Güzel kız sana bildiğin bir hikayeyi anlatacağım fakat biraz öncesine dönmek istiyorum müsaadenle..

Baban ve Ben senin yaşından bile daha küçükken tanıştık. 5-6 yaşlarında belkide.. Olgunluk biraz unutkanlık yapıyor güzel kızım kusura bakma tam emin değilim Akraba oluşumuzdan dolayı sürekli birbirimize Kuzen der sabahtan başlar akşam hava kararana kadar sokaklarda dolaşır, oyunlar oynar, aynı müzikleri sever bir ara abartıp aynı parfümleri kullanır, aynı spor ayakkabıları giyer o döneme göre bizim için gayet anlamlı olduğunu düşündüğümüz şeyler yapardık İkimizde unutulmaz yüzlerce anıyla doluyuz çocukluğun en saf dönemine dair..

Annen. O ortaokulda sınıfımızın en güzel kızıydı.. Ne şanstır ki liseyi de aynı okulda okuduk babanla birlikte diyemeyeceğim çünkü Baban annenin okuduğu liseyi özellikle tercih etmişti bizim için Az sürüklemedi beni annenin bindiği otobüse binmek için bir durak geriye doğru tüm gücümüzle koşmaya ve aaaa aynı otobüse denk gelmişiz muhabbetlerine ortak etmeye Annenin telefonundaki Can Dostum 1 baban, Can Dostum 2 bendim o dönemlerde hiç unutmam

Annenden tüm havadisleri alıp babana, babandan alıp annene taşıyarak ve olmayan rüyaları olmuş gibi görüp her ikisine anlatarak vesile olmuştum güzel aşklarının kıvılcımına ^^

Zaman ilerledi güzel kız ve bizler büyüdük senin tabirinle kocaman olduk.. Annen rahat durmaz tahmin edebiliyorum en az 78 defa o düğün kasetini izlettirir, 113 defa da okul sırasından başlayan ve şimdiye uzanan güzel hikayelerini anlatır Ben sana yine bildiğin ama içimden sana hatıra olarak bırakmak istediğim bir anımızı anlatmak istiyorum..

Sen aramıza katılmadan bir hafta önceydi. Karnı burnunda annen, baban ve ben üçümüz dışarıda kahvaltı yapmaya gitmiştik bir pazar sabahı. Güzel kahvaltı sonrası biraz alışveriş yaptıktan sonra eve dönüp senin hakkında çok önemli bir kararı vermek için ciddi bir toplantıya tutuşmuştuk.

Annen ve baban Derin adını koymuşlardı sana ama bir adın daha olsun istiyorlardı. Çevreden o kadar çok öneri ve istek geliyordu ki sana verilecek ikinci ad için gerçekten içinden çıkılmaz bir hal almıştı durum. Baban Sümeyye ya da Sıla istiyor, annen Masal adını tercih etmekle beraber kararı babana bırakıyor, anneannen Masal ismini kesinlikle istemiyor, alternatif olarak sunulan isimler arasında yüzülüyordu.. O pazar günü biz sana ikinci adını ne pahasına olursa olsun vermeye and içtik Hiç bir kuvvet engelleyemeyecekti bizi. Ki öyle de oldu..

İnternet üzerinden yaptığımız araştırmalardan edindiğimiz isimlerin anlamları içindeki karmaşadan sıyrılıp öncelikle elimizdeki alternatif adları aza indirmeliydik. Tek tek tüm adları sorguladık olursa neden olur? olmazsa neden olmaz? Bu girişimimizle sadece bir adı eleyebilmiştik. İşin komik tarafı elediğimiz isim yerine bir başka isim bulmuştuk annenle beraber Değişen hiç bir şey olmamış kararsızlığımız şiddetini arttırmış annen ve baban topu bana atmıştı

Bir fikir geldi aklıma, madem biz beceremedik bu ad seçme olayını belki sen yapabilirdin? Çocukluğundan bu yana yüzlerce kez oyun oynayan biz bir oyun daha oynamaya karar verdik. Bu kez sen de vardın ama oyunumuzun içinde.. Bizimle beraber oynayacağın ilk oyunumuzdu

Güzel kız, gelişinin çok yaklaştığını haber verdiğin ve tekmeleri ardı ardına attığın o dönemde tekmelerin bize kendini ifade edebilmen için en güzel yoldu. Demokrasi kadar güzel bir şey var mı dünyada sevgili prenses? Madem kendini ifade edebiliyorsun o zaman sana her isim için tanıyacağımız 1 dakika içinde atacağın tekmeler o ismi ne kadar sevdiğini kanıtlyabilirdi

Hemen kamera ve kronometreyi hazırladık ve heyecan içinde başladık oyunumuza..

Masal diye sorduk sana ilk etapta.. 1 dakika süren başladı ve 1-2-3-4-5-6.. Tam altı kez tekme attın Masal için. Belli ki sevdin sende..

Sıla dedik sonra.. 1 dakika içinde bu ismi sevmediğini sadece 2 kez tekme atarak anlattın bize.

Son isim Nil’di.. 1 dakikan başladı ve toplam 6 kez tekme atıp tamamladın süreyi. İnanılır gibi değildi bizim için. Hepimiz birbirmize bakmaya başladık Masal ve Nil ismine aynı tepkiyi verince.. Fakat kesin kararı senin vermen gerekiyordu, demokrasi güzel şeydi ve çareler tükenmezdi

Final raundu için tüm hazırlıkları yaptık ve bu kez işleri biraz daha zorlaştırdık senin için..

İki isim için sadece 30 saniyen vardı bu kez.

Yine Masaldan başladık. 30 saniye içinde atacağın tekmeleri beklemeye başladık hep beraber.. Güzel kız sadece 1 kez tekme attın hatırlıyor musun bilmiyorum

Hepimiz nefesimizi tuttuk ve özellikle Varol amcanın çok istediği Nil ismini soruverdik sana.. Nil ismini seçmen için Varol amca Nil istiyooooooo diye seslenişlerimin etkisinden midir bilmiyorum, 30 saniye içinde tam 3 kez tekme atarak ilk adınla muhteşem uyumlu Nil ismini seçtin, belkide bizim gibi gülümseyerek..

Kararını belgelemek için video kayıtlarını bilgisayara aktardıktan sonra hemen pembe karyolanın başında yazan DERİN yazısının hemen yanına NİL ismini konduruverdik camdan harflerle

Farkında mısın bilmiyorum güzel kız dünyada kendi adını koyan ilk bebek sensin.. Arkadaşlarına anlatacağın ilk güzel anın daha adın konarken başladı bile.. Dilerim binlerce güzel anı sığdırırsın bu yazıyı okuyana kadar geçen 10 yılına.. Hey bu arada annenden gizlice makyaj yapmaya çalıştığını biliyorum, kızmayacağına eminim ama yine de aramızda kalacak problem yok

Anne ve babasın her zaman yanında olan beyaz saçlı (yaşlı olmayan! olgun) adamdan Derin Nil’e..  :)

Başka başka şeyler de var :)

• 06 Ocak 2010 -- Adım adım hayallere :) (1)
• 02 Ekim 2009 -- Hayata yeni tema yüklemek (2)
• 17 Aralık 2009 -- Erdim abi, uçucam yakında :) ya da sıyırdım :) (0)
• 17 Ocak 2010 -- Mercan Dede (0)
• 12 Şubat 2010 -- Benimde fotoğraf makinem var artııık :) (2)
• 01 Kasım 2009 -- Kitaplara sarılmak… (0)
• 18 Ocak 2009 -- Şemsiyenin açılmadığını gördüm (5)
• 23 Mart 2010 -- Poster kurbanı (2)
• 27 Mayıs 2008 -- Mantık hataları (0)
• 12 Aralık 2008 -- Savaş öncesi :( (0)

Bakın ölenlerin sayısı diyorum..! Ölen. Ne demek ölen?

