu.. Daha iyi bir fikriniz varsa alabiliriz.. Sessizlik oluyor.. İsterseniz kızlar sizi yemeğe götürsün akşam göreve başlayacaksınız.. Tamam Doktor görüşürüz :@

(Bu kısımlarda Slipperman içinden küfürler ediyor) sizi bilimadamı diye buraya koyanın .. mak lazım.. İp çekecekmişim, sktrn gidin.. İstanbul’da anam babam da burda beni bi b.k yiyom sanacak! Bahtıma tüküreyim! Adam değilim ki KPSS’ye girip Zabıt Katibi olsaydım ohh sabah 8 akşam 5 kafa rahat.. Şimdi elin sidikli bilimadamlarının derdiyle uğraş dur minako :/ Nerde lan bu kızlar? en azından kızlar var vallahi çekilecek çile değil bu işler..

Yolda Audrey ile karşılaşıyorum.. Ah merhaba yemeğe gidiyordum bana eşlik eder misiniz bay Varol diyor gülümseyerek kurban olduğum Tabii benim için büyük şeref efenim.. Kızlarla yemekte sohbet etme şansı yakalıyorum.. Halen Türkiye’den bir tek Hakan Şükür’ü tanıyorlar, bir de Lilli’nin büyükannesi pişmaniyeyi çok seviyormuş memlekettten getirtebilir miyiz parasıyla diyor Hemen arıyorum kuruyemişçi Yusuf abimi, bi karton gönderiyor UPS ile.. Para istemez Lili’ciğim diyorum, sözüm ona namımız yürüsün, erkekliğe b.k sürdürmek olmaz şimdi

Biraz bahçede dolaşıyoruz, işte hobilerimden filan bahsediyorum, içlerinden bi tanesi de olsa etkilemek için türlü taklalar atıyorum, hayır hepsi ayrı güzel anasını satayım birini seçsem onun üzerine oynayacağım ama hepsi güzel olunca karar veremiyor ortaya oynuyorum..  Pek etkilenmiş görünmüyorlar, amaaan benim derdim zaten bana yetiyor diyerek üstelemiyorum.. Birden gürültü kopuyor irkiliyorum bu ses ne lannn diye?! Uçak.. Uuuçakk.. Uuu beybiiiiiiiiii… Tabi yaaaaa…

Oğyesss kızları orada bırakıp koşmaya başlıyorum.. Soluk soluğa Dr.Hötker’in yanına varıp başbakanımızn bize aşıladığı çılgın proje üretme özelliğimi kullanıp ben de nacizane kendi çılgın projemi açıklıyorum.. Sn. Hötker şimdi biz bu dünyayı iple çekeceğimize yanlardan kanat taksak?? Ha bu sıçtımının amerikası da Irak’tan çekilse Arap baharı bokuna insanları öldürmeyi bıraksa da petrolü dünyayı HD 85512 B gezgenine gitmek için dünyamızın götüne takacağımız motoru çalıştırmak için yakıt olarak kullansak?

Vay madırsssss.. Ohaaa adamın gözleri portledi bi anda.. Sarıldı bana..

Bay Varol sanırım zekanız süperkahramanlığınızın en önemli silahı.. Bu müthiş bir fikir..

Ahh sorun değil Hötker, şimdi bak açayım istersen olayı biraz..

Yanlardan kanadı çakacaz tamam mı, sonra güney kutbundan doğru motoru koydukmu (bizim ihsan usta anlar bu işlerden), kuzey kutbunada direksiyonu koyucaz.. İşte vitesiydi, dikiz aynasıydı filan dünyayı boying modeline çevirip basıcaz kafamıza göre o gezegen senin, bu gezegen benim allah ne verdiyse yeni yerler görücez.. Haa baktık çok hoşumuza gitti dayarız abi merdiveni o gezegene inin abi deriz millete.. İşte vatandaş kafasına göre yerleşir tarımdır, hayvancılıktır filan yeni düzenini kurar..

Yok yani boşuna boşuna bana da yazık abi ordan ipe asıl filan, olucak iş değil.. Verelim ayarı gitsin böyle..

