Biz yaptık

Sizlerin de bildiği gibi dışarıda müthiş bir vahşet, para hırsı ve sıfır özgürlükle yaşayan insanlardık, ama tüm bu saçmalıklardan tek sıkılan ben değilmişim. Ayaklandık. Biz böyle bir dünya istemiyorduk, tüm saçmalıklara karşı çıktık. İnsandan daha üstün hiçbir şeyin olmadığını savunduk. Uzun süren anlaşmalar sonucu denize kıyısı olan, yeşillikler içinde ve petrol için asla burayı ziyaret edemeyecekleri muhteşem bir alanı (ki bu alan ortalama bir ülke büyüklüğünde) kendimize alarak yepyeni bir dünya kurduk.

Hani o hep adını duyduğunuz şey var ya Ütopya.. Biz ülkemize verdik bu adı Thomas More’unkinden biraz farklı ama..

Öncelikle burada sayımızın milyonları bulduğunu ifade etmeliyim. Kapitalist düzene, parayla boynumuza takılmış tüm zincirlere lanetler ederek ve o dünyaya bir daha asla el sürmeyeceğimize yemin ederek kendi kutsal topraklarımıza ilk adımı attık. Şuan yemyeşil bir vadide elma ağacının altında kağıt ve kalem ile yazıyorum bu yazıyı.

Paraya ihtiyaç duymuyoruz, el birliği ile herkese birer şirin kulube inşa ettik. Belki inamazsınız ama tam 1 yıl içinde herkesin bahçesinde sebze ve meyve yetiştirebileceği, etrafı çitlerle örülü, bembeyaz kuzuların dolaştığı harika bir yaşam alanına sahip olduk. Petrole ihtiyaç duyacağımız hiç bir teknolojik alet kullanmıyoruz burada. Paramız da yok Hey ilkeliz biz lanet olsun! Bir iphone telefonumuz ya da muhteşem bir dizüstü bilgisayarımız yok. Geceleri devasa led tvlerimizde magazin programlarını da izleyemiyoruz. Sanırım bir çoğunuz için çekilmez bir hayattır bu. Bizler çok mutluyuz.

Kötü dünyadaki tüm güzellikleri yanımızda getirdik buraya gelirken. Savaşmak ve öldürmek isteyenlerin hiç ihtiyaç duymadığı, televizyonda bön bön vakit öldürmek için güdümlenmişlerin ellerini sürmediği tüm kitaplar bizimle Geceleri kitap okuyor, komşularımızla toplanıp kendi müziğimizi yapıyor, ülkemize ait tiyatrolarda eğlenceli vakit geçiriyor, şiirler yazıp şarkılar söylüyoruz birbirimize

Hiç olmadığı kadar özgürüz burada. Kimse birşeylere mensup olmak zorunda değil, bir görüş, bir din, bir ahlak kuralı ya da bambaşka şeyler. Bunların hiçbirine ihtiyaç duymuyoruz. Halkımız tamamen kendini bilen, insanlara sonsuz saygı ve sevgi besleyen hümanist insanlar. Ne suç, ne polis. Yıllardır buradayım ve tek bir sorun ile karşılaşmadım daha.. Sanırım o kötü dünyada algılarımızı yönlendirmişler illaki suç olur, insanlar kargaşa çıkartır, herkes birbirini yer diye. Yok öyle bir şey, ufkunuzu onların şekillendirmesine göre daraltmayın, mantığınızı onlara göre yönlendirmeyin. burada hiçbir problem yok!

Tahminlerime göre yeryüzünün en uzun yaşayan en sağlıklı insanları burada olacaklar, çünkü sebze meyve ve et ile besleniyoruz. Kimsayal tek bir yiyecek bulmanıza imkan yok. Zaten herkes ihtiyacını kendi bahçesinden karşılayabiliyor, herkese yetecek kadar buğdayımız mevcut. Tarımla uğraşmaktan zevk alan aklınıza gelmeyecek meslek gruplarına mensup insan tanıdım ben burada O.o Aylaklık etmek isteyene kimsenin birşey dediği yok, ki az önce de bahsettiğim gibi burada aylaklık etmek isteyecek kadar dışarıdaki gibi sıkıcı bir ortam da yok. Sevgi dolu ortamlarda her zaman neşeyle tüm işler yürüyebiliyor, lütfen kendi dünyanızla karıştırmayın burayı.

Bilmiyorum siz ne kadar mutlusunuz ülkeler arası savaşlardan, insan ölümlerinden, boğucu iş yaşantısından, daha üst model teknolojik bir cihaz alabilmek için kıç yırtmaktan? Bizler tüm bunları elinin tersiyle itip yaşamın hakkını veren “kendimize göre” akıllı insanlarız. Bir kez geldiğimiz dünyayı başkalarının yönlendirmesiyle tüketip aptal yüz ifadesi ile bu dünyadan gitmek istemiyoruz. Bu yüzden buradayız.

Elektriğimiz ve söylediğim gibi teknolojik cihazlar kullanmadığımız için yazdığım bu kağıdı ayda bir kez toplu sefere çıkıp dış dünyaya iletmek istediklerimizi toparlayan at arabası ile postaneye ulaştırıyorum. Sizin yanınızda kalmayı tercih eden bir arkadaşım internette yayınlayacağının sözünü vermişti, umarım sözünde durur.

Bilmiyorum o aptal vergileri vermeye devam ediyor musunuz? En son ben oradayken telsiz kullanım vergisi, kattıkları değere istinaden bir kdv, özel olduğunu belirledikleri şeyleri tükettiğim için ötv, iletişim için ayrı bir vergi, ıvır zıvır herşey için ayrı ayrı vergiler alıyorlardı. Mesela okunma düzeyi çok düşük olan hatta yapılan anketlerde ihtiyaç sıralamasında 235. olan kitaplardan bile abuk sabuk vergiler alınıyor ve fiyatları hep üst seviyede tutuluyordu kitap okumaya fazla alışmasınlar diye. ehe onlar burada yok, mektubum için bahçemde yetiştirdiğim taze meyvelerden siz dışarıdakilerin para hırsını doyurmak için epeyce bir miktar gönderiyorum umarım işinize yarar. Burada çok var problem değil..

Orada ne yaptığınız hakkında en ufak bir fikrim bile yok. Nedir durum? Emperyalist güçler istediklerini alabildiler mi? Daha fazla düşman olabildiniz mi insanlara? Daha fazla tüketmeyi benimseyebildiniz mi? Gözünüzü kırpmadan birilerini mıhlamayı olağan sayabildiniz mi? Saçma sapan değerlerinizi daha da sağlamlaştırabildiniz mi? Bilmiyorum belki de daha fazlasını da başarmış olabilirsiniz. Hepinize saygı duyuyorum ve başarılar diliyorum

Lütfen buradan uzak durun olur mu?

Biz mutluyuz. parasız, pulsuz, petrolsüz, kanunsuz ve baskısız..