Gülümseyemeyen insan demek ölen, hayal kuramayan insan demek, şarkı söyleyemeyen, gökyüzüne bakamayan, annesinin yanaklarından öpemeyen, sevgilisinin-eşinin elini tutamayan, minik kızını kucağına alıp ona masallar okuyamayan demek ölen!

Neymiş ölen?

Yok edilmiş olanmış. Söndürülmüş, ruhu bedenininden alınmış. Ortalama 70 yıl varolacağını sandığı hayattan ansızın çekilip alınmış olanmış ölen. Nefesi, gözyaşı, sıcaklığı artık olmayanmış.

Neymiş? İnsanmış.

Kim gibi? Bu yazıyı okuyan sen gibi, ben gibi, sevgilin gibi, sabahları öpüp evden ayrıldığın annen gibi, parmağı kanasa canının yanacağı baban gibi, en yakın arkadaşın gibi herkes gibi hepimiz gibi insanmış. Farkı yokmuş değil mi ölenin?

Bu kabulleniş neden peki? Öldü.. Nasıl bu kadar kolay söyleyebiliyorsunuz bu sözü? Öldü ya öldü, yok artık aldın canını onun ve o yok oldu artık. Düşünün bunu..

Ne uğruna ölüyor sizce bu insanlar? Bir ülkeyi kastetmiyorum bakın, genel anlamda tüm dünyayı gözünüzde canlandırın aşağıdakileri okurken.

Fransız Devrimi ile yayılan ve insanlara insan olduğunu unutturan bir şey var ortada göremediğimiz. Adı milliyetçilik. Kapitalistlerin kullandığı en büyük silah!

Ben Türk’üm ve kendi ülkemin, milletimin hakkını sonuna kadar savunmalıyım! Kürtler? Onlarda savunmalılar! Fransızlar? Amerikalılar? İsrailliler? Ruslar? Dünyadaki tüm milletler kendi haklarını savunmak durumundalar empati yaptığımızda. Hak savunurken başka milletlerin insanlarını yok etmek pek önemli bir konu değil. Sonuçta ben vatanımı milletimi savunuyorum. Yaşasın Mozambik! Kahrolsun diğer tüm milletler!

Düşünsenize bir ya insanlık nerede kalıyor peki? Geride değil mi? Milliyetçilik duygusu seni geriye atıyor ve vatanı milleti öne çıkarıyor? Sonuç? Kızına masal okuyamıyorsun, annenin yanaklarından öpemiyorsun, sevgilinin elini tutamıyorsun, babana sarılamıyor, kardeşinle sohbet edemiyorsun. Ülkeler ve toprakları? Onlar hep sabit ama sen de sabitsin artık o toprağın altında. Gökyüzü kayboluyor senin için, nefesin duruyor, kalbin çarpmıyor. Sarıyorlar seni ve gömüyorlar. Bu kadar senin olayın. Geldin ve toprak için gittin. İkinci bir şansın olmayacak farkındasın değil mi?

Arkadaşıma soruyorum. Annen mi Ülken mı? Ülkem diyor. Ya annen? Önce Vatan..

Vatan nedir? Üzerinde yaşadığımız ve sınırları olan toprak diyor. Sen nesin? İnsan. Senin annenden daha önemli yani sınırlarla çizilmiş toprak? Evet. Peki..

İyi mi yani bu? Bir avuç kuru toprak alın elinize ve bakın ona 1 dakika boyunca. Ne görüyorsunuz vatan toprağı değil mi, bunu Moskova’daki Vladimir, Tunus’taki Moustafa, Japonya’daki Seiji de görüyor! Tüm hayallerinizi, umutlarınızı, sevdiklerinizi, güzel anlarınızı gözünüzün önünden geçirin ve tekrar toprağa bakın. Ne oluyor? Hala mı toprak üstün? Sanırım değil. Ne uğruna ölüyorum diye sorguluyorsunuz değil mi hafiften? Bu sizin yaşama sevinciniz işte. Üzerine toprak örtülmemiş ve köreltilmemiş yanınız. Aynı hislere saydığım diğer ülkelerdeki insanlarda dahiller.

Ne kadar değersiz ve vazgeçilmiş yaşamlara sahibiz farkında mısınız? Ölümü şeref sayıyoruz. Vatan toprağı için ölmeyen şerefsizdir diyoruz. Annemden geçerim vatandan geçmem diyoruz. En büyük Slovenya ve Slovak halkı! Slovaksan şeref duy, değilsen itaat et!

Ve bir gün senin ülkenin kalkınması için en büyük nimet Petrol olarak görülüyor. Petrol olursa benim ülkem daha yücelir! O zaman gidip başka ülkelerdeki insanları öldüreyim, onların hayatlarına son vereyim de benim ülkem daha kutsal olsun!

Ya da kendi bağımsızlığımı ilan edeyim de bende yüce olayım diyerek dağlara çıkıp savaşayım, aynı toprakları paylaştığım insanları öldüreyim de benim de yüce bir toprağım olsun! Ya da benim toprağımı elimden almaya çalışanları gidip öldüreyim de benim toprağımın yüceliği kaybolmasın!

Basayım şu tetiğe de karşımda gördüğüm kişinin tüm umutlarını yok edeyim. Basayım şu tetiğe! Basayım ki; kızına masal anlatamasın şerefsiz! Basayım, daha sıkı basayım da annesi sabahları öpemesin! Daha sert basayım alnının çatından vurayım da hayal kuramasın pislik herif! En yüce ırk Slovaklar! Siz kim oluyorsunuzda bizden daha üstün görüyorsunuz kendinizi? Bu dünyada sıcacık hayalleri, umutları, güzellikleri bünyesinde barındırabilecek tek bir millet var o da Slovaklar! Geberin it herifler! Girin toprağın altına..

İşte bu duygular alıyor aklımızı başımızdan. Kimse barışı konuşmak istemiyor. Herkes diğerinden nefret ediyor. Gözler kan oluyor, nefesler kan kokuyor, tarih kanla yazılıyor. Okullarda en çok kanı kimin döktüğünü ezberlemeleri için çocuklara ödev veriliyor. Kan olsun yeter.

Tüm insanlar “insan olduğunu” hatırlasa, savaşa yordukları zihinlerini barışa yorsa, kan dökmek yerine kardeşliğe, sevgiye mücadele verse? Çok mu zor? Evet çok zor, artık çok geç.. Olmayacak ütopik bir düşünce bu sadece..

Varol’un tek bir sihir hakkı olur ve onu kullanır!

Bir sabah uyandığında insanlar; kalplerindeki tüm milliyetçilik duygusu kaybolur. Onun yerine insan sevgisi gelir. Ve herkes etrafında gördüğü tüm silahları bir araya toplamaya başlar. Kore’den, Lübnan’dan, Türkiye’den, İtalya’dan, Avusturya’dan, Rusya’dan her yerden uçaklarla, gemilerle gelir tüm silahlar. Tek bir silah bile kalmaz artık ortada.