Vallahi Varol bey allah belamızı versin biz de burada bilimadamıyız diye dolaşıyoruz, yeminle utandım.. Ben derhal üst düzey bir toplantı düzenliyorum.. Tamamdır sen ayarla ben anlatırım projemi herkese diyorum..

Haaa unutmadan Bay Hötker ipin ucu indi mi Ay’dan aşağı?

Evet Bay Varol, şu sıralar bahçeye inmiş olmalı..

İşte tam şuanda süpergüce ihtiyacım var diyorum ve koşarak bahçeye çıkıyorum.. Göğsümden çıkardığım Ay Yıldız’lı bayrağımızı öpüp ipin ucuna bağlıyorum ve inanılmaz bir hızla çekmeye başlıyorum.. Ortamdaki tek Türk ben olmama rağmen koca bir alkış kopuyor, gözlerim yaşlı asılmaya devam ediyorum ipe…

[Evet daha da saçmalayacağım Yani bu devam edecek anlamına geliyor ]

Başka başka şeyler de var :)

• 27 Kasım 2009 -- İşte paranın gücü :P (2)
• 10 Ağustos 2010 -- Kitaplık dolusu anı.. (0)
• 09 Ocak 2010 -- Yine yeniden Umut Sarıkaya :) (0)
• 24 Aralık 2009 -- Ahh annem ahh… (6)
• 30 Temmuz 2010 -- Cunyır Varol’la muhabbet :) (9)
• 07 Mayıs 2010 -- Amelie Poulain (0)
• 13 Mart 2008 -- Başlık yok. (0)
• 14 Aralık 2008 -- Kavak Yelleri izlenimleri (4)
• 16 Ağustos 2008 -- Et tırnaktan ayrılır mı? (18)
• 09 Şubat 2009 -- Karman çorman bir yazı işte. (4)

Şİmdiden söyleyeyim bu yazıyı buradan okumaya başlarsan hiç bişey anlamazsın Öncelikle Slipperman! ve Slipperman II yazılarını okumalı daha sonra gelip gerçek bir kahramanla tanışmalısın Akıllı ol güç bende yakarım canını

Güne anne sesi ile başlayan her süperkahraman gibi ben de ayna karşısında bir kaç artistik hareket yapıp ansızın oluşabilecek tehlikelere karşı kendimi hazırlamak istedim. Saç kurutma makinesi ile kendimi adeta Red Kit’e meydan okurcasına, bacak arasından gerisin geriye adam ışınlama ve şaft kaydırma adlı kareografimin en can alıcı noktasını sergilerken babamla göz göze gelmiş ve durumu çaktırmamak için halı üzerinde takla ataraktan spor yapıyorum izlenimi yaratmaya çalışmıştım. Yemedi tabi.. Kahvaltıya geçtik.

İnsanın belli bi yaştan sonra zoruna gidiyor, sene olmuş 2011 süperkahraman dediğin adamın kahvaltısında çekirdekli zeytindir, efendim domatestir, nutelladır filan bulunuyor. Daha kozmik besinler bekliyor tabi bünye haliyle.. Çayımdan hüpürdetip kalkıyorum sofradan, benim hazırlanmam lazım diyerek.

Çok sinsiyim ama Konektıkıt’ta ki amirlere memurlara prezantabl gözükmek gibi bi fikir geliyo aklıma. Gittim odama hemen hazırlandım ve halen kahvaltı yapan babamların karşısına geri döndüm. Bu bekleyiş beni sıkmıştı bir an önce gizli silahımı alıp yollara düşmek için “babaa hadi hazırım ben verin emaneti gidicem ben, içime acayip bişeyler oldu birileri beni çağırıyo sanki vallaha bak kalbim kip kip atıyo elim ayağım ayrı oynuyo yeminlen, gözlerde bi kararma bi mayışma.. Siz bakın işinize verin silahımı ben gideyim diyorum. Yüzüme bakıyor pis ve sinirli bir şekilde;

