Kişisel

Eee yeter artık Slipperman, terliksi insan, yok efendim dünyayı kurtarmacalar, süperzottirik mevzular filan öz be öz adamınızı unutuyorsunuz efenim blog köşelerinde

Ben yaşıyorum abi, nefes alıyorum, sokağa çıkıyorum, gülüyorum, eğleniyorum kırlarda koşup şarkılar söylüyorum gönlümce İlla elimize terlik alınca mı bir bağlılık, bir sadakat, bir hadi abi yazsana yeaaalar filan oluyor, harbi harbi zoruma gidiyor evden terlikle çıkmaya meyilleniyorum her sabah

Efenim bir sürü plan proje var kafamda, güzel şeylerin kıpırtısı mevcut şu naciz hayatımda. Kötü olmamı isteyen insanların var olduğunu bilmek çok kötü :/ Halbuki tek bir insanın bile kötülüğünü istemedim ben şu hayatta Her neyse kötü haberler almak isteyen insanlara kötü haber vermek durumundayım Kötü haber, haberler iyi Olsun sen vazgeçme, senin için de güzel günler olacak, benim kötü olmam için sen yine dualar etmeye devam et, ardımdan küfürler filan savur Olur olur bekle

Imm son zamanlarda çok kitap okuyorum ama öyle böyle değil bazen aynı anda 4 kitabı birden okuduğum bile oluyor, tabi 8 gözüm çıkmadı ayrı ayrı zamanlarda yapıyorum bunu.. Gün içerisinde eve gidip kitap okusam şimdi ne güzel olurdu diye hayallere dalıp bu hayaliyle mutlu olabilen bir insana dönüştüm

Kendi kabuğunda yaşayan mutlu bi kaplumbağa gibiyim, tek kişilik dünyamın içinde huzuru ve mutluluğu tutabildiğim kadar tutuyorum benimle Kimseye sataşmıyorum, kimse de bana sataşmıyor böyle sessiz sessiz dingin bir yaşamım var

Ya sataşmıyorum dediğime bakmayın aslında, geçenlerde işten eve dönüyorum, kaldırım taşına tuvaletini yapan bacak kadar bi çocuk gördüm. Lan tepem attı anasını satayım, harbiden anasını satayım yani o çocuğun anasını alıp satayım bi yerlere :@ Aklıma geldikçe hala sinirleniyorum.. Çocuğaa höööyyttttt diye bi bağırdım tam hacetini giderirken. Çocuk birden bi ayağa dikeldi böyle gördüğüm manzaraya mı şok olsam, çocuğun verdiği tepkiye mi şok olsam çözemedim, arkama bakmadan kaçıverdim olay mahalinden. Çocuğun çömelmiş vaziyetten dikelmiş vaziyete geçiş esnasından ardından kopan bir parçanın yere düşüşünü izlerken, işin daha ilgi çekici kısmı olan poposunda kuyruk gibi gibi duran o uzuvumsu ama bir o kadar da düşmeye meyilli parçacığın o minnacık vücutta ne aradığını sorgulamam ve çocuğun bana elini kaldırıp mina kuyum layn siktiygit demesi ile neye uğradığımı şaşırdım. 5 yaşındaki çocuğun öfkesi kimseye benzemez abi, adam olsa bağırırsın çağırırsın susturursun, ne bileyim üzerine yürürsün bi şekilde vitesi küçülttürürsün ama çocuk öyle mi? Hayır ardında duran o kuyrukumsu şeyi avuçlayıp topak topak üzerime fırlatma ihtimali de var sonuçta  (çok iğrenç biliyorum ama insanın aklına geliyor ister istemez)

Elleri havada üzerime doğru yürüyüşü, o yaşına başına bakmadan ettiği küfrün ağzında tıpkı arkasında duran şey kadar eğreti durması, sen benim kimin çocuğu olduğumu biliyor musun lan dercesine yüz ifadesi filan, şahsım üzerinde o kaldırım taşına yapılan hacete olan başkaldırımın, bir insanın özel hayatına doğrudan yapılmış bir saldırı olarak benimsenmesine neden oldu. O an tüm medeni duygularım açığa çıktı ve 5 yaşındaki çocuğa bir bireyin barınma, yeme, içme gibi bu hakkının da kendi belirleyeceği yaşam felsefesine göre gönlünce yaşayabilmesinin en doğal hakkı olduğunu kabul ettim. Özür dileyesim geldi.

Çocuğun burada ne suçu vardı ki hem? Olay anne ve babadan ileri geliyordu. “Kendini insan olarak geliştirmek” sözü geldi aklıma.. Bu çok önemli bir nokta, her anne ve babanın doğumundan ölümüne dek aldığı tüm kararlar kendilerinden daha çok çocuklarını etkiliyor. Çocuk sunulanı almakla mükellef gelişim süreci boyunca. Ona verilen eğitimin dışında alabileceği hiç bir şey yok!

Her neyse oradan hızlıca uzaklaştım başıma bir iş gelmesin diye, dönüp arkama baktığımda çocuk kaldığı yerden devam ediyordu operasyonuna.

Ben de çocuk yetiştireceğim dedim kendi kendime, lan ben bir aynştayn, bir da vinci, bir mozart büyütmeyi planlarken bu çocuk ne olacak peki? Bu çocuk büyüdüğünde benim çocuğumun önünü kesecek, haraç isteyecek! Babasını el kol hareketiyle korkudan kaçıran çocuk oğluna neler yapmaz lan. Bir anlık öfkeyle çocuğu pataklayasım geldiyse de vazgeçtim döndüm yoluma..

Şimdi hayatıma katacağım her şeyin aslında benim çocuklarıma da birer miras olacağını idrak eyledim “bizzat yaşayarak”. Siz de öyle eyleyin a dostlar.. Ne diyor Orhan Pamuk – Ailelerimizin eğitimli ya da eğitimsiz olmaları hayatımızı onların karakterlerinden çok daha fazla etkiler! Kesinlikle alacağınız, edineceğiniz her bilgi, her deneyim, her bakış açısı, her düşünce sizden daha çok çocuklarınızı etkileyecek!

Şimdi bırakın saçma sapan şike muhabbetlerini, dizilerdeki ferihaları, fatmagülleri, kuzeyleri güneyleri de birazcık kitap okuyun Aha da bu sosyal mesaj kısmı işte Çocuklarınıza dizilerdeki fatmagül’ü, feriha’yı ‘mı anlatmak istersiniz yoksa onlara gelişim süreci boyunca yol gösterecek birbirinden değerli bilgileri, tavsiye edebileceğiniz kitapları mı?

Çok mu itici oldu? Olsun! Mesajım yerine ulaşsın o yeter de artar bana Geliştirin abi kendinizi, ot olmayın! Hepiniz birer bahçeye dönüşüp çiçekler yetiştireceksiniz yaşamınızda.. Kurutmayın kendinizi, sulayın, besleyin ki çiçekleriniz daha gür, daha rengarenk, daha ışıl ışıl gelsin dünyaya

Oh yess ben de 80 yaşıma yeni bastığım şu günlerde böyle öğütler vermekten büyük zevk alıyorum