Hoşçakalın, Varol’un ütopyasından selamlar

Başka başka şeyler de var :)

• 25 Temmuz 2011 -- Slipperman II (2)
• 03 Aralık 2009 -- Kara bulutlar…. (4)
• 23 Mart 2010 -- Avea or Vodafone ? (0)
• 03 Şubat 2008 -- Geldimm. (0)
• 22 Şubat 2009 -- İlkokul 3.sınıf sorusu ve cevabı :) (0)
• 15 Aralık 2009 -- Yazsam mı yazmasam mı yazısı :S (0)
• 16 Ağustos 2008 -- Et tırnaktan ayrılır mı? (18)
• 31 Ağustos 2008 -- Hayırlı Ramazanlar… (1)
• 29 Ekim 2008 -- Atam Utanıyoruz… (0)
• 14 Haziran 2008 -- Tatilcix (0)

Kişisel yürüyebilme, yürümeye en az direnme, yürürken en az söylenme, en az mola ve en uzun mesafe kat etme rekorumu kırdığımı tarihe bir not olarak düşüyorum naciz blogumda.

Zişan ile planımız İstanbul Arkeoloji Müzesi’ni gezmek ve daha önceki sohbetlerimizde değindiğimiz Muazzez İlmiye Çığ ve onun Sümer tabletlerini şaşkınlıkla izlemekti. Ammaa lakin ki öyle değildir kurban olduğum yaresüfsdajk neyse ciddi bir şeyler anlatmaya çalışıyorum şurada, eksen kayması yaşamanın lüzumu yok.

Buluşma noktamız Sultanahmet Meydanı Pudding Shop’tu. Neden burası? Çünkü son dönemde fazla fazla ilgi duyduğum Beat Kuşağı ve Hippi Kültürü etkisiyle bir zamanlar yolu İstanbul’a düşen şeker insanlar hippilerin mabedi sayılan yerdi Pudding Shop. Babamdan kalma alışkanlığımdır, geç kalmam her zaman erken giderim işe, toplantıya, buluşmaya vs. yerlere. Memur çocuğu olmak böyle şey işte, farkında olmadan kapıveriyorsunuz bu özelliği

14:00 gibi Pudding Shop önündeydim ve Zişan’ın gelmesine epey vardı. Ben de heyecanla dili dışarı sarkan süs köpekleri gibi Pudding Shop’u izliyor vay arkadaş neler görmüş yaşamıştır burası diye iç geçiriyordum. Ta ki içeriden bana doğru ellerini açmış o beyaz saçlı adamı görene kadar. O.o Oha Sultanahmet’teki restoranlardan sadece birinde tanıdığım vardı o da meğersem Pudding Shop’un Şef’iymiş Ben farklı bir yer sanıyorum, tee yıllar önce ziyaretimden aklımda kaldığı kadarıyla.

Hacı abiyle ayaküstü sohbet edip ağıza alınmayacak yalanları sıralıyıverdim. Kimseyi üzmeyecek, hiç bir olayın seyrini değiştirmeyecek küçük eğlenceli yalanları söylemeyi seviyorum Ayrıca doğaçlama yeteneğimi ve hayal gücümü de geliştiriyor kimse bana yalan söylemek ayıptır diye, yakışıyor mu kocaman adama diye şeetmesin lütfen Hıh Hacı abiye çok önemli bir proje için Hippi Kültürü hakkında araştırma yaptığımızı, birazdan konuyla ilgili yetkili kişinin geleceğini, bize yardımcı olup olamayacağını sordum Aaa tabi tabi bak bir sürü fotoğraf var, yazılar var gelin gelin ben gösteririm hepsini dedi. Gel bişey iç yaaa diye tutsa da kolumdan babama selam söylemek şartıyla ufaktan ufaktan uzaklaştım Pudding Shop’un önünden tekrar dönmek üzere.

Madem Sultanahmet’teyim o zaman gidip Ayasofya’yı 3956961664. kez tekrar gezeyim dedim. Son kullanma tarihi Nisan 2012 olan müzekartımla elektronik turnikeden geçiş yapmaya çalıştığımda, sanki Nisan ayında değilmişiz, sanki yıl 2012 değilmiş gibi düdütt ötmeye başladı lanet cihaz. Expire olmuş benim üzerinde Nisan 2012 yazan MüzeKart’ım. Nisan 2012′de neden expire oluyorunu sordum sormasına da onlar de şeedemedi nedense Geçtim 30 metrelik müzekart alma kuyruğuna.

Emekli öğretmen bir amcayla başbakan’ın çanak çömlek dediği arkeolojik buluntular hakkında konuşup, ön sırada askere gitmemek için taklalar atan uzatmalı üniversite öğrencisiyle müzelerin yetersizliği hakkında biraz itiştik. Bence yetersiz müzeler! :/ Daha güzelleştirilmeli, neyse konumuz bu değil. Sıram geldi, aldım kartımı, o sırada Zişan’da geldi.

Vakit geç olmadan ilk hedefimiz Arkeoloji Müzesiydi. O nasıl ihtişamlı, nasıl güzel bir yapıdır öyle. Sağolsun bir mimar ile bu tür yerleri gezerken binaların yapısal teknik bilgileri, tarihsel etkileri hakkında da bilgiler itekleniveriyor beyinciğin içine ister istemez ^^ Misal müzenin oluşumunda baş rolü oynayan kişinin meşhur Kaplumbağa Terbiyecisi adlı tablonun sahibi Osman Hamdi olduğunu öğrendiğimde çok şaşırmıştım.

Dünyanın en eski aşk şiiri

Müze o kadar güzel, o kadar heyecan verici miraslarla dolu ki, gidip görmeyen varsa muhakkak yolunu düşürsün oralara doğru. Koskoca Büyük İskender’in Lahit’ini kim görmek istemez ki? Üzerindeki çizimler, bilgilendirici yazılar. Bir de bizim gibi şanslı olup müthiş bir rehber ile tarihi mirasların hikayelerini de dinleme şansı bulursanız ne âlâ.. Gerçekten çok büyük keyif aldım, müze gezintisinde. Üstelik tamamını da gezemedim çünkü Muazzez İlmiye Çığ’ın günümüz Türkçesine ulaştırdığı Sümer tabletlerini görmek için diğer binaya geçmemiz gerekiyordu müze kapanmadan.

Tarihi solumak denen şey geldi başımıza O.o Hani diyorum ya Müzeler aslında Lunapark kadar eğlencelidir diye. Gerçekten haklı olduğumu yaşayarak tekrar gördüm. Cidden görmeyen varsa gidip muhakkak görsün İstanbul Arkeoloji Müzesini..