Ve kurulan devasa tesiste tüm silahlar eritilmeye başlanır. Aylar sürer bu işlem.. İnsanlar heyecan içindedir. Dünyadaki en büyük sanatçılar, ustalar fikirlerini sunarlar. Gün geçmişe ve geleceğe insanoğlunun kendini affettirme günüdür! Gökyüzüne ulaşan görkemli bir anıt yapılır tüm silahlardan en sonunda. Barış Anıtı konur adı.. Barışın simgesi güvercinler su içebilsin diye tasarlanır hatta ufak ayrıntıları. Rengarenk boyanır bu anıt, bir tek çok can alan siyah olmadan.

Ve yüzlerce binlerce yıl sonra bile anlatılacak en büyük hikaye yazılır yeryüzünde.. Artık savaş yoktur. Barış vardır, güzellik vardır, güvercinler şahittir barışa, onlar kazanmıştır. Onlar bile dile gelip Yaşasın İnsan! demiştir.. Toprak yine topraktır ama sıcacık kalpli insanlar vardır artık üzerinde..

Saygılarımla..

Başka başka şeyler de var :)

• 24 Kasım 2008 -- Üstüme gelmeyin :( (6)
• 22 Şubat 2009 -- İlkokul 3.sınıf sorusu ve cevabı :) (0)
• 12 Aralık 2008 -- Hayaller kurardım ben yıllar önce… (2)
• 18 Eylül 2009 -- Turkcell’den En Hızlı Vınn… (3)
• 18 Nisan 2008 -- Gerçek İvediklerimiz. (0)
• 19 Eylül 2008 -- Allah ile kul arasina kimse giremez!! (0)
• 10 Ağustos 2010 -- Kitaplık dolusu anı.. (0)
• 06 Mart 2008 -- Kısmet Değilmiş… (0)
• 16 Haziran 2011 -- Mezar daşı mıymış neymiş! (0)
• 24 Eylül 2008 -- Mecburen mecburen (2)

Hava buz gibi.. İşten eve dönüyorum fıtı fıtı koşturarak. Şampuanla yıkadığım parmakları kesik eldivenim (şampuanımın kokusuna bayılıyorum fil gibi uzun bir burnum olmayışından ve kendi saçımı koklayamayışımdan dolayı eldivenimdeki şampuan kokusuyla tatmin ediyorum kendimi bazen ellerimi yiyesim geliyor kokudan o derece etkiliyor beni ) yeteri kadar ısıtamıyor ellerimi, yolda parmak egzersizleri yapıyorum ısınambilmek için

Kırtasiyenin önünde taburesine çökmüş önünde boya sandığı duran küçücük kara kuru bir çocuk görüyorum. Ben eve deparlar atarak varmanın ve soğuktan etkilenmemenin derdindeyken kim bilir o minik ne kadar zamandır bekliyor burada?!

Dalıyorum kırtasiyenin içine, heey adamım gelsene bi dakika diyorum.

Buyur abi diyor ailesinden ve çevresinden alıştığı doğu şivesiyle.

“Sağ elin verdiğini sol el bilmeyecek!” der Hadis-i Şerif. Amacım da reklam değil öncelikle belirteyim de lan sözüm ona iyi insan portresi çizmeye çalışıyor, biz senin ciğerini biliriz aslanım, kimi kandırıyorsun la sen şeklinde çıkışlarda bulunmayın

Bir kaç tane boyama kitabı alıyorum bir de boya kalemleri Hemen kırtasiyenin yanındaki pastaneye giriyoruz. Çay mı oralet mi diye soruyorum. Çay diyor, büyük adam gibi Ben olsam oralet isterdim meselaa..

Adını, yaşını öğreniyorum, okula bu sene başlamış.s Bilinen hikaye olduğuna emin olduğum için sormuyorum, sorulmaz da zaten neden çalışıyorsun diye. Kim soğukta beklemek ister ki?

Masanın üzerine bıraktığı boya kalemlerinden ve boyama kitaplarından çok mutlu olduğu gözlerinden anlaşılıyor.

Çaylarımız geliyor. 4 şeker istiyor (bu pek büyük adamca olmadı, hem inanmamıştım büyük adam olduğuna ki ) Ben şekersiz içiyorum benimkileri de o alıyor. Gözüm haberlere takılıyor, ben televizyon izlerken o paketinden çıkarttığı boyalarla başlamış bile kitabı boyamaya.

Güzel bir kız çizimi. Hemen karşısında bir erkek. Bulutlar var, güneş var, ağaçlar var. Hepsi boyanacak. O miniğin hayal dünyasındaki rengi alacak.

Tüm sayfa bomboş..

Kızın ve erkeğin ayakkabıları dışında..

Sormuyorum neden sadece ayakkabıları boyadığını. İçim acıyacak biliyorum. Benim gitmem gerekiyor sen burada kal ısın iyice diyorum ve hesabı ödeyip çıkıyorum.

Kapıyı açıyorum hava buz gibi..

Geri dönüp eldivenlerimi bırakıyorum, al senin olsun bunlar, bak çok güzel kokuyorlar kokla diyorum. O da bayılıyor Bayılacak tabi benim eldivenim onlar, mis gibi kokuyor

Sonra soğuk..

Daha yavaş yürüyorum farkında olmadan. Neden sadece ayakkabılar? düşünmek istemiyorum ama aklımdan çıkmıyor. Vereceği cevabı tahmin edebiliyorum ve içim acıyacak buna eminim. Atıyorum bu düşünceyi kafamdan.

Ellerim hala güzel kokuyor Onunkilerde.. İçimden dua ediyorum umarım bir gün tüm dünyayı rengarenk yapabilecek biri olur diye..

Başka başka şeyler de var :)

• 22 Mayıs 2009 -- Sevin beni :) (2)
• 08 Şubat 2010 -- Kendi Danimarka’mızı oluşturalım… :) (0)
• 21 Şubat 2009 -- Noname (0)
• 20 Mart 2008 -- +18 Youtube girebilmek… (4)
• 08 Ekim 2010 -- Topun dibine vurmak (0)
• 26 Aralık 2009 -- Hadi yeni yııııl gel artıkınnn :) (9)
• 12 Şubat 2009 -- Yaa böyleyken böyle işte… (2)
• 23 Kasım 2008 -- Fırtınalı bir gün yazısı (0)
• 03 Ocak 2010 -- Yeni yılda bana güzel girmeye başladı :) (3)
• 18 Eylül 2008 -- İftar yemeği videocusu :D (0)

Ardımdaki sesin kaynağı cennetten düşmüşçesine bembeyaz duran kitaplığım.

Nasıl yani? Olur ya hani gece uykuya dalacakken olur olmadık eşyalardan çıtırtılar gelir, ben hep onların sıcaklık değişiminden genleştiği saçmalığını bünyeme inandırarak korkmadan uyuyan bir şahıs olarak bu olayı da öyle yorumladım. Sonuçta atomu var, partikülü var, protonu, nötronu bilimsel bişeyler kesin olmuştur yani. Odun tahta deyip geçmemek lazım!

Anlamsız fotoğraf bakışmalarıma, abidik kubidik sayfaların boş paylaşımlarına dalıyorum yine. Twitter’da fenomen olmuşların komik olayım derken arkadaş ortamında “bu ne abi yaaa şimdi” standardında espirilerine gülemeden öhhh diyorum.

+ Sessiz ol duyacak bizi..

Lan?

Kahvemden bir yudum alıyorum korkudan, arkama dönüp bakamıyorum bile. Müzik açıyorum, sesi yükseltiyorum.