Hanım!! Getir allasen emaneti vallaha elimde kalacak çocuk, ulan hepimiz geçtik bu yollardan kimse senin kadar sapıtmadı lan, manyaklaşma oğlum bi ağır ol, bi şu bandanayı çıkar kafandan ne o öyle anasını satayım, ayrıca manyakmısın sen tayt giyerim derken şaka yapıyosun sanıyorduk biz. Bi de gözünün altına çamur sürmüş saksıdan avuçlayıp. Lan yürü git kot pantolon kapri bişey giy tey allaahım yaaa çattık.. diyerek tüm süperkahramanlık gururumu ayaklar altına aldılar. Eeeeeehhh tamam yaaa parfüm sıkabiliyor muyuz bari? dedim. Zıçıcam şimdi parfümüne de, kıyafetine deeee, özel yeteneklerine deeeee lan yürü zittir gittt maskara etme bizi elaleme çabuk giyin gel dedi.

Gittim odama kapri bi de tshirt giydim. Saçıma da briyantin sürdüm en azından parlak gözüksün şöyle seksiiiili gibi böyle terli hayvanımsı imajımsı gibi filan

Odaya tekrar girişimde aile bireylerine karşı hiç hata yapma şansımın olmadığının farkına varıp çenemi kapatıp saygılı uslu bir şekilde bayram çocukları gibi şen ve mağrur babamı dinliyordum. Bir ayakkabı kutusunu alıyor ve masanın üzerine koyuyor emekli süperkahraman. Al bunu ve içindekine dokunduğun andan itibaren her şeyin bambaşka olacağının farkına var, ön yükleme ve dırayvır tanımlamaların tamamen yapıldı sadece son bir aşaman kaldı. Bu aşamayı tek başına gerçekleştirmen gerekiyor zira radyoaktif ışınlamaların oluşturacağı atom tepkimeleri seni bir s*klotron a dönüştürebilir geçici bir süre. Allah muhafaza semtimizi fukişimaya çevirebilirsin. Git kendine uygun bir çayır çimen bul ve dönüşümünü tamamla. Al bu Super Hero Steps for Dummies adlı kitabı da neler yapman gerektiği orada yazıyor Haydi bahtın açık olsun oğul, milyarlarca insanın kaderi senin elinde, öyle gittiğin yerlerde çapkınlık hovardalık yapayım da deme sakın, edebinle git gel işine gücüne tamam mı aslanım diyor.. Tamam baba yeaaa diyorum utanarak..

Ev ahalisi ile vedalaşıp alıyorum arabanın anahtarını.. Kimselerin olmadığı ormanlık bir arazi bulup durduruyorum arabayı.. Haha diyorum içimden bi daha kim biner lan arabaya, otobüse Uçarım kaçarım hacı kralı gelse tutamaz bu saatten sonra..

Etrafı tekrar kolaçan ettikten sonra aralıyorum hayatımı değiştirecek mükemmel güçle dolu olan kutunun kapağını.. Eee hani lan ne nur doldu ormanlık araziye, ne bi doğal afet gerçekleşti rüzgar müzgar fıss :/

Kaldırıyorum kapağı tamamen..

.. ve

Ohaaaaaaaa lannnnnn..!!!!!

Dalga mı geçiyorlar benimle.. Hay azıma tüküreyim, bu mudur abi şimdi olayımız, bu mu lan? Ağlayasım geliyor..

Bu.. Bu terlik..

Terlik abi. Bildiğin terlik lan.

Nasıl ya? Annemin üzerinde taş işlemeleri olan pembeli morlu altı tırtışlı yanlardan fırlatırken ivme kazanması için bombeleri olan terliği..

Ümitsizce elimi uzattım terliğe.. ve o an sanki içimde atom bombası patlarcasına, redbull + vodka kazanına düşmüşçesine tarifi mümkün olmayan müthiş bir enerji ile doldum.. Esra Ceyhan’ın programında uçan adam Sabri gibi Allaaaaaaaaaaahhhhhhh diye pöykürerek çayır çimen yuvarlanmak geldi içimden. Kendimi kontrol etmek imkansızdı, gözlerim HD kalitesinde görür olmuş, kollarım godumu oturturum seviyesinin zibilyon kat üzerine çıkmış, saçlarım ahenkle dans etmiş, sakallarım zımpara olmuş, en önemlisi beyin fonksiyonlarım bir havuzun içindeki 42814 tane musluğun kaç yıl sonra contalarının değişmesi gerektiğini hesaplayacak kadar übersonik bi hal almıştı.