Tabi daha yeni başlamıştık. Yıllarca Hippiciklerin uğrak yeri olan Pudding Shop’ta onlarla aynı lezzetleri tatmak çok güzeldi ^^ Hacı abim sağolsun yaptı abiliğini

Yemek sonrası mekandaki hippilere ait izleri tek tek taramaya başladık sanki bilimsel araştırma yapıyor gibi ama cooluğu da elden bırakmadan Bir çok yabancı ve yerli gazete küpürlerinin fotoğraflarını çektik, hacı abinin anlattığı bilgileri dinledikten sonra mekanın en ilginç bölümü olan panonun önüne geldik.

anne hippiye not

Bu pano birbirleriyle iletişim sağlayan hippilerin notlarıyla doluymuş bir zamanlar. Misal Sultanahmet Meydanı’nda gitar çalıp içkilerini içen zıpırcıklar İngiltere’den Almanya’dan, Amerika’dan gelen dostlarıyla Hindistan’a gidip hacı olmaya karar verdiklerinde kendilerine başka yol arkadaşları bulmak için panoya not bırakırlarmış. Ya da kendilerinden sonra gelecek dostları için bilgilendirici şeyler. Tabi göçebe yaşayan hippilerin sabit adresleri olmadığı için aileleri, ülkelerinde bıraktıkları arkadaşları da yazdıkları mektuplarında Pudding Shop’u ekliveriyor zarfın adres kısmına. Pano’dan duruyor gelen mektup sahibine teslim edilmek üzere. Barış ve dostluk mesajları da sıkça yer ediniyor bu kutsal panoda.

Pano halen kutsallığını koruyor hippiler olmasa da. Misal şu ilginç hikaye beni çok şaşırtmıştı. 30 yıl sonra gençliğinde yaptığı çılgınlıkları tekrar yâd etmek için Sultanahmet’e gelen emekli hippi kadın ve kızını ağırlıyor Pudding Shop. Anne Hippi lavoboya gittiğinde, zaman tüneline girmişçesine annesinin barış ve sevgiye inancını, yaşama sevincine tanıklık eden kızı bir kağıt ve kalem alıyor eline ve şu notu yazıp ekliyor panoya. Anne kızın bu güzel anlarına tanıklık etme şansını yakalamak büyük keyifti..

Pano’daki tüm notları tek tek fotoğrafladıktan sonra tüm o hippi dönemini başından sonuna yaşamış Hacı abimi can kulağıyla dinliyordum ve çok daha ilginç bir şey oldu

Vaktinde uzun saçları, doğu kültürünü yansıtan zamana göre ilginç kıyafetleriyle çiçek çocuklardan biri beliriverdi yanımızda O.o İnanılır gibi değil, gözlerim yerinden çıkacaktı.  Hacı abim hemen tanıştırdı bizi ve o güzel insan masasına davet etti tüm samimiyetiyle. Eski günleri yâd etmek isteyen zamanın çılgın hippilerinden birinin masasındaydık. Muhtemelen o dönemlerde keşfettiği Aşure ile birlikte bir fincan çay içiyordu Hemen cömertçe ikramlarda bulunmak istese de Zişan ve Ben çay istedik sadece. Onun bildiği kadar Türkçe bizim bildiğimiz kadar İngilizce ve Almanca ile çok keyfli bir sohbete tutuştuk. Hemen Woodstock konserini sordum. Nasıl cesaret ettiniz? Nereleri gezdiniz? Nasıl bir ortam? ıvır zıvır saçma sapan sorulara daldım heyecandan Hurda bir otobüs ile Hindistan’a gitmeye kalkıp yolda kaldıklarını, amaçlarından vazgeçmeyip trenle ülke ülke dolaşıp sürüyle maceralar yaşayıp Hindistan’a ulaştıklarını anlattı. Oranın keneviri çok iyiydi demeyi de ihmal etmedi sağolsun Alman dostumuz Roland Slowik ile hatıra fotoğrafları çektirip mutlulukla ayrılıyoruz yanından Beat Kuşağı, Hippilik, Rock’n Roll’un tarihi diğer altkültürlerin oluşumu ile ilgili okuduğum Önder Kosbatar’ın “Taşlar Kimin İçin Yuvarlanıyor” kitabında geçenleri canlı kanlı bir tanıktan duymak inanılmaz keyifliydi benim için.

Havanın güzel oluşuyla beraber aldığımız cesaretle vuruyoruz kendimizi yollara. Sultanahmet’ten Gülhane Parkı boyunca yürüyoruz ve Sarayburnu’ndan bir L yaparak Eminönü istikametine doğru ilerliyoruz. Galata Köprüsü üzerinden geçip Karaköy’deki ünlü bankalar caddesi binalarının tarihi hakkında bilgiler alıyorum Zişan’dan Kamando Merdivenlerini ikişer üçer çıkarak çok sevdiğim Fransızca müzikler çalan ve etrafı kahve kokusu saran o adını bilmediğim güzel sokaktan geçip Galata Kulesi Meydanı’na ulaşıyoruz.

Biter mi yürümek? Bitmez ama biraz mola lazım diyerek atıyoruz kendimizi Ada Kitap’a. Orası mükemmel! Hem kitap hem kafe. Kahvelerimizle birlikte biraz sohbet edip kitapları inceliyoruz. Amanın ne göreyim? Hayatımın filmi, benim için inanılmaz önemi olan Amelié filminin defterini buluyorum O.o Genç kızlara has yapısı olmasına rağmen bu bende de olmalı diyerek hemen alıveriyorum bir tane

Az biraz yürüdükten sonra Waffle taym diyerek yine kısa bir mola veriyoruz Charly Temmel’de. Sonrasında koca İstiklâl Caddesi’ni yürürken bile isyanlar eden ben hızını alamayıp Taksim’den Mecidiyeköy’e kadar da yürüyerek Sultanahmet’te başlayan yürüyüş serüvenini şanla, şerefle, gururla tamamlıyorum

Harika anlar yaşadığım çok güzel bir pazar günüydü Yaşamayı, hayatı, insanları herkesi çok çok seviyorum. Bir hippi kadar olamayabilirim belki ama onların 2012 model hali kadar bi sevgi işte Onlar Sultanahmet’ten Hindistan’a gitmekle övünür ben Mecidiyeköy’e Ölçek biraz orantısız ya neyse

Sevgiler

Başka başka şeyler de var :)

• 21 Aralık 2008 -- 140 milyon kullanıcısı olan site (0)
• 16 Şubat 2009 -- Afferim lan bana :) (5)
• 24 Ağustos 2008 -- Canım sıkılıyooo (2)
• 31 Aralık 2007 -- Erkekler ne ister ? (0)
• 12 Aralık 2008 -- Hayaller kurardım ben yıllar önce… (2)
• 01 Ağustos 2008 -- Torrent dünyası ve ben :) (3)
• 29 Aralık 2007 -- Özgürlüğüm bekliyormudur ? (0)
• 19 Ekim 2009 -- Sigarayı şaaptım :) Yapmak üzereyim az kaldı :) (26)
• 14 Eylül 2009 -- PES 2010 Maceram :) (0)
• 01 Kasım 2009 -- 09.04.2006 (3)

Geçenlerde Across the Universe adında tümüyle The Beatles parçalarından oluşan harika bir müzikal izledim ve o gün çok kızmıştım neden önceleri sevmiyormuşum müzikalleri diye. Biraz düşündüm de Tim Burton yapımlarına zaten gayet sempati ile yaklaşıyorum, e ayrıca Grease gibi bir yapıt var ki canım sıkıldıkça You’re the One That I Want (huh huhh huuuu ) açar keyifle izlerim. Boşu boşuna sevmiyorum sanıyormuşum kendimi, aslında seviyormuşum da haberim yokmuş

Gel gelelim artık müzikal yapımlara olan ön yargımı yıktıktan sonra küçük bir çocukken izlediğim ve final sahnesindeki müziği aklımda kalan Hair filmindeki Let The Sunshine In’ i dinlemek geldi içimden nedense. Videoyu izlerken geçmişte yaptığım hayal meyal yolculuktan kalan parçalar bana çok güzel şeyler anımsattı.