Aklım kitaplıkta. Noluyor orada?

Çok zekiyim ya, monitörün tepesinde duran webcam i açıyorum. Hafif kendime falso vererek arkama dönmeden dikiz aynası niyetine kullandığım webcam ile ardımı kontrol ediyorum. Her şey gayet normal..

Kapatıyorum müziği. Sesi dinlemek istiyorum, bir anlık cesaret ile.

+Sence neden bunu yapıyor?

-Bilmiyorum, tanımıyorum artık onu.

Aniden arkama dönüyorum gözlerimi korkudan kapatarak Sizi duydum, sizi duydum, sizi duyduuuuummm!

Sesi hissediyorum.

Dan Brown- Kayıp Sembol‘den geliyor;

“Varol senin gibi birinin buna şaşırmayacağını umuyoruz. Sorun nedir? Anlatmak istersen eğer biz hep buradayız. Sadece birer kağıt parçası olmadığımızı herkesten iyi biliyorsun!”

Şşeeyy.. Been. Siz Dan Brown musunuz? Robert Langdon mu? Bu arada bismillahh.

“Hangisini istiyorsan O’yum Varol. Neden bize sırtını dönüp o parlak ekranda vakit geçiriyorsun? Bunu bilmek istiyoruz.”

İstiyoruz mu? Allah’ım aklımı kaçıracağım. Diğerleri de mi?

Jack London – Martin Eden ile cevap veriyor bana. “Sen ki okumak ve yazmak ile ruhunu besleyen, bilmekten başka derdi olmayan, merakını asla dizginleyemeyen adam! Nedir senin derdin?  Martin Eden yeterince ilham kaynağı olamadı mı sana? O çabalayışları, vazgeçmeyişi? Kendini bulamadın mı? Yoksa okurken beni mi kandırdın? Düşün ve söyle Varol, nedir derdin? “

Yahu bir derdim yok, yapmayın böyle nolur, gözlerim doluyor. İçim burkuluyor. Neden böyle düşünüyorsunuz? Ben sizi hep çok sevdim, sizi bazı geceler konuşuyormuş gibi kulağıma yaslayarak dinlemeye çalıştım, sizinle uyudum, sizinle uyandım. Her birinizde ayrı anım, ayrı zamanım geçti, geçip karşınıza okumadan izledim bazen. Neden böyle düşünüyorsunuz?

Fyodor Dostoyevski – Suç ve Ceza ile cevaplıyor hafif Rus aksanı ile.

Biz eski ışığını göremiyoruz Varol. Bir labirentin içine dalmış çıkmak yerine umarsızca içinde dolaşıyormuşsun gibi görünüyor. Anlamsızlıkları dost edinip, güzelliğe uzak duruyorsun! Kafesinin tellerini ellerinle okşuyorsun, sanki ona minnet duyuyorsun. Git gide sıradan olmak için çabalıyorsun!

Ürpertiden ne konuştuğumu ne anlattığımı bile bilemiyorum. Haklısınız diyorum sadece.

Émile Zola – Therese Raquin ile cevap veriyor.

“Bizler senin en iyi dostlarınız bunu çok iyi biliyorsun! .. ve şimdi özünü, aşkını bulmanı istiyoruz. Bu aptalca bir yanılsama olmamalı Therese Raquin gibi.. Sekülerist birine dönüşüp tinseli yok etme! Ezme kendini, herkesleşme! Hemen yanı başındayız Varol, gözlerinle okumayı bırak bizi! Ruhunu eksiltme! Yazmayı bırakma! Sesini kısma!”

… bir ses kaplıyor odamı.. Ihlamur kokulu ses olur mu hiç? Ses bir koku ile anlatılır mı?

Mesnevi konuşuyor.. Tüylerim diken diken..

“Gitmeyin üzerine. O yolunu biliyor..” 

Ağlıyorum. Tutamıyorum ki kendimi. Bu çocukken öldüğünü düşünüp ardındaki insanların üzüntüsünü hayal ederek ağlamakla aynıydı. Kendine acımaktı, üzülmekti. Suç işledikten sonra affedilmekti. Ağlamaktan başka bir şeydi.

Ben biliyorum..

Öyle dedi. Biliyorum..

Ben biliyorum!

Başka başka şeyler de var :)

• 15 Ağustos 2009 -- Delikanlı Programcı :) (2)
• 16 Şubat 2009 -- Afferim lan bana :) (5)
• 29 Mayıs 2008 -- Doktor olmak… (0)
• 14 Nisan 2009 -- Teknolocik haberler (0)
• 03 Temmuz 2010 -- 2010 KPSS Başvurusu (2)
• 18 Kasım 2009 -- Benim adım neden Varol ? (3)
• 18 Nisan 2008 -- Gerçek İvediklerimiz. (0)
• 19 Eylül 2009 -- Myspace ve Last.fm giriş yöntemi (1)
• 03 Şubat 2009 -- Kırılsın artık… (0)
• 03 Şubat 2008 -- Gidecek Evi Olur Mu Aşkların (0)

Bazı lnsanlar ne kadar doyumsuz! Lanet olsun bu kadar ruhsuz olmayı nasıl başarıyorsunuz? Nasıl bu kadar bencil, nasıl bu kadar salakça mutlu rolleri içinde, nasıl bu kadar metalara taparcasına bir yaşamın parçası olarak bulabiliyorsunuz kendinizi? Hayatlarınız mastürbasyonla geçiyor, boş amaçlarınızı geçici tatminlerle bir yere vardırabileceğini sanacak kadar maneviyatsız varlıklara dönüşmüşsünüz.

Egolarınız arşa değmiş, ruhunuz ayaklarınız altında ezilmiş, ağzınız samimiyetin en uzak kelimeleriyle evrimleşmiş, bir odun parçasından daha az işe yarar bireyler olmuşsunuz!

Yaşamlarınız benden ibaret! Ben Ben Ben.. Sen nesin ki hep Sen diyebiliyorsun? Allah aşkına bir tart kendini nedir bu yüce sanışın? Cahilsin, eksiksin, kirlenmişsin, rezilsin.. Özgüven mi diyorsun buna? Komiklikten başka bir şey değil göremiyorsun!

Göremiyorsun hiç bir şeyi göremiyorsun, duyamıyorsun, hissedemiyorsun, lanet olsun sen yaratıcının aleme ibret için gönderdiği en aşağılayıcı varlıksın ve bununla övünüyorsun!

Boşsunuz çok boş! Bomboş! Boş ve acınası! Boşluğunuz kötü bir koku yayıyor etrafa, güzel insanlar sizler yüzünden burunlarını tıkayarak, iğrençliklerinizi görmemek için gözlerini yumarak, kartlaşmış tiksinç sesinizi duymamak için kulaklarını kapatarak yaşamak zorunda!

Sanki et ve kemiğin içine laboratuvar ortamında geliştirilmiş yapay bir ruh eklenmiş ve evet bakın bu da insan diyerek dünyaya salınmış gibisiniz.

Daha fazla devam edemeyeceğim, gerçekten içim kararıyor yazıya konu olan insanlar aklıma geldikçe.. Son 3-4 gündür yaptığım gözlemin sonucudur bu yazı. Üzerinize sebepsiz alınmayın ama bir düşünün derim. Ne kadar meta ne kadar mânâsınız?