Derhal aklıma kitapçık geliyor. Ne yapmam gerektiğini kesin orada bulurum diyorum.

Terlik..
Ondan sakın ola ayrılma.
Tüm düşmanlarını bu terlik ile yok edeceksin.
Binlerce kötü niyetli insan çıkacak karşına ve hepsini popolarına indirdiğin terlik darbeleriyle etkisiz hale getirip dünyamızı kurtaracaksın.
Hadronları çarpıştırmayacaksın!
Anlıyor musun lan? Popoya terlik darbesi..
Kaba ete iyicene yedireceksin terliğin tırtışlı kısmını!

Bir kez bakmam yeterli oluyor kitaba, tüm bilgiler sağ tıkla flash belleğe gönder gibi hızlıcana işleniyor beynime.

Yeterince vakit kaybettim, artık gitme vakti diyerek alelacele üstümü başımı düzeltiyorum ve bir hışımla salıveriyorum kendimi su üzerinde süzülürcesine rüzgara.. Yapraklar kalkıyor havaya, canım acımıyor ama ağzıma bir kaç topak çamur kaçıyor. Tükürüp toparlanıyorum. Bu ne lan şimdi, uçmam lazım abi benim, nasıl yapıcam ben bunu diye düşünürken elimde sıkı sıkıya tuttuğum terliğe bakıyorum.. Tabiyki yaaa diyorum, geçiriyorum terliği ayağıma ve tek ayak üzerinde havalanmaya başladım bile.. Tamam kabul ediyorum diğer kahramanlar kadar süpersonik bir sistem değil fakat ayağımızı yerden kesiyor ehehe espirilerini haksız çıkartmayacak kadar da iş görüyor

Gökyüzünde ilk yolculuğum olduğu için biraz eğri büğrü, kargacık burgacık bir şekilde (amiyane tabirle popo (popo ne lan g*t (g*t ne olum göt) korkusuyla) da olsa yolculuğumu yarılıyorum.. İyi de hacı nereye gidicem lan ben ci-pi-es filan takılmışmıdır acaba bi yerlerime, öyle saldım çayıra mevlam kayıra kahramanlık mı olur diyerek sitem ettiğim anda gözümün önünde Google Maps beliriveriyor Google’ı görünce hazır şahsıma entegre internet bağlantım varken facebook’a da giriyorum, dün gece paylaştığım komikli vidyonun 3 tane beğenisi var bi ona seviniyorum, bi de durum bildiriyorum “Konektıkıtın yolları taştan amaneeeyy!” diye.. İşlemcim biraz ısınıyor sanırım kapatıyorum tüm sekmelerimi, Google Maps’e Konektıkıt koordinatlarını giriyorum ve sol ayağımla yön vererekten anne terliği gücüyle ilerliyorum masmavi gökyüzünde

Yolda gördüğüm göçmen kuşlara Edip Akbayram’ın yanık bir türküsünü söyleyip rotalarının içine ediyorum, nereye gideceklerini şaşırıyor zavallılar korkudan patır patır zıçmaya başlıyorlar. Neyse doğanın dengesini bozmayayım şimdi diyerek yolculuğum devamında etliye sütlüye karışmıyorum..

Velhasılkelam Konektıkıt şehir merkezine varıyorum.. ci-pi-es sistemim ile ortamı tarayıp insan gibi yürüyerek Süperkahramanlar Dayanışma ve Yardımlaşma Derneği’nin sol tarafındaki Hareket Merkezi’nin kapısına ulaşıyorum. Elimle koymuş gibi buluyorum çünkü süperkahramanım gençler ayık olun Yok öyle adres sormacalar filan, çatttt mekan nerde ben orda

Kapıda beni 2 tane beyaz önlüklü zenci adam karşılıyor.. Çekiyorum terliğimi, öyle pazarda saat satan zencilerden başka zenci görmemişim bu yaşıma kadar, hemen tehlike olarak algılıyorum.. Yaklaşmayın allahıma doğrarım ulaaan pozu verecekken ingilizce olarak dost olduklarını söylüyorlar. Beni Dr. Hötker’in yanına götüreceklerini söylüyorlar.. Tabi “anlıyom ama konuşamıyom seviyesindeki” ingilizcemin yetersiz olduğunun farkına varıyorum ki esasen doğru düzgün anlayamıyormuşum da, her neyse süpersonik yeteneklerim yine devreye giriyor ve bu sefer de önümde Google Translate açılıyor.. Tanımadığım ecnebi insanlarla istediğim şekilde iletişim kurabilmenin mutluluğu ile çoluk çocuk soruyorum, maaş nasıl sıkıntı yaşıyor musunuz, Türkiye’ye geldiniz mi daha önce geyikleri çeviriyorum Upuzun bir koridordan geçiyoruz.. Kapı üzerine kapı açılıyor kapanıyor filan.. Göz retinası ile kapı açıldıktan sonra yetmiyor kapıya kafalarını sokup saçlarından dna testi yapıyorlar, onlar kapı açtıktan benim bi gerilim bi heyecan alıyor ki sorma gitsin :/

Nihayet koridorun sonundaki ışıl ışıl bölmeye ulaşıyoruz ve iki zenci dostum bana bol şans dileyerek gidiyorlar.. Hey lanet olasıca pislikler çekin o siyah kıçlarınızı sarı arabamın üzerinden diyesim geliyor amerikan filmlerindeki gibi de içimde tutuyorum..

Cam kapı kendiliğinde açılıyor ve ışıl ışıl laboratuvarın içinde 4 tane bilimkızı, bilim kızı derken yani bilim afeti, bilim taşı, bilim ohaaaası filan bilimi önemli değil devamı inanılmaz derecede AncelinaColivari bayanlar ve bir tane beyaz saçlı adam karşılıyor..

Merhaba Varol..

Ben Doktor Hötker.. Bunlar da asistanlarım Bayan Lillii, Bayan Sera (Sarah diye yazılıyor), Bayan Robin, ve Bayan Audrey..

Offf kusurumuza bakma lütfen, heyy Robin dostumuza içecek bir şeyler getirir misin lütfen? Ne içerdiniz Bay Varol? diye soruyor Dr. Hötker.. İçim kavruldu bira var mı? diyorum. Bön bön bakıyorlar.. Şaka yaptım şaka su varsa alayım Robin’ciğim diye yılışık bi istekte bulunuyorum.

Laboratuvar ortamında biraz işimiz olduğundan ve benim versiyonumun güncellenmesinin gerektiğinden bahsediyor Dr.Hötker ve ben sessizce dinlemeye devam ediyorum..

[Devamı gelecek.. ]

Edit: devamı için Slipperman IV ;)

Başka başka şeyler de var :)

• 04 Mart 2010 -- Başlık atılabilecek bir yazı değil abisi :P (1)
• 19 Şubat 2010 -- Varol is yontuluyoring… (1)
• 11 Ocak 2009 -- Bitkinlik tükeniklik (0)
• 20 Kasım 2009 -- Sürprizz kardeşim geldiiiiiii (9)
• 26 Ağustos 2009 -- SPB Mobile Shell 3 (0)
• 15 Kasım 2008 -- Komik Facebook grupları :) (2)
• 24 Mart 2009 -- Ekmaker (4)
• 05 Haziran 2008 -- Zeki kadınlar… (0)
• 03 Ekim 2010 -- Gölgeli Masallar (0)
• 07 Ekim 2010 -- Parmaktan sonra (0)

Değerli okuyucular, Sevgili dostlar, Sayın Roma’lılar, Çok kıymetli esnaf arkadaşlarım.. Eğer buralarda yeniyseniz sizi ilk önce Slipperman! yazısını okumaya davet ediyorum..

Öyle el kaldırmalarla filan olmuyor işte baba o işler, onu geçeceksin…  Eğer süperkahraman bensem emrediyorum gel bana öğret süpersonik güçlerimi, ha sensen babamsın affedeceksin öyle hayın evlatmışım gibi bakma bana, gençliğime ver diyip geri vitesi eksik etmiyorum aile efradından.

Hayır yani bileklerime ayar vermeye çalıştım belki örümcek ağı zıpçıktısı çıkartabilirim diye bi hareket olmadı, ben yine de sıkmadım canımı, dilimle dişlerimi yokladım vampir filan olmuşumdur diye hevesle ama nerdeeee :/ Olaydı var yaa ahh ulann direk Edvırt Kulın’a bağlar tüm cici kızlara ben imkansız aşklar için yaratılmışım şarkısını ezberlettirirdim, En olmadı betim benzim atmış mı diye koluma baktım, hulk filan olmuşumdur belki, tipsiz mipsiz idare edicez kimse mükemmel değil diye telkinde bulunarak kendime o da yok, bildiğin kendi kolum :/

Lan dedim şimdi ağzımı açsam belki ateş mateş püskürtürüm kazayla annemin tüllerini yakarım ağzıma z.çar diye korkudan onu da yapmadım. Öyle umutsuzca vazoyla karpuz tabağına bakıp olayı kavramaya çalışırken canım karpuz çekti az bişi kemirsem şunun kenarından sulu sulu dedim, sonra ne olduğunu anlamadım karpuz oldu vazo. Sanki bilerek yaptım, valla bak çok üzerime geliyosunuz, kızıcaksanız yapmam kahramanlık filan sanki yalvardık allallaaaaa diyerek anne şefkatini naciz süperkahraman bünyemde hissetmek istedim.

Bir adım geri kaçtım çünkü babam çok pis sinirlenmişti tam kalkacakken annem oturttu onu yerine, dur ben hallederim dedi..

Bak şimdi güzel oğluşuuumm, hatırlıyor musun daha 2 yaşındayken bizim apartmanın 5. katındaki balkonundan atlamıştın.. Aslında ben hiiiyyyyymeeniiiim diyerek atlamadın sen oradan, içindeki güç seni yeteneklerini kullanmaya itti fakat hazır değildin ve düştün..

Harbi mi yaaa 0_o Baba valla mı yaaa. Cidden mi? Ben onu ilkokulda anlattığımda bana gülmüşlerdi hep çok üzülmüştüm

Babam kafasını okeyler şekilde salladı. Evet oğul yeteneklerinin arasında uçmakta var, sen gerektiğinde uçabilen bir kahramansın.

O an platonik aşkımın facebookta paylaştığım videoyu beğenmesi yorum yapması kadar, bir tweetimi retweet etmesi üstüne bir de mention atması kadar heyecanlanmış ve mutluluk sarhoşu olmuştum. Koşarak odadan çıktım.

Annem peşimden koşup dur oğuuuuuull hazır değilsin daha diye bağırdı.

Yok anne tayt alsın diyecektim kardeşime, bi de süpermenin giydiği slip don gibi bişey kullanmak istemiyorum çok demode o, daha trend bişeyler kullanmalıyım görev esnasında, bir yerde uluslararası arenada ülkemi de temsil ediyor olucam, arkamdan öyle el kol oynata oynata konuşulsun istemem kahve köşelerinde :/ Hem dedem beni öyle taytlı slipli görürse üzülür, taytı içime giyerim ben uçarken üşütmeyeyim diye diyorum..

Babam adeta bir ejderha gibi üzerime çöküyor ben bismil.ll. .a..hh diyemeden halı üzerindeki motifleri incelerken buluyorum kendimi. Sırtımdan bir şeyi çekip çıkarttığında beynim sütlaç gibi oluyor ve kendimden geçiyorum..

—-

Gözlerimi açtığımda burun deliklerime, ağzıma, kulaklarıma ve ehiyy şeyy göğüs uçlarıma takılmış USB kablolar buluyorum. Babam kafamın üzerindeki bilgisayardan garip garip matrix filmindeki gibi uçuşan kodlar giriyor, ekranda yazılar uçuşuyor filan, ulan diyorum içimden  yıllarca oğlum mesenem açılmıyor diyen adama bak :/ Ekranda siyah üzerine kırmızı harflerle COMPLETED! yazısı beliriyor.

Kendimi Windows 98′den Windows 7′ye geçmiş gibi ayrodinamik ve bilimum ebesüksel güçlerle dolu hissediyorum. Annem geliyor yanı başıma, kablolarımı çıkarıp al oğluşum tuzlu ayran iç diyor.

Bir an içimi korku sarıyor, lan acep Temel Reis’in ıspanağı gibi ben de tuzlu ayran içince mi sapıtıyorum, süpersonik güçler öyle mi geliyor biyerlerime?!’%(, ohaa yerler öyle kahramanlığı oldu anasını satayım damacanalarla bidonlarla uçacağıma hiç uçmam daha iyi :/ diye düşünüp düşeceğim komik durumları hayal ediyorum. Cacıklı kahraman, yoğurtmen, süttürikasit filan türlü türlü lakaplar takarlar ardımdan ele güne maskara ederler beni düşüncesiyle aklıma Yalçın adisi geliyor :/ Çekemez beni iyice laf çıkarır ipne diyorum. İsyan ediyorum makus talihime :/

İç oğluşum iç tansiyonun düzelsin , az bişiy de eppek koyimmi ağzına diyor. Hööyyttt diyorum.. Ayrodinamikliğim zirvesinde söylenecek laf mı şimdi bunlar anne yeaa diye atar yapıyorum.

Babam sesleniyor. Tamamdır oğul tüm dırayvırlarını yükledim, artık ihtiyaç duyduğunda gizli güçlerin kendiliğinde ortaya çıkacak, biz bile sendeki güçlerin yalnızca çok az bir kısmını biliyoruz. Yarın sabah sana teslim edeceğimiz silahını yanından ayırmadığın sürece karşı koyamayacağın hiç bir güç olmayacak! Şimdi yat biraz dinlen, sabah Konektıkıtla iletişime geçip göreve başlayacaksın diyor. Tamam baba siz hiç merak etmeyin o zıçtımının hadronları ne olursa olsun çarpışmayacak. Hadi iyi geceler cümleten diyor ve çekiliyorum odama..

Balkonda sigaramı tüttürürken lan diyorum şurdan uça uça bassam gitsem Taksim’e az biraz piyasa yapsam, şekilli genç imajı çizsem, genç kızların kahramanı olsam filan?! Babamı görüyorum filaşbekte “yarın sabah sana teslim edeceğimiz silahın bla bla bala” ohaa kafama yeni dank ediyor. Lan silahsız nereye gidiyosun oğlum ağzında sigara düşüp gebericen balkondan aşağı

Rüyamda kendimi pille çalışan bir kahraman olarak görüyorum, azılı düşmanlarımla kıyasıya bir mücadele içerisindeyken hadronlardan birini avuçlayıp diğerine tam uçan tekme çakacakken şerefsizin evlatları üstüme su döküyordu. Kısa devre yapıp armut gibi elimde hadronla kala kalıyordum. Nefesim kesilerek uyandım Felak ve Nâs surelerini okuyup yattım sağıma döndüm soluma melekler şahit olsun dinime imanıma diyerek tekrar uykuya daldım. Bu kez de iman gücüyle Allah yolunda cihad yapan bir kahraman oluyordum ki annemin kahvaltı hazır sesiyle uyandım..

… ve artık her şey bambaşka olacaktı benim için..

[Canım sıkıldıkça yazmaya devam edicem, sevdim bu işi ]

Edit: devamı için Slipperman III ;)

Başka başka şeyler de var :)

• 21 Şubat 2010 -- Gapgarip bi rüya :) (8)
• 16 Şubat 2009 -- Afferim lan bana :) (5)
• 30 Temmuz 2008 -- 101 kere maşallah :) (2)
• 17 Aralık 2009 -- Erdim abi, uçucam yakında :) ya da sıyırdım :) (0)
• 01 Nisan 2009 -- 1 Nisan (0)
• 24 Mayıs 2008 -- Gel vatandaş bedava bunlar :) (0)
• 30 Aralık 2007 -- Facebook furyası (0)
• 08 Mart 2011 -- Amatör fotoğrafçının beğeni dramı (2)
• 29 Ocak 2012 -- Nil’e not.. (6)
• 31 Aralık 2007 -- Mobilite (0)