Bir zamanlar bu dünyada gerçekten barışı isteyen, felsefelerine ve hayat tarzlarına imrenerek bakıp saygı duyduğum çiçek çocuklar mıydı gerçekten filmde konu olan?

Neden yaşıyoruz sorusunu çok sorarım kendime, ne uğruna veriyoruz canımızı, ne uğruna harcıyoruz zamanımızı, sağlığımız ne için elimizden alınıyor, özgürlüğümüzün kısıtlanmış olmasını nasıl kolay kabul edebilmişiz, benim ve sevdiklerimin yaşamından daha değerli bir şey var mı hayatta? Sorular sorular sorular.. Toprağa sorsak der mi acaba ben insanoğlu için canımı veririm diye? Bence toprak insan için canını vermezdi peki insan neden toprak için can vermek zorunda?

Her neyse konunun siyasi yöne kaymasını istemiyorum. Ben güzel bir yaşamın derdindeyim sadece. Barışı sevip sokaklardan meydanlarda sözüm ona aktivistim diyerek slogan atmak ve pankart taşımaktan başka pek bir olayı olmayan insanları da tasvip etmiyorum yeri gelmişken dile getireyim. Fikirlerinizi bağırarak değil ortaya koyabileceğiniz ve üretebileceğiniz değerlerle temsil edebilirsiniz en güzel şekliyle. Konuyu daha fazla dağıtmadan toparlayayım, bu mevzulara daha sonra değinmek istiyorum yine.

Çiçek çocuklar demiştim, onlar konu alıyor Hair filminde. Dünyadaki pisliklere bulaşmadan olabildiğince güzel ve mutlu bir yaşamı sonuna kadar yaşayabilmiş cesur ve akıllı insanlardı Hippiler.. Akıllılardı çünkü varoluş amaçlarını geriye kalan diğer insanlar gibi yanlış anlamamışlardı. Mutlulardı, özgürlerdi, zararsızlardı, silaha çiçek uzatacak kadar insanlardı, ruhları vardı, felsefeleri vardı, otu sadece içiyorlardı ot gibi yaşamıyorlardı, savaşa karşı sevgi ve barış diyorlardı. Güzellerdi kısacası. Onların varolmaları bile bu dünya için büyük şans. En azından kan ve pisliğin bulutlara değin yükseldiği dünyada güzel şeylerin olabileceğinin cesaretini veriyorlar biz sıkışıp kalmış insanlara.

Film hakkında ekşi sözlükteki bir yorumu aktarmak istiyorum;

68 kuşağının dünyayı değiştirebileceklerine inanmış olan güzel insanlarına ve onların özgür ruhlarına, meydanlarda “peace!” diye bağırırken kendilerini vietnam‘da, inanmadığı bir şey için savaşırken buluvermiş tüm george berger‘lara yakılmış bir ağıt…

ayrıca 14-18 yaşları arasındaki herkese izlettirildiği takdirde dünyayı değiştirebileceğine inandığım başyapıt…

Müzikal olarak 40 yıldır sergileniyor ve sahne sonunda izleyicilerle birlikte dans ederek Let the sunshine in şarkısı söyleniyor. Eşsiz bir duygu olsa gerek.

Çevremdeki herkesin bu filmi izlemesini ve aynı hisleri yaşamasını diliyorum.

Son olarak Bırakın güneş içeri girsin! diyorum.

Başka başka şeyler de var :)

• 08 Mart 2009 -- Mutluluk ve hüzün… (0)
• 12 Aralık 2008 -- Hayaller kurardım ben yıllar önce… (2)
• 09 Temmuz 2011 -- Olamaz mı? (5)
• 17 Ağustos 2008 -- Exblogum (0)
• 26 Ekim 2008 -- Pegasus Sırrı ardından (0)
• 29 Mart 2009 -- Ayy vize sınavındayım çok acil yardım edin… (2)
• 24 Nisan 2009 -- Havadisler (0)
• 21 Haziran 2010 -- Tatil dönüşü :) (0)
• 07 Temmuz 2009 -- Uygur Türkleri’ni yok etme planları (1)
• 07 Mayıs 2010 -- Amelie Poulain (0)

Düşünün ki Hayrünnisa Gül ve Emine Erdoğan ile birlikte çılgınlar gibi lunaparkta trene binip adrenalin dolu anlar yaşayabilen bir bilinçaltının ne şekilde saçmalıklar üreteceğini ve sizin bunu günlük yaşantınızda ne kadar kullanabileceğinizi.

Son zamanlarda telefonumdan The Beatles parçaları açıp öyle uyuyorum, gah Liverpool’da bir yaya geçidinden karşıya seksek oynayarak geçiyorum, gah Londra’daki rooftop konserinde çatıya mel mel bakan şu adam oluyorum. Yani benim bilinçaltım için yine de rutin sayılabilecek bir durum.

Fakat dün gece bilinçaltım ilk defa bir işime yarayıp ah ulan keşke şu adamı bi tanıyabilseydim, iki lafın belini kırabilseydik, ne olacak bu Liverpool’un hali diye sohbet edebilseydik diye iç geçirdiğim, benim için efsanevi derecede önemi olan John Lennon ile tanışma fırsatını yakalattırdı.

Ben yine o adamdım. O adam nasıl bir adamsa zaten her konser kaydını izlediğimde acayip gözüme batıyordu. Kimdir, nedir hiç bilmiyorum sadece heyecan yapmış kendi halinde içine kapanık, eve gidip mandalina soyan, memurumsuvari havalı bi ingiliz bence. Çok afedersiniz ama boru mu bu ya koskoca Beatles son konserini çıkıp bir çatıya şarkılar söyleyerek veriyor kraliyet ailesinden olsan heyecan duyarsın. Adam haklı beyler dağılın.

Bu adamım ya ben şimdi rüyamda, mel mel bakınıyorum çatıya doğru, ama nasıl bi heves var, nasıl bi çırpınış duygusu var içimde, lan diyorum oğlum nasıl bişeye tanıklık ediyorum böyle. Sonra müzik nasıl oluyorsa devam ediyor ama John Lennon kalabalığı yara yara bana doğru geliyor kürk paltosuyla. Vatandaş nasıl ama görseniz üstünü başını parçalayanlar, birbirini ezenler filan aklınız şaşar.

John Lennon geliyor yanımda duruyor, sonra koluma giriyor biz yürümeye başlıyoruz. Polisler filan herkesi tutuyor biz John ile az ilerdeki bi kafeye gidiyoruz. Çay söylüyor ikimize.