Başka başka şeyler de var :)

• 24 Aralık 2007 -- Markalar Tarihi (1)
• 13 Haziran 2009 -- Haftasonusuzluk :( (0)
• 03 Mart 2010 -- Fotoğraf çekici (2)
• 25 Aralık 2008 -- Kaderin böylesine yazıklar ooolsunn. :( (6)
• 30 Haziran 2009 -- Sakar berber ve korku dolu anlar :) (0)
• 04 Eylül 2009 -- Power Supply arızası (2)
• 20 Mart 2008 -- 59 Tekirdağ (0)
• 30 Aralık 2007 -- Melankoli kırıntıları… (0)
• 20 Temmuz 2008 -- Bu nasıl bir sestir ? (4)
• 03 Şubat 2010 -- Diyom ki; (6)

Ben yaşıyorum abi, nefes alıyorum, sokağa çıkıyorum, gülüyorum, eğleniyorum kırlarda koşup şarkılar söylüyorum gönlümce İlla elimize terlik alınca mı bir bağlılık, bir sadakat, bir hadi abi yazsana yeaaalar filan oluyor, harbi harbi zoruma gidiyor evden terlikle çıkmaya meyilleniyorum her sabah

Efenim bir sürü plan proje var kafamda, güzel şeylerin kıpırtısı mevcut şu naciz hayatımda. Kötü olmamı isteyen insanların var olduğunu bilmek çok kötü :/ Halbuki tek bir insanın bile kötülüğünü istemedim ben şu hayatta Her neyse kötü haberler almak isteyen insanlara kötü haber vermek durumundayım Kötü haber, haberler iyi Olsun sen vazgeçme, senin için de güzel günler olacak, benim kötü olmam için sen yine dualar etmeye devam et, ardımdan küfürler filan savur Olur olur bekle

Imm son zamanlarda çok kitap okuyorum ama öyle böyle değil bazen aynı anda 4 kitabı birden okuduğum bile oluyor, tabi 8 gözüm çıkmadı ayrı ayrı zamanlarda yapıyorum bunu.. Gün içerisinde eve gidip kitap okusam şimdi ne güzel olurdu diye hayallere dalıp bu hayaliyle mutlu olabilen bir insana dönüştüm

Kendi kabuğunda yaşayan mutlu bi kaplumbağa gibiyim, tek kişilik dünyamın içinde huzuru ve mutluluğu tutabildiğim kadar tutuyorum benimle Kimseye sataşmıyorum, kimse de bana sataşmıyor böyle sessiz sessiz dingin bir yaşamım var

Ya sataşmıyorum dediğime bakmayın aslında, geçenlerde işten eve dönüyorum, kaldırım taşına tuvaletini yapan bacak kadar bi çocuk gördüm. Lan tepem attı anasını satayım, harbiden anasını satayım yani o çocuğun anasını alıp satayım bi yerlere :@ Aklıma geldikçe hala sinirleniyorum.. Çocuğaa höööyyttttt diye bi bağırdım tam hacetini giderirken. Çocuk birden bi ayağa dikeldi böyle gördüğüm manzaraya mı şok olsam, çocuğun verdiği tepkiye mi şok olsam çözemedim, arkama bakmadan kaçıverdim olay mahalinden. Çocuğun çömelmiş vaziyetten dikelmiş vaziyete geçiş esnasından ardından kopan bir parçanın yere düşüşünü izlerken, işin daha ilgi çekici kısmı olan poposunda kuyruk gibi gibi duran o uzuvumsu ama bir o kadar da düşmeye meyilli parçacığın o minnacık vücutta ne aradığını sorgulamam ve çocuğun bana elini kaldırıp mina kuyum layn siktiygit demesi ile neye uğradığımı şaşırdım. 5 yaşındaki çocuğun öfkesi kimseye benzemez abi, adam olsa bağırırsın çağırırsın susturursun, ne bileyim üzerine yürürsün bi şekilde vitesi küçülttürürsün ama çocuk öyle mi? Hayır ardında duran o kuyrukumsu şeyi avuçlayıp topak topak üzerime fırlatma ihtimali de var sonuçta  (çok iğrenç biliyorum ama insanın aklına geliyor ister istemez)

Elleri havada üzerime doğru yürüyüşü, o yaşına başına bakmadan ettiği küfrün ağzında tıpkı arkasında duran şey kadar eğreti durması, sen benim kimin çocuğu olduğumu biliyor musun lan dercesine yüz ifadesi filan, şahsım üzerinde o kaldırım taşına yapılan hacete olan başkaldırımın, bir insanın özel hayatına doğrudan yapılmış bir saldırı olarak benimsenmesine neden oldu. O an tüm medeni duygularım açığa çıktı ve 5 yaşındaki çocuğa bir bireyin barınma, yeme, içme gibi bu hakkının da kendi belirleyeceği yaşam felsefesine göre gönlünce yaşayabilmesinin en doğal hakkı olduğunu kabul ettim. Özür dileyesim geldi.

Çocuğun burada ne suçu vardı ki hem? Olay anne ve babadan ileri geliyordu. “Kendini insan olarak geliştirmek” sözü geldi aklıma.. Bu çok önemli bir nokta, her anne ve babanın doğumundan ölümüne dek aldığı tüm kararlar kendilerinden daha çok çocuklarını etkiliyor. Çocuk sunulanı almakla mükellef gelişim süreci boyunca. Ona verilen eğitimin dışında alabileceği hiç bir şey yok!

Her neyse oradan hızlıca uzaklaştım başıma bir iş gelmesin diye, dönüp arkama baktığımda çocuk kaldığı yerden devam ediyordu operasyonuna.

Ben de çocuk yetiştireceğim dedim kendi kendime, lan ben bir aynştayn, bir da vinci, bir mozart büyütmeyi planlarken bu çocuk ne olacak peki? Bu çocuk büyüdüğünde benim çocuğumun önünü kesecek, haraç isteyecek! Babasını el kol hareketiyle korkudan kaçıran çocuk oğluna neler yapmaz lan. Bir anlık öfkeyle çocuğu pataklayasım geldiyse de vazgeçtim döndüm yoluma..

Şimdi hayatıma katacağım her şeyin aslında benim çocuklarıma da birer miras olacağını idrak eyledim “bizzat yaşayarak”. Siz de öyle eyleyin a dostlar.. Ne diyor Orhan Pamuk – Ailelerimizin eğitimli ya da eğitimsiz olmaları hayatımızı onların karakterlerinden çok daha fazla etkiler! Kesinlikle alacağınız, edineceğiniz her bilgi, her deneyim, her bakış açısı, her düşünce sizden daha çok çocuklarınızı etkileyecek!

Şimdi bırakın saçma sapan şike muhabbetlerini, dizilerdeki ferihaları, fatmagülleri, kuzeyleri güneyleri de birazcık kitap okuyun Aha da bu sosyal mesaj kısmı işte Çocuklarınıza dizilerdeki fatmagül’ü, feriha’yı ‘mı anlatmak istersiniz yoksa onlara gelişim süreci boyunca yol gösterecek birbirinden değerli bilgileri, tavsiye edebileceğiniz kitapları mı?

