Varol AKSOY

Olum ben manyağım yaaa.. Bugün hayyam pasajına öyle bi bakınayım diye gitmişken kendimi geçenlerde çanta aldığım satıcıyla hem geyik hem pazarlık yaparken buldum Bu bir özenti mi? Yoksa farkında olmadığım bir işaret mi bilmiyorum ama fotoğrafçılığın derinlerine doğru dalmak için nefesimi tutmuş gibiyim Derinlere dalmak derken assittir lan ne çektin ki ne derininden bahsediyon diyenleriniz olabilir.

Bakın durun az bekleyin izah edicem, ne o öyle çamur at izi kalsınlar filan?

Hacım ben daha 6-7 ay öncesine kadar çekmecesinde dijital fotoğraf makinesi bulunan, ama sadece bulunan bir insandım.. Aylarca pili boş kalmış, çekmecede üzerine türlü türlü şeyler atılmış, gariban bir fotoğraf makinesinden bahsediyorum… İşte onu yanıma alıpta hadi lan bugün fotoğraf çekeyim demedim kendime hiç. Haa özel birşey olur, konsere gidilir, ne bileyim piknik cart curt filan olur anıları ölümsüzleştirmek babında kullanırdım ama bunun dışında hiç aklıma gelmezdi.

Ne oldu peki bana böyle?

Hayat bir şekilde bana fotoğrafçılığı sevdirdi. Sadece fotoğrafçılık değil aslında, birçok şey edindim ıyyy dediğim sanatçının fanatiği oldum, hakkında genel geçer bilgilere sahip olduğum Mevlana’nın tutkunu haline geldim… Sadece adını telafuz ettiğim hümanizmi kısmen yaşam tarzım haline getirdim.. Bunun gibi bir çok şey…  Değişime uğradım, ayak uydurmak değil bu, gözümün önünde duran şeyleri aslında sevebileceğimi, onlarda kendimi bulabileceğimi öğrendim… Buldum da… Sizde de olmaz mı hiç, bir başkasının alışkanlıklarını kendi alışkanlıklarınız haline getirmediniz mi farketmeden? Geriye dönüp baktığımda kendimdeki farkı sezebiliyorum.. Bana katılan yeni şeyler ile aslında kendimi bulmaya başladım bi bakıma. Bu yüzden teşekkürlerimi sunuyorum bana kattıklarından dolayı ablacım…

Nerede kalmıştık? Fotoğrafçılık kelimesi hala bana korkutucu geliyor, deliler gibi okuyorum, forumlarda geziyorum, makaleleri inceliyorum, çekilmiş fotoğraflara bakıyorum filan fişmekan ama kendimi çok aciz hissediyorum ve sonunu getiremeyeceğim bir şey gibi görüyorum… Daha çektiğim elle tutulur hiçbirşeyim yok ama korktuğum kadar da çekiliyorum içine doğru farketmeden… Fotoğrafçı diye anılmak istemiyorum esasen, “fotoğraf çekici” diye bi kavram olsaydı işte bu tam benlik olurdu Çekerim abi, moda girerim, bazen güzel birşey de çıkar içinden ama fotoğrafçı diye anılacak seviyeye ulaşabileceğime inanmıyorum.. Hevesim korkutuyor beni, soğumak gibi birşey değil bu, yolun henüz başında olmanın verdiği tedirginlik belkide. Ve biraz abartıyor muyum acaba sorusu var tabii.. Bu işin eğitimini almış, ustası olmuş insanlar benim kadar tutkulu değilken, benim gibi bir çobanın tutupta bilmediği sağdan soldan duyduğu şeye hemen zıplaması acaba birşeyler ters mi gidiyor dedirtiyor bana.

Tam arkamda duran, kocaman alman yapımı Tripod içimdeki soruya burada cevap aramama sebep oldu. Tamam fotoğraf çekerken acayip eğleniyorum, mutluluktan deliye dönüyorum belkide, onlarla oynamak, sağda solda paylaşıp eleştiri almak filan hepsi güzel ama abi nerede tıkanacağım ben? Fotoğrafçılık sadece bir hobi olarak mı kalacak, yoksa ben bir stüdyo kurup süper modellerin fotoğraflarını mı çekeceğim, yoksa sıkılıp bir sürü para harcadığım şu zevkime geriye dönüp üzülecekmiyim? Bilmiyorum işte…

Pahalı bir hobi bu, ve benim lanet olasıca maymun iştahım sürükledikçe sürükleyecek peşinden buna eminim.. Durmam gereken yeri nasıl bileceğim? Korkuyorum lan anlıyor musunuz beni? Tamam tripodu alırken öyle ahım şahım paralar ödemedim ama yinede biraz tuzluydu ve bu sadece temel ihtiyaçlardan biri sadece :S Lan daha eğitimini bile almadım yaa.. Onu bırak fotoğrafçı hiç ama hiç bir tanıdığım yok.. :S Hissettiklerimi tam olarak ifade edebildim mi bilmiyorum ?

Bu şeye benziyor, gidip bir hevesle ferrari alırsın, ama ehliyetin yoktur, sana sürmesini öğreten birileri olursa eğer, formula 1 e katılmayı düşlersin… Aynen o hesap..

Höfffffff tamam yaaa yazdıkça kendimi daha da kötü hissetmeye başladım İçindeki kuşkularla yüzleşmek ne pohtan bişey la