Kişisel

Şirkette olağan bir gün. Artık herşey tek düze, sıradan.. Tuvalete gitmek bile biri yapınca aklımıza geliyor, masada kalemle oynamalar, gökyüzüne bakıp iç geçirmeler, kağıttan uçak yapıp birbirimize evrak göndermeler, uzaklardan çöp kutusuna sert ve etkisiz 3 lük basket denemeleri vs. vs.

Ansızın bir müzik kapladı ofisin içini. Karşı masamda oturan Orhan’la göz göze geldik, o an zaman makinesi çalışmaya başlamıştı bile, koşarak atladık ikimiz de içine

Çalan Tsubasa müziğiydi Ara sıra pokemon izleyen Orhan bu sefer Tsubasa’yı açmıştı. Aman tanrım bu nasıl bir nostaljidir. Orhan hangi anılarla boğuştu bilmem ama ben sokakta top oynayıp oynayıp “anneeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee su saaaaaaaaaallsanaaööööööö” diye yardım çağrısında bulunup, arkadaşlarına su ısmarlayan çocuk triplerime geri döndüm.

Okuldan eve gelinir, formalar odanın en erişilebilir yerine yani yatağın üzerine fırlatılır ve futbol topu koltuk altına alınarak sokağa fırlanırdı. Tek başına biraz şut ve sektirme deneyimlerine girişilir, arkadaşlara hadi lan top oynama vakti geldi çağrısı yapılırdı şutların sertliği ile.. Balkondan gören düşerdi birer ikişer..

Yukarılardan;

- bekleyin laaaaaan bende geliyom,

- beni de sayın oluuuum sesleri yankılanırdı.

Sonra karar verilirdi hangi oyunun oynanacağına, genellikle bu 9 Aylık ya da Alman Kale olurdu. Ayak ve diz yardımı ile top sektirilir, kaleye önce kimin geçeceği belirlenirdi.

Oyuna başlanır, önce çürükler çıkarılırdı aradan, sonra kıran kırana mücadele başlardı.. Evimiz biraz meyilli olan sokağın başında olduğundan, top hep aşağı yöne gider ve topu yakalamak için topuklar dötümüze deye deye koşulurdu. Topu tutsak biz duramaz, tekrar koşar, koşarken topa yanlışlıkla vurur bidaha koşardık. Koşa koşa büyüdük biz

Sonra top arabanın altına kaçardı, üzerimiz temizse, ya da anneden yenilen fırçaların sayısı son günlerde artış gösterdiyse hemen top çıkarma görevini başka bir arkadaşa kitlemek için gerekli psikolojik (ya da fiziksel (kaba olanından)) ortam yaratılırdı

Oyunun sonunda galip olana “baba” denilirdi hep. İlk çıkan ise “anne” oluyor haliyle Ehhh o yaşlarda yapılabilecek geyiği tahmin ediyorsunuzdur artık. Baba çıkmak müthiş bir ego olayıdır. Terli terli arkadaşlara el hareketi çekilir ( nası koydum ama dercesine)  sonra oyunun tartışmalı pozisyonları kaldırıma sıra halinde oturmuş arkadaşlar tarafından tartışılırdı..

Tsubasa dedim ya aklıma geldi. Bigün ortaklaşa para toplayarak kırtasiye’den futbol topu almaya gitmiştim, yolda hayaller kura kura geliyor topu elimle yere atıp tutuyor, sektirerek yürümeye çalışıyor, mahalledeki çocukların sevincini düşünüyordum. Ve top yanlışlıkla yere düşüp ana yola fırladı. Aman tanrım.. Cadde çok işlekti ve karşıdan kocaman bir araba geliyordu.. Hemen hayal gücüm devreye girdi. Tsubasa’da gördüğüm bir taktiği uygulamanın tam sırasıydı.

Caddeye inip, topun dibine vurup yükselmesini sağlayacak ve böylece o arabaya aşırtma atarak mahallemizin biricik futbol topunu sağ sağlim sevenlerine kavuşturmuş olacaktım.

Gittim abi, vurdum dibine topun, ben yükselmesini beklerken karşıdan gelen arabanın camına paat diye bi çarptı Tabi araba da hızlı gelince top manyak oldu nereye gideceğini şaşırdı, iyice karıştı ortalık, ben taktiğimin tutmamasına mı üzüleyim, camdan kafasını uzatan adamın ne yapmaya çalıştığımı anlamak için mal mal bakışlarına mı yanayım, yoksa daha geri giden topun peşinden koşacağıma mı :/ Topun peşinden yine topuklarımı bi taraflarıma değdire değdire koşup insan gibi aldım

Yok yani Tsubasa filan işlemiyo bizim buralarda, çizgi film karakterleri ile gerçeği ayrıştırmam epey zaman aldı benim. Mahalleye döndüm, bu olay için çalıştım, her gelen arabanın üzerine doğru topun dibine vurarak aşırtmaya çalıştım, top hep camda patladı Vatandaş alıştı zaten. Ben de bi süre sonra vazgeçtim

Sonra arabalardan intikam almak için, fare ölüsüne misina bağlayıp elektrik kablosunun üzerinden atardım. Arkadaşlar arabanın durmasını sağlarken ben fareyi kurduğum düzenek sayesinde salar ve arabanın camına yapışmasını sağlardım Ahahhah ne gülerdik o zaman yaaa

Tsubasa müziği bu güzel anıları canlandırır hep zihnimde Hayat ne kolaydı be o zamanlar, topu arabanın üzerinden aşırırsın ya da aşıramazsın, aşıramazsan annenin cüzdanından para aşırır çekirdek alırsın. Yoluna devam edersin.. Keşke her şey bu kadar kolay olsa şimdi.

Hadiyin gençlik yemeğe gidelim seslenişiyle irkilip, tekrar sıradan ve tek düze ofisin havasına büründüm. Yemeğe giderken yerdeki pet şişenin dibine vurdum, yine aşıramadım anasını satayım, neyse

…

Hoşçakalın..