Çok mu itici oldu? Olsun! Mesajım yerine ulaşsın o yeter de artar bana Geliştirin abi kendinizi, ot olmayın! Hepiniz birer bahçeye dönüşüp çiçekler yetiştireceksiniz yaşamınızda.. Kurutmayın kendinizi, sulayın, besleyin ki çiçekleriniz daha gür, daha rengarenk, daha ışıl ışıl gelsin dünyaya

Oh yess ben de 80 yaşıma yeni bastığım şu günlerde böyle öğütler vermekten büyük zevk alıyorum

Başka başka şeyler de var :)

• 10 Ocak 2010 -- Süt, çikolata, nescafe ve sahlep :) (2)
• 15 Haziran 2009 -- Çılgın Adalar Etkinliği :) (0)
• 21 Ağustos 2008 -- Bıdı bıdı bıdı (1)
• 08 Aralık 2008 -- Bayram sabahı :) (4)
• 23 Ocak 2009 -- Yaparım benn :) (3)
• 07 Temmuz 2008 -- Reflector for .NET (0)
• 25 Ekim 2008 -- Blogger.com ve blogspot uzantılı bloglara erişebilmek için program. (10)
• 10 Nisan 2009 -- 2009 Blog Ödülleri Oy Kullanımı (0)
• 01 Ocak 2009 -- Yılbaşı gecesi (1)
• 12 Mart 2010 -- 1 ay (0)

Son sayfasına geldiğimde etrafıma bakındım şöylece. Bir sürü insan vardı güneşli havanın tadını çıkarıp denizin kokusuyla başını döndüren, kendilerince meşgaleleri vardı, kimi telefonla konuşuyor, kimi fotoğraf çekiyor, kimi çevreyi izliyor, kimi martılara simit fırlatıyor bir vapurda olması gereken her şeyi yapan normal insanlardı. Biri hariçti sanki onlardan, hepsinden uzak iç kapıya yakın oturan, pembe bluzlu beyaz şapkalı genç bayan. O da benim gibi kitap okuyordu

Şu anın bir fon müziği olmalı dedim içimden. Çok düşünmeden ilk aklıma gelen şey http://fizy.com/#s/1oghqn bu şarkıydı. ve şimşekler çakıverdi

Amelie tabi ya.. Amelie..

O olsa bu kitabın bitişini daha anlamlı kılardı, bu bitişten bir mutluluk çıkarırdı kendine

Bu düşünce içinde aklıma harika bir fikir geldi. Nasıl heyecanlandığımı anlatamam sizlere.. Hemen içinde fotoğraf makinemin olduğu çantamın ön gözünden kalemimi çıkardım ve kitabın ilk sayfasına;

1- Varol AKSOY 

yazdım..

En altına da alelacele ama düzgün yazmaya gayret göstererek “Bu kitabı siz de hiç tanımadığınız birine verirseniz sevinirim..” yazdım. Kapağı kapattım ve beklemeye başladım. Kime vereceğim apaçık işaretlerle belliydi. O da bitirince başkasına verirdi belki, sonra o da başkasına derken, benim vapurda bitişini anlamlı kılmaya çalıştığım kitabım döne dolaşa onlarca el değiştirirdi.. Belki en sevdiklerimin eline geçerdi, belki bu yazıyı okuyanlara ulaşırdı, belki her eline geçeni mutlu ederdi bitişi beni üzen kitabım? Düşündükçe daha da mutlu oluyordum ama bir sorunum vardı.

Feci korkuyorum, ya terslenirsem? ya yanlış anlaşılırsam diye.. Daha önce hiç bir bayanın yanına merhaba tanışabilir miyiz diye gitmemiş ya da kesişmemiş daha doğrusu bir bayanla duygusal anlamda nasıl yakınlaşılır bilememiş biri olarak kesin bu benim yaptığım şey sarkıntılık yapan insanların yaptığı şeyin aynıdır diye düşündüm. Arkadaşça herkesle samimi olabilirim ama işin içine öyle yaklaşımlar girince beceremem. Her neyse amacım zaten yakınlaşmak değildi sadece o kitabı verirken beni yanlış anlarsa ne yaparımın korkusunu taşıyordum.

Olur ya İstanbul burası, alıp kitabı fırlatma olasılığı, sen ne yapmaya çalışıyorsun pis sapık diyerek çığlık atma ihtimali filan..

Bunlar aklıma gelince bir an vazgeçer gibi olsam da iskeleye yaklaştığımızı farkettim. İnsanlar ayaklanmıştı fakat sanırım okuduğu kitabın etkisinde olan bayan hiç hareket etmiyordu..

Hadi Varol ya şimdi ya hiç dedim ve fırladım ayağa..

Kapının yanında oturması benim için büyük şanstı, geçerken kalabalığın içine karışıp uzatacaktım. Acele etmeliydim ki insanların kapıya yaklaştığını görünce o da hemen kalabalığa karışmasın. Hemen giriverdim kapıdan geçme kuyruğunun içine, o okuduğu kitabını çantasına koyuyordu.

Aman tanrım kalbim nasıl atıyor anlatamam size, sanki o kalabalığın içindeki ben değilmişim de koskoca vapurda sadece o ve ben varmışım gibi heyecanlandım. Kitabı sağ elime aldım ve uzandım ona doğru ama o an benim için ölüm gibi bir şeydi. Tam o uzanış anında vazgeçtim, kitabı alıp çantama koyup gitmek istedim. Sonra bayanın beni farkettiğini gördüm ve “bu kitabı size vermek istiyorum” dedim. O şaşkınlıkla kitabın kapağını açtığında ben hemen yana kayıp kapıdan çıkmıştım bile.. Kapının penceresinden baktığımda gülümsüyordu Ohhh dedim be işte bu İnanın bana sanki dünyayı değiştirmişim gibi sevindim ve mutlu oldum

Hem anlamlı bir iş yaptığıma, hem de terslenmeme fırsat vermediğime sevindim Çifte mutlulukla ve yakalanma endişesi ile çabuk çabuk indim aşağıya, vapurdan indiğimde içim huzur doluydu Kendi küçük oyunumu başarıyla başlatabilmiştim, bundan sonrası onun sorunuydu

Aradan neredeyse bir ay geçti. Ben başlattığım oyunu tamamen unutmuş öyle iki mutlu bir mutsuz devam etmiştim hayatıma. Ta ki o maili alana kadar

“Merhabalar ben vapurda Tuna Kiremitçi’nin kitabını verip kaçtığınız kişiyim Web sitenizden buldum mailinizi. Şaşkınlıkla beraber tüm günümü mutlulukla doldurduğunuzu bilyormusunuz? Nasıl olur yaaaa, nasıl diye sorguladım durdum. Tanıdığım herkese anlattım onlarda inanamadılar. Kitabı bugün bitirdim ve söylediğiniz gibi tanımadığım birine 2. sıraya kendi adımı yazarak verdim. Bir tane yetmez ama bunu birkaç defa daha yapacağım, çok keyifli oluyor Size çok teşekkür ederim hayatımı kısa süreliğine de olsa değiştirdiğiniz için…. İyi akşamlar.”

Bu maili aldığım gece yerimde duramadım heyecandan Tıpkı düşündüğüm gibi olmuştu her şey, kitabımı bir başkası okumuş sonra o da tanımadığı bir başkasına vermişti.

Kim bilir ne kadar dönüp dolaşacak, kimler benimle aynı duyguları paylaşacak Kim bilir o kitap döne dolaşa kimlerin eline geçecek? Belki bir eylül akşamında olur ha? olamaz mı? Fon müziği http://fizy.com/#s/1ajbdl bu olur.

Bir gece iskelenin üzerinde ay ışığını izlerken kitabın ilk sahibi ile son sahibi buluşur? Belki tesadüfleri seven aşk, “olabilir” diye fısıldar kulağıma? Sonra ay Amelie’nin yüzüne dönüşür ve gülümser bana Teşekkür ederim gözlerimdeki nemi silerek

Başka başka şeyler de var :)

• 03 Mayıs 2009 -- Çocukça bir gün ve akabinde çocukça yazım :) (2)
• 02 Nisan 2011 -- Dondurmalı sundae (0)
• 25 Mayıs 2009 -- Cornetto güzeli teorileri :) (2)
• 25 Haziran 2011 -- Athena – Ben böyleyim (0)
• 05 Temmuz 2010 -- Babalar yaşlanmasın! (2)
• 10 Kasım 2009 -- WebStar, Akıl Fikir Yarışması, Umut tacirleri (0)
• 05 Nisan 2009 -- Samsu duy sesimi ne olur… (5)
• 02 Ocak 2008 -- Vakti geldi… (0)
• 29 Ekim 2008 -- Atam Utanıyoruz… (0)
• 28 Aralık 2007 -- Emrah – Vurmayın :) (21)

24 yaşındayım ve yaklaşık 10 yıldır ben bu ülkeyi devlet başkanlarının, milletvekillerinin yönetmediğini biliyorum. Tabi bunu kahvede okey oynarken yandaki taşları üstüste vurup  insana haz veren sesleri çıkaran amcamda biliyor ve söylüyor. Hele hele amcam gür bir sesle, azıcık da tükmük saçarak konuşur ve olayı ABD’ye dayandırırsa her siyasi sohbet açıldığında kahveden girişini arar gözler. Kahveci bile bazen gaza gelir, bu benden olsun Bedrettin dayı diyerek elini göğsüne vurur

Hep daha geniş bakmaya çalışın canlarım ciğerlerim, hep daha uzağa bakmaya çalışın. Önüne konanı yemeden önce git mutfağı araştır, börtü böcek var mı, aşçının donu kaloriferin üzerine konmuş mu, merdiven altlarında karaböcükler cirit atıyor mu? Uğur Dündar’lık bir durum var mı onu görmeye çalış. Hani koyun olma diyor ya elitist ve entellektüel zümre. Hak ver cidden, koyun olma, azcık geniş bak.

Heh nerede kalmıştık, olayı ABD’ye dayandırırsak biz bu ülkenin siyasi haritasını çözmüş oluruz diyorduk değil mi? Aslında birazcık şaşı baktığımızda  monaguduklarımın siyonistleri var işin altında derler. Yahudiler yönetiyor lan dünyayı, cocacola filan yapıyo oğlum hep, ariel filen, hep onlar eşeliyor meclisin zeminini.. Deriz..

Azcık araştırmacı ruha sahipsek oturur youtube’dan Zeitgeist izleriz, ufff onu izlersek sokağa çıkar veririz coşkuyu en janjanlısından Öyle kafede filan arkadaşlarla “adam haklı beyler”, lan şirketler yönetiyor oğlum harbiden dünyayı der yine olaya hakim adam imajı çizeriz. Biz çözmüş adamızdır insanların gözünde. Karizma tavandır, şekil on numara..

Size bir şey sormak istiyorum. Beyninizin en çok hangi lobunu kullanıyorsunuz? Sağ/Sol?

Okul hayatımız boyunca, gündelik yaşamımızda, hayatımızın geri kalanında oluşturulmuş düzenin insan beyninin sadece sol lobunu kullanmaya dayalı olduğunu söylesem? Alabildiklerimizin sadece ezbere dayalı kısımda işlendiğini, bizi sürekli özgür düşünme ve sezgilerimizden faydalanma yetisinden uzakta bir hayatın enjekte edildiğini, yaşam boyunca kısıtlandığımızı söylesem? Aslında dar baktığımız, yapabileceğimizden çok azını yeterli görebildiğimizden bahsetsem? Beynin sağ tarafının yaratıcılıkla, sanata yatkınlıkla, duygusallıkla, mucitlik, üretkenlik, bir şeyleri değiştirmek gibi bir çok özellikle dolu olduğunu söylesem? Daha bunun gibi çok şey anlatsam da anlaşılmasa değil mi?

Dar bakıyoruz abi, göremiyoruz, farkında olmadan psikolojik olarak beynimizi zincirliyorlar, hapsediyorlar. Şu sözü duymuş olmalısınız; “Hiç kimse kendini özgür sanan birinden daha fazla esir olamaz..” Bu size ne ifade ediyor acaba? Yok abi yeaaa Varol kafayı sıyırmış mı diyeceksiniz? Bu ne diyo leeaaaa diye kendinizce bilmişlik mi taslayacaksınız? O zaman bana aksini kanıtlayın! Hadi gelin o kısıtlı beyinlerinizin puzzleın alabildiği kadar parçasını alıp birleştirip gördüğünüz şekli anlatın! Illuminati? Luciferianizm? Milyonlarca subliminal mesaj? Dinsizleşmenin elitizm sayılması? Masonizm? Milliyetçilik? Savaşlar? bla bla bla.. Paranoya mı yapıyorum? Tamam paranoya yapıyorum. Peki siz?

Canlarım ciğerlerim ben uzatmayacağım. Dünya şuan Illumunati tarafından şekillendiriliyor diyorum ve gördüğünüz, bildiğiniz her şeye inanmamanız gerektiğini binlerce kez tekrarlıyorum.

Az biraz bilgi sahibi olmak için http://michaelsikkofield.blogspot.com/search/label/illuminati bu blogu okuyun ve hiç birine inanmayın! Bunu ben söylemiyorum, o söylüyor. Bana inanmayın sadece aklınızda bulunsun, doğruyu siz keşfedin diyor. En güzelini söylüyor. Benim söylediklerime de inanmayın! Hiç kimseye inanmayın! Aklınızı kullanın ve gerçeği görmeye çalışın.

Sizi Michael Sikkofield ile başbaşa bırakıyorum Umarım benim kadar hevesli olup tüm blogunu baştan sona okuyup kendi sentezinizi oluşturursunuz

Son olarak.. Tayyip yönetmiyor bu ülkeyi, bu doğruydu..

Heyy ama az önce bana inanmayın demiştim. Belki bana inanmayın dememe de inanmanız gerekiyordur! Aslında inanmamanız gerekiyor diyerek aslında bana inanmanız için ters psikoloji yapıp beynimizin kısıtlı oluşunu kullanıyor da olabilirim. Heyy.. Gidin araştırın. Herkese eyvallah demeyin.

Siz güçlüsünüz..! Siz Allah’ın bahşettikleriyle donatılısınız.. Gücünüzü kullanmamakla ona itaatsizlik etmiş olursunuz..

Herkese huzur diliyorum

Başka başka şeyler de var :)

• 14 Aralık 2008 -- Kavak Yelleri izlenimleri (4)
• 18 Aralık 2008 -- Renksiz bir hayat ne kadar da salak… (5)
• 14 Nisan 2009 -- Teknolocik haberler (0)
• 08 Ekim 2009 -- Saç dökülmesine kesin çözüm Hacı Şakir (6)
• 10 Ağustos 2009 -- Kayıt işlemi sonrası alanları sıfırlama (1)
• 07 Ağustos 2008 -- Sql Server 2008 release edildi (0)
• 17 Ocak 2010 -- Susmak üstüne / Esin ARDIÇ (0)
• 07 Ekim 2010 -- Parmaktan sonra (0)
• 31 Mayıs 2011 -- Varol’un son teknoloji kamerası :) (1)
• 13 Ocak 2010 -- Seviyomuşlar ya lan :D (2)

Athena’dan geliyor ve Varol zibilyon kez dinleyip yetinmiyor, size de dinlettiriyor Sesi açın, daha çok açın..

Başka başka şeyler de var :)

• 15 Nisan 2010 -- Halı saha maçı insanı (0)
• 16 Kasım 2008 -- Mübarek pazar günüm (0)
• 15 Temmuz 2009 -- Web Tasarımcı ve Web Programcı (2)
• 10 Kasım 2009 -- WebStar, Akıl Fikir Yarışması, Umut tacirleri (0)
• 26 Mart 2009 -- Muhsin Yazıcıoğlu hüznü (3)
• 14 Aralık 2008 -- Facebook’ ta sizi kimler engellemiş? (1)
• 08 Temmuz 2009 -- Tatil planları (0)
• 30 Aralık 2007 -- Giden kaybedendir. (0)
• 25 Ekim 2010 -- Özledim seni be domates.. (2)
• 17 Ağustos 2008 -- Yine gülecek bir neden lazım (0)

Bakıyorum abi herkesin derdi karşı cins. Ya kadınlar erkekleri anlamıyor ya erkekler kadınları anlamıyor. Bir taraf muhakkak suçlu oluyor, sorunlar çıkıyor.

Kadınlar bizi anlamıyor abi dedi Yalçın. Olum neslimizin geneli de onları anlamıyor, biz de anlamıyoruz yeri geliyor, bişeyler oluyor böyle bilmediğimiz, ilişkiler kurcuklanıyor abi dışarıdan müdahale alıyoruz dedim.

Haklısın abi dedi. Karıncaları izliyordum o sıra hıııı diyerek geçiştirdim.

Karıncaların da vardır dimi lan dişisi erkeği düşüncesi aklımdan geçerken konu çiftleşmeye kadar gider, o malum karıncanın belini incitmeme espirisi olur filan diye sustum. Aslında merak etmiyor değilim yani nasıl bir özel hayattır abi labirentlerde herkesin içinde filan. Ar var namus var karınca camiasında, sanırım o kum çıkardıkları devasa tepelerin yanında oluşan minik alanlar bu iş için tahsis edilmiş yoks.. şe. yahuf tamam bu konuya daha sonra değinirim anlatacağım şey bu değildi..

Abi kadın ve erkek. İstekler çok farklı dedim. Kadın siyah isterken, erkek morciverte alıcı gözle bakıyor, kadın güneye inelim derken erkek snowboard yapalım diyor, kadın akşam romantik bir yemek yiyelim derken, erkek halısaha maçında kıvrak figürler sergiliyor filan. Olaylar farklı ilerliyor. Sorun çok büyük bak çok ciddiyim 3. dünya savaşı kadınlarla erkekler arasında çıkacak dedim. Abi bu kadın milleti var ya bak bizim kadar fiziksel güce kuvvete sahip olsalardı yeminle kadın ülkesi kurarlar, erkeklere pasaportla vizeyle giriş hakkı tanırlar, insan yerine koymazlardı lan bizi dedim.

Gözleri parladı Yalçın’ın.

Tehlikenin farkında mısın dedim bir bar filozofu edasında..

Ürperdi. Panik hakim oldu ortama.

Abi bir şeyler yapmalıyız diye düşündük. Yazık olacak iyi kötü kurulu düzenimiz var, ele güne muhtaç değiliz çok şükür, anamız bacımız var çorbamız kaynıyor falan fıstık allah muhafaza olur da kadınlar erkekler birbirine girerse ağzımıza topak topak zıçılır dedim.

O andan itibaren en uysal kadın bile gözümüzde bir Zeyna oldu, çaycı Dürdane abla atıyla koşturup lililiilililillleeeeeeeee nidalarıyla dötümüzden okla vurur diye gerildik. Birbirimize sarılmamız an meselesiydi.

Açıkça beyan ettim fikrimi.

Abi dedim bak şimdi birileri bunu yapmalı. Kadın ve erkek ırkı adına temsilci seçeceğiz. Bizden mesela şoför Memati abi olabilir, kadınlardan da ne bileyim…. …….. boşver onlar seçsinler kendilerine göre diye ucunu açık bıraktım. Demokratik davranmak ile stratejik olarak bir adım önde olacağımızı düşündüm Sonra o temsilciler dünya basınının gözü önünde karşılıklı konuşarak mütabakata varacaklar. CNN, NBC, ATV, BBC, FLASH TV, ZDF, MELTEM TV hepsi toplaşıp bu görüşmeyi canlı olarak yayınlayacaklar. Uzman fikir adamları efenime söyleyeyim kimdir? Rıdvan olur, Sergen olur, Emre Kongar olur, M.Ali Birand olur hepsi simultane olarak görüşmeyi değerlendirsinler. Halk oylamaları yapılsın GSM operatörleri ücretsiz sms sistemleriyle anketler yöneltsinler halka onlar konuşulsun.

Memati abim yöneltsin tüm soruları kadın ırkını temsilen farzı misal Angelina Jolie’ye ya da Ayşen Gruda’ya artık her kimi uygun görüyorlarsa.. Anlatsınlar abi, bakın durum bu bu. biz bunu bunu yaparız bunlar bize pek olmuyor, haa sizin de durum buyken bu bak aslında bu böyle olsa süper olur şeklinde beyin fırtınası oluştursunlar.

Maddeler halinde kadınların ve erkeklerin uyması gereken kurallar belirlensin ve yasalaştırılsın. Uluslararası geçerliliği olan bir kurum tarafından denetlensin ve 3. dünya ülkelerine kadar her yerde uygulamaya başlansın. Yeni nesiller bu maddelere göre yetiştirilsin ve kimse lan bu kadınları anlamak ne zor anasını satayım, lan bu erkekler ne odun şeklinde konuşmasın. Böyle löp diye anlaşılsın, kavga dövüş çıkmasın ortamlar gerilip dünya barışına gölge düşmesin.

Yalçın’ın gözleri doldu. O kadar güzel konuşmuştum ki ahh ulan yine gitti canım güzel fikirler havaya çalıya çırpıya diye düşündü.

Öyle tabi abi önünü almazsak vallahi billahi savaş çıkar. Kadınlar akıllı bi de en fazla 50 seneye bizim 3 katımız fiziksel kuvvete erişecek bilimsel ilaçlar geliştirir anamızı ağlatırlar dedim. Olay çığrından çıkmadan harekete geçmeliyiz fikrinde birleştik.

Sigaralarımız bitmiş ve sessizlik oluşmuştu. Ofise geçtik konuyu Orhan’a anlattık. Onun bi tanıdığı varmış böyle imtiyaz sahibi, akşam konuşacak yarın ona göre girişimimizi yapıcaz.

Kurtarıcaz olum dünyayı. Yedirtmeyiz lan kimseyee!!

Başka başka şeyler de var :)

• 09 Aralık 2008 -- A.R.O.G (5)
• 06 Temmuz 2009 -- FriendFeed vs Facebook (0)
• 14 Kasım 2008 -- Arka sokaklarda neler oluyor? (4)
• 23 Haziran 2010 -- Kelebek ömrü (0)
• 23 Ocak 2009 -- Yaparım benn :) (3)
• 02 Ocak 2008 -- Vakti geldi… (0)
• 24 Ağustos 2008 -- Canım sıkılıyooo (2)
• 31 Aralık 2007 -- Erkekler ne ister ? (0)
• 11 Ocak 2009 -- Bakırköy’deki el sallayan amca Yolun açık olsun… (2)
• 19 Eylül 2009 -- Myspace ve Last.fm giriş yöntemi (1)