Sütlü di mi abi diyorum? Yok orjinal diyor. Nasıl abi ingiltere burası siz sütlü içiyorsu. aaa e nasıl hemen anladım ki ben şimdi onu diye düşünürken Türkçe konuştuğunu farkediyorum.

Abi nasıl ya türkçe konuşuyosun? Gülüyor gözlüğüne kurban olduğum. Senin rüyan ya bu ondan öyledir diyor benim bön bön bakışımı gözardı ederek. Nasıl abi inception gi. aman neyse boşver.

Çok fena yalakalık yapma ihtiyacı duyuyorum o an. Burda ne kaparsam kardır, belki dost oluruz, ilerde görüşürüz, sever beni filan diye vermeye başlıyorum ayarı.

Abi bak mesela insanlar Yoko Ono için değer mi koskoca grubu dağıtmaya diyorlar. Halbuki ben hep size hak veriyorum güzel abim, siz orada aslında topluma da aşk herşeyin üzerindedir mesajı veriyorsunuz di mi abim? Ayrıca Yoko’ya çirkin diyerek sizi sinir ediyorlarmış oha abi yaaa oha vallahi kadından anlamıyor bu itler. Baksanıza maşallahı var vallahi yengemiz diye demiyorum ilik gibi şerefs. neyse abi. Hem bilerek çekik gözlü ki al sana bi ayrı mesaj daha dimi abi hepimiz biriz, insanız, hümanizmin zirvesi filan? Dimi abi bak ne güzel şeyler biliyorum, bak ne çok şey okumuşum hakkınızda şaşkınlığı yaratmaya çalışıyorum bir taraftanda.

Di mi abilerin sonu gelmiyor..

Evet adamım doğru tahmin diyor. Abi ne güzel düşünmüşsünüz ya vallahi ne kadar güzel fikirleriniz varmış o şekli de siz mi çizdiniz güzel abim ne güzel olmuş o öyle? diyorum yalakalığın nirvanasında kaydırak yaparken. Yok yok onun benimle bi alakası yok diyor. Olsun güzel abim isteseniz kralını çizersiniz zaten ben biliyorum diyerek sıvıyorum bi güzel. Tiksinir gibi bakıyor bana ben de anlıyorum yalakalığın dozajını ayarlayamadığımı.

Baktım gitmeye yelteniyor, abi gelmişsin ne güzel bi imzanı alayım müsadenle öyle git diyorum. Hemen kağıt kalem arıyorum paltomun ceplerinde. Kurcuklarken kabak çekirdeği buluyorum (hatırlatma: bunların hepsini şu yukarıdaki adam kılığında yapıyorum), çıkarıp ikram ediyorum al abi hakiki nevşehir çekirdeği, bizim kuruyemişçi yusuf abi’nin malı, benim blogu okuyorsan tanırsın bahsetmiştim bikaç defa ehe.

Gülmüyor.

Abi ama böyle yaparsan valla bak hümanizm filan hep sekteye uğrar. Boru mu ya John Lennon karşında sen olsan sen de yaparsın böyle şebeklikler, triplere girmenin lüzumu var mı şimdi?

♪ ♫ ♬

I want a girl with a mind like a diamond
I want a girl who knows what’s best
I want a girl with shoes that cut
And eyes that burn like cigarettes

♪ ♫ ♬

.. ve Varol’un alarmı çalmaya başlar.

Lanetler ederek, bilinçaltımın gereksiz yere heyecan yaratıp hayatımdaki herhangi bir soruya yine cevap olamamasına sövgüler yağdırarak gözlerimi açıyorum. En azından “Let it be” mi “Imagine” mi yaptırmalıyım dövmemi? Ya da bir vosvos almalı mıyım gerçekten? Bunlara cevap alaydım iyiydi

Her neyse. Her şeye rağmen o dünyaya gelmiş en güzel düşünen adamlardan biri benim için. Rüyamın “bir kısmında” onu görebilmiş olmak bile benim için müthiş mutluluk verici bir olay. Tanımayanlar için biyografisi yerine yaşamı boyunca insanlara sunduğu güzel sözlerden bir kaçını okumanızı öneriyorum. http://tr.wikiquote.org/wiki/John_Lennon

Umarım tekrar rüyamda görme şansım olur Çok güzeldi lan oralar filan.

Başka başka şeyler de var :)

• 05 Ekim 2010 -- Twitter’daki selebriti komikliği (0)
• 25 Temmuz 2008 -- INETA Summer Hit (0)
• 12 Ağustos 2009 -- Uluslararası İlişkiler Eğitim Planı (0)
• 18 Eylül 2008 -- İftar yemeği videocusu :D (0)
• 14 Ağustos 2008 -- Bilgisayarımın esasoğlanları (0)
• 30 Aralık 2008 -- Bir sene boyunca 22 olacağım… (6)
• 10 Ağustos 2009 -- Kayıt işlemi sonrası alanları sıfırlama (1)
• 23 Kasım 2009 -- Uzun bir yazı öncesi kısa özet, maksat merak uyansın :P (12)
• 20 Nisan 2008 -- Herşey 26 güne kaldı (0)
• 03 Kasım 2008 -- İstanbul böyük şeher adamı yutuverir :) (2)

Güzel kız sana bildiğin bir hikayeyi anlatacağım fakat biraz öncesine dönmek istiyorum müsaadenle..

Baban ve Ben senin yaşından bile daha küçükken tanıştık. 5-6 yaşlarında belkide.. Olgunluk biraz unutkanlık yapıyor güzel kızım kusura bakma tam emin değilim Akraba oluşumuzdan dolayı sürekli birbirimize Kuzen der sabahtan başlar akşam hava kararana kadar sokaklarda dolaşır, oyunlar oynar, aynı müzikleri sever bir ara abartıp aynı parfümleri kullanır, aynı spor ayakkabıları giyer o döneme göre bizim için gayet anlamlı olduğunu düşündüğümüz şeyler yapardık İkimizde unutulmaz yüzlerce anıyla doluyuz çocukluğun en saf dönemine dair..

Annen. O ortaokulda sınıfımızın en güzel kızıydı.. Ne şanstır ki liseyi de aynı okulda okuduk babanla birlikte diyemeyeceğim çünkü Baban annenin okuduğu liseyi özellikle tercih etmişti bizim için Az sürüklemedi beni annenin bindiği otobüse binmek için bir durak geriye doğru tüm gücümüzle koşmaya ve aaaa aynı otobüse denk gelmişiz muhabbetlerine ortak etmeye Annenin telefonundaki Can Dostum 1 baban, Can Dostum 2 bendim o dönemlerde hiç unutmam

Annenden tüm havadisleri alıp babana, babandan alıp annene taşıyarak ve olmayan rüyaları olmuş gibi görüp her ikisine anlatarak vesile olmuştum güzel aşklarının kıvılcımına ^^

Zaman ilerledi güzel kız ve bizler büyüdük senin tabirinle kocaman olduk.. Annen rahat durmaz tahmin edebiliyorum en az 78 defa o düğün kasetini izlettirir, 113 defa da okul sırasından başlayan ve şimdiye uzanan güzel hikayelerini anlatır Ben sana yine bildiğin ama içimden sana hatıra olarak bırakmak istediğim bir anımızı anlatmak istiyorum..

Sen aramıza katılmadan bir hafta önceydi. Karnı burnunda annen, baban ve ben üçümüz dışarıda kahvaltı yapmaya gitmiştik bir pazar sabahı. Güzel kahvaltı sonrası biraz alışveriş yaptıktan sonra eve dönüp senin hakkında çok önemli bir kararı vermek için ciddi bir toplantıya tutuşmuştuk.

Annen ve baban Derin adını koymuşlardı sana ama bir adın daha olsun istiyorlardı. Çevreden o kadar çok öneri ve istek geliyordu ki sana verilecek ikinci ad için gerçekten içinden çıkılmaz bir hal almıştı durum. Baban Sümeyye ya da Sıla istiyor, annen Masal adını tercih etmekle beraber kararı babana bırakıyor, anneannen Masal ismini kesinlikle istemiyor, alternatif olarak sunulan isimler arasında yüzülüyordu.. O pazar günü biz sana ikinci adını ne pahasına olursa olsun vermeye and içtik Hiç bir kuvvet engelleyemeyecekti bizi. Ki öyle de oldu..

İnternet üzerinden yaptığımız araştırmalardan edindiğimiz isimlerin anlamları içindeki karmaşadan sıyrılıp öncelikle elimizdeki alternatif adları aza indirmeliydik. Tek tek tüm adları sorguladık olursa neden olur? olmazsa neden olmaz? Bu girişimimizle sadece bir adı eleyebilmiştik. İşin komik tarafı elediğimiz isim yerine bir başka isim bulmuştuk annenle beraber Değişen hiç bir şey olmamış kararsızlığımız şiddetini arttırmış annen ve baban topu bana atmıştı

Bir fikir geldi aklıma, madem biz beceremedik bu ad seçme olayını belki sen yapabilirdin? Çocukluğundan bu yana yüzlerce kez oyun oynayan biz bir oyun daha oynamaya karar verdik. Bu kez sen de vardın ama oyunumuzun içinde.. Bizimle beraber oynayacağın ilk oyunumuzdu

Güzel kız, gelişinin çok yaklaştığını haber verdiğin ve tekmeleri ardı ardına attığın o dönemde tekmelerin bize kendini ifade edebilmen için en güzel yoldu. Demokrasi kadar güzel bir şey var mı dünyada sevgili prenses? Madem kendini ifade edebiliyorsun o zaman sana her isim için tanıyacağımız 1 dakika içinde atacağın tekmeler o ismi ne kadar sevdiğini kanıtlyabilirdi

Hemen kamera ve kronometreyi hazırladık ve heyecan içinde başladık oyunumuza..

Masal diye sorduk sana ilk etapta.. 1 dakika süren başladı ve 1-2-3-4-5-6.. Tam altı kez tekme attın Masal için. Belli ki sevdin sende..

Sıla dedik sonra.. 1 dakika içinde bu ismi sevmediğini sadece 2 kez tekme atarak anlattın bize.

Son isim Nil’di.. 1 dakikan başladı ve toplam 6 kez tekme atıp tamamladın süreyi. İnanılır gibi değildi bizim için. Hepimiz birbirmize bakmaya başladık Masal ve Nil ismine aynı tepkiyi verince.. Fakat kesin kararı senin vermen gerekiyordu, demokrasi güzel şeydi ve çareler tükenmezdi

Final raundu için tüm hazırlıkları yaptık ve bu kez işleri biraz daha zorlaştırdık senin için..

İki isim için sadece 30 saniyen vardı bu kez.

Yine Masaldan başladık. 30 saniye içinde atacağın tekmeleri beklemeye başladık hep beraber.. Güzel kız sadece 1 kez tekme attın hatırlıyor musun bilmiyorum

Hepimiz nefesimizi tuttuk ve özellikle Varol amcanın çok istediği Nil ismini soruverdik sana.. Nil ismini seçmen için Varol amca Nil istiyooooooo diye seslenişlerimin etkisinden midir bilmiyorum, 30 saniye içinde tam 3 kez tekme atarak ilk adınla muhteşem uyumlu Nil ismini seçtin, belkide bizim gibi gülümseyerek..

Kararını belgelemek için video kayıtlarını bilgisayara aktardıktan sonra hemen pembe karyolanın başında yazan DERİN yazısının hemen yanına NİL ismini konduruverdik camdan harflerle

Farkında mısın bilmiyorum güzel kız dünyada kendi adını koyan ilk bebek sensin.. Arkadaşlarına anlatacağın ilk güzel anın daha adın konarken başladı bile.. Dilerim binlerce güzel anı sığdırırsın bu yazıyı okuyana kadar geçen 10 yılına.. Hey bu arada annenden gizlice makyaj yapmaya çalıştığını biliyorum, kızmayacağına eminim ama yine de aramızda kalacak problem yok

Anne ve babasın her zaman yanında olan beyaz saçlı (yaşlı olmayan! olgun) adamdan Derin Nil’e..  :)

Başka başka şeyler de var :)

• 04 Şubat 2009 -- Parapsikoloji (2)
• 28 Kasım 2008 -- Sosyal faaliyetler! (6)
• 30 Temmuz 2008 -- 101 kere maşallah :) (2)
• 07 Temmuz 2009 -- Uygur Türkleri’ni yok etme planları (1)
• 18 Kasım 2009 -- Benim adım neden Varol ? (3)
• 09 Ekim 2008 -- İş miş ! pehhhh (0)
• 06 Aralık 2009 -- .. ve . (0)
• 28 Ocak 2009 -- Neden ? (5)
• 29 Temmuz 2010 -- Ayı İzzet :/ (0)
• 18 Aralık 2009 -- Gençken Yapılacak 100 şey (4)

Bakın ölenlerin sayısı diyorum..! Ölen. Ne demek ölen?

Gülümseyemeyen insan demek ölen, hayal kuramayan insan demek, şarkı söyleyemeyen, gökyüzüne bakamayan, annesinin yanaklarından öpemeyen, sevgilisinin-eşinin elini tutamayan, minik kızını kucağına alıp ona masallar okuyamayan demek ölen!

Neymiş ölen?

Yok edilmiş olanmış. Söndürülmüş, ruhu bedenininden alınmış. Ortalama 70 yıl varolacağını sandığı hayattan ansızın çekilip alınmış olanmış ölen. Nefesi, gözyaşı, sıcaklığı artık olmayanmış.

Neymiş? İnsanmış.

Kim gibi? Bu yazıyı okuyan sen gibi, ben gibi, sevgilin gibi, sabahları öpüp evden ayrıldığın annen gibi, parmağı kanasa canının yanacağı baban gibi, en yakın arkadaşın gibi herkes gibi hepimiz gibi insanmış. Farkı yokmuş değil mi ölenin?

Bu kabulleniş neden peki? Öldü.. Nasıl bu kadar kolay söyleyebiliyorsunuz bu sözü? Öldü ya öldü, yok artık aldın canını onun ve o yok oldu artık. Düşünün bunu..

Ne uğruna ölüyor sizce bu insanlar? Bir ülkeyi kastetmiyorum bakın, genel anlamda tüm dünyayı gözünüzde canlandırın aşağıdakileri okurken.

Fransız Devrimi ile yayılan ve insanlara insan olduğunu unutturan bir şey var ortada göremediğimiz. Adı milliyetçilik. Kapitalistlerin kullandığı en büyük silah!

Ben Türk’üm ve kendi ülkemin, milletimin hakkını sonuna kadar savunmalıyım! Kürtler? Onlarda savunmalılar! Fransızlar? Amerikalılar? İsrailliler? Ruslar? Dünyadaki tüm milletler kendi haklarını savunmak durumundalar empati yaptığımızda. Hak savunurken başka milletlerin insanlarını yok etmek pek önemli bir konu değil. Sonuçta ben vatanımı milletimi savunuyorum. Yaşasın Mozambik! Kahrolsun diğer tüm milletler!

Düşünsenize bir ya insanlık nerede kalıyor peki? Geride değil mi? Milliyetçilik duygusu seni geriye atıyor ve vatanı milleti öne çıkarıyor? Sonuç? Kızına masal okuyamıyorsun, annenin yanaklarından öpemiyorsun, sevgilinin elini tutamıyorsun, babana sarılamıyor, kardeşinle sohbet edemiyorsun. Ülkeler ve toprakları? Onlar hep sabit ama sen de sabitsin artık o toprağın altında. Gökyüzü kayboluyor senin için, nefesin duruyor, kalbin çarpmıyor. Sarıyorlar seni ve gömüyorlar. Bu kadar senin olayın. Geldin ve toprak için gittin. İkinci bir şansın olmayacak farkındasın değil mi?

Arkadaşıma soruyorum. Annen mi Ülken mı? Ülkem diyor. Ya annen? Önce Vatan..

Vatan nedir? Üzerinde yaşadığımız ve sınırları olan toprak diyor. Sen nesin? İnsan. Senin annenden daha önemli yani sınırlarla çizilmiş toprak? Evet. Peki..

İyi mi yani bu? Bir avuç kuru toprak alın elinize ve bakın ona 1 dakika boyunca. Ne görüyorsunuz vatan toprağı değil mi, bunu Moskova’daki Vladimir, Tunus’taki Moustafa, Japonya’daki Seiji de görüyor! Tüm hayallerinizi, umutlarınızı, sevdiklerinizi, güzel anlarınızı gözünüzün önünden geçirin ve tekrar toprağa bakın. Ne oluyor? Hala mı toprak üstün? Sanırım değil. Ne uğruna ölüyorum diye sorguluyorsunuz değil mi hafiften? Bu sizin yaşama sevinciniz işte. Üzerine toprak örtülmemiş ve köreltilmemiş yanınız. Aynı hislere saydığım diğer ülkelerdeki insanlarda dahiller.

Ne kadar değersiz ve vazgeçilmiş yaşamlara sahibiz farkında mısınız? Ölümü şeref sayıyoruz. Vatan toprağı için ölmeyen şerefsizdir diyoruz. Annemden geçerim vatandan geçmem diyoruz. En büyük Slovenya ve Slovak halkı! Slovaksan şeref duy, değilsen itaat et!

Ve bir gün senin ülkenin kalkınması için en büyük nimet Petrol olarak görülüyor. Petrol olursa benim ülkem daha yücelir! O zaman gidip başka ülkelerdeki insanları öldüreyim, onların hayatlarına son vereyim de benim ülkem daha kutsal olsun!

Ya da kendi bağımsızlığımı ilan edeyim de bende yüce olayım diyerek dağlara çıkıp savaşayım, aynı toprakları paylaştığım insanları öldüreyim de benim de yüce bir toprağım olsun! Ya da benim toprağımı elimden almaya çalışanları gidip öldüreyim de benim toprağımın yüceliği kaybolmasın!

Basayım şu tetiğe de karşımda gördüğüm kişinin tüm umutlarını yok edeyim. Basayım şu tetiğe! Basayım ki; kızına masal anlatamasın şerefsiz! Basayım, daha sıkı basayım da annesi sabahları öpemesin! Daha sert basayım alnının çatından vurayım da hayal kuramasın pislik herif! En yüce ırk Slovaklar! Siz kim oluyorsunuzda bizden daha üstün görüyorsunuz kendinizi? Bu dünyada sıcacık hayalleri, umutları, güzellikleri bünyesinde barındırabilecek tek bir millet var o da Slovaklar! Geberin it herifler! Girin toprağın altına..

İşte bu duygular alıyor aklımızı başımızdan. Kimse barışı konuşmak istemiyor. Herkes diğerinden nefret ediyor. Gözler kan oluyor, nefesler kan kokuyor, tarih kanla yazılıyor. Okullarda en çok kanı kimin döktüğünü ezberlemeleri için çocuklara ödev veriliyor. Kan olsun yeter.

Tüm insanlar “insan olduğunu” hatırlasa, savaşa yordukları zihinlerini barışa yorsa, kan dökmek yerine kardeşliğe, sevgiye mücadele verse? Çok mu zor? Evet çok zor, artık çok geç.. Olmayacak ütopik bir düşünce bu sadece..

Varol’un tek bir sihir hakkı olur ve onu kullanır!

Bir sabah uyandığında insanlar; kalplerindeki tüm milliyetçilik duygusu kaybolur. Onun yerine insan sevgisi gelir. Ve herkes etrafında gördüğü tüm silahları bir araya toplamaya başlar. Kore’den, Lübnan’dan, Türkiye’den, İtalya’dan, Avusturya’dan, Rusya’dan her yerden uçaklarla, gemilerle gelir tüm silahlar. Tek bir silah bile kalmaz artık ortada.

Ve kurulan devasa tesiste tüm silahlar eritilmeye başlanır. Aylar sürer bu işlem.. İnsanlar heyecan içindedir. Dünyadaki en büyük sanatçılar, ustalar fikirlerini sunarlar. Gün geçmişe ve geleceğe insanoğlunun kendini affettirme günüdür! Gökyüzüne ulaşan görkemli bir anıt yapılır tüm silahlardan en sonunda. Barış Anıtı konur adı.. Barışın simgesi güvercinler su içebilsin diye tasarlanır hatta ufak ayrıntıları. Rengarenk boyanır bu anıt, bir tek çok can alan siyah olmadan.

Ve yüzlerce binlerce yıl sonra bile anlatılacak en büyük hikaye yazılır yeryüzünde.. Artık savaş yoktur. Barış vardır, güzellik vardır, güvercinler şahittir barışa, onlar kazanmıştır. Onlar bile dile gelip Yaşasın İnsan! demiştir.. Toprak yine topraktır ama sıcacık kalpli insanlar vardır artık üzerinde..

Saygılarımla..

Başka başka şeyler de var :)

• 12 Haziran 2008 -- istanbul bilir ya (0)
• 08 Mart 2011 -- Amatör fotoğrafçının beğeni dramı (2)
• 18 Ocak 2009 -- Güzel pazar günüü (2)
• 19 Şubat 2010 -- Varol is yontuluyoring… (1)
• 14 Mart 2009 -- Faili Meçhul Kıyak Projesine Destek !!! (0)
• 10 Şubat 2008 -- Islandımmm (1)
• 12 Mayıs 2010 -- Sanal ortamda alayına gider felsefesi :) (0)
• 09 Aralık 2008 -- A.R.O.G (5)
• 18 Aralık 2008 -- Milli Piyango Yılbaşı Çekilişi (4)
• 22 Eylül 2008 -- İftar falan. (0)

Hava buz gibi.. İşten eve dönüyorum fıtı fıtı koşturarak. Şampuanla yıkadığım parmakları kesik eldivenim (şampuanımın kokusuna bayılıyorum fil gibi uzun bir burnum olmayışından ve kendi saçımı koklayamayışımdan dolayı eldivenimdeki şampuan kokusuyla tatmin ediyorum kendimi bazen ellerimi yiyesim geliyor kokudan o derece etkiliyor beni ) yeteri kadar ısıtamıyor ellerimi, yolda parmak egzersizleri yapıyorum ısınambilmek için

Kırtasiyenin önünde taburesine çökmüş önünde boya sandığı duran küçücük kara kuru bir çocuk görüyorum. Ben eve deparlar atarak varmanın ve soğuktan etkilenmemenin derdindeyken kim bilir o minik ne kadar zamandır bekliyor burada?!

Dalıyorum kırtasiyenin içine, heey adamım gelsene bi dakika diyorum.

Buyur abi diyor ailesinden ve çevresinden alıştığı doğu şivesiyle.

“Sağ elin verdiğini sol el bilmeyecek!” der Hadis-i Şerif. Amacım da reklam değil öncelikle belirteyim de lan sözüm ona iyi insan portresi çizmeye çalışıyor, biz senin ciğerini biliriz aslanım, kimi kandırıyorsun la sen şeklinde çıkışlarda bulunmayın

Bir kaç tane boyama kitabı alıyorum bir de boya kalemleri Hemen kırtasiyenin yanındaki pastaneye giriyoruz. Çay mı oralet mi diye soruyorum. Çay diyor, büyük adam gibi Ben olsam oralet isterdim meselaa..

Adını, yaşını öğreniyorum, okula bu sene başlamış.s Bilinen hikaye olduğuna emin olduğum için sormuyorum, sorulmaz da zaten neden çalışıyorsun diye. Kim soğukta beklemek ister ki?

Masanın üzerine bıraktığı boya kalemlerinden ve boyama kitaplarından çok mutlu olduğu gözlerinden anlaşılıyor.

Çaylarımız geliyor. 4 şeker istiyor (bu pek büyük adamca olmadı, hem inanmamıştım büyük adam olduğuna ki ) Ben şekersiz içiyorum benimkileri de o alıyor. Gözüm haberlere takılıyor, ben televizyon izlerken o paketinden çıkarttığı boyalarla başlamış bile kitabı boyamaya.

Güzel bir kız çizimi. Hemen karşısında bir erkek. Bulutlar var, güneş var, ağaçlar var. Hepsi boyanacak. O miniğin hayal dünyasındaki rengi alacak.

Tüm sayfa bomboş..

Kızın ve erkeğin ayakkabıları dışında..

Sormuyorum neden sadece ayakkabıları boyadığını. İçim acıyacak biliyorum. Benim gitmem gerekiyor sen burada kal ısın iyice diyorum ve hesabı ödeyip çıkıyorum.

Kapıyı açıyorum hava buz gibi..

Geri dönüp eldivenlerimi bırakıyorum, al senin olsun bunlar, bak çok güzel kokuyorlar kokla diyorum. O da bayılıyor Bayılacak tabi benim eldivenim onlar, mis gibi kokuyor

Sonra soğuk..

Daha yavaş yürüyorum farkında olmadan. Neden sadece ayakkabılar? düşünmek istemiyorum ama aklımdan çıkmıyor. Vereceği cevabı tahmin edebiliyorum ve içim acıyacak buna eminim. Atıyorum bu düşünceyi kafamdan.

Ellerim hala güzel kokuyor Onunkilerde.. İçimden dua ediyorum umarım bir gün tüm dünyayı rengarenk yapabilecek biri olur diye..

Başka başka şeyler de var :)

• 22 Haziran 2011 -- Karşı tarafı anlamak.. (1)
• 18 Mayıs 2009 -- Facebook’ taki doğum günlerini Outlook’ a aktarma (2)
• 14 Aralık 2009 -- Yalçın’a (0)
• 16 Nisan 2009 -- Geçmişe yolculuk… (2)
• 10 Ağustos 2008 -- Akraba evliliği ve sonuçları (0)
• 06 Ocak 2009 -- Falan filan işte yaaa… (0)
• 28 Aralık 2007 -- Asker işte… (0)
• 11 Ocak 2009 -- Bakırköy’deki el sallayan amca Yolun açık olsun… (2)
• 02 Ekim 2008 -- (6)
• 15 Eylül 2008 -- Motorsiklet kazası (6)

Ardımdaki sesin kaynağı cennetten düşmüşçesine bembeyaz duran kitaplığım.

Nasıl yani? Olur ya hani gece uykuya dalacakken olur olmadık eşyalardan çıtırtılar gelir, ben hep onların sıcaklık değişiminden genleştiği saçmalığını bünyeme inandırarak korkmadan uyuyan bir şahıs olarak bu olayı da öyle yorumladım. Sonuçta atomu var, partikülü var, protonu, nötronu bilimsel bişeyler kesin olmuştur yani. Odun tahta deyip geçmemek lazım!

Anlamsız fotoğraf bakışmalarıma, abidik kubidik sayfaların boş paylaşımlarına dalıyorum yine. Twitter’da fenomen olmuşların komik olayım derken arkadaş ortamında “bu ne abi yaaa şimdi” standardında espirilerine gülemeden öhhh diyorum.

+ Sessiz ol duyacak bizi..

Lan?

Kahvemden bir yudum alıyorum korkudan, arkama dönüp bakamıyorum bile. Müzik açıyorum, sesi yükseltiyorum.

Aklım kitaplıkta. Noluyor orada?

Çok zekiyim ya, monitörün tepesinde duran webcam i açıyorum. Hafif kendime falso vererek arkama dönmeden dikiz aynası niyetine kullandığım webcam ile ardımı kontrol ediyorum. Her şey gayet normal..

Kapatıyorum müziği. Sesi dinlemek istiyorum, bir anlık cesaret ile.

+Sence neden bunu yapıyor?

-Bilmiyorum, tanımıyorum artık onu.

Aniden arkama dönüyorum gözlerimi korkudan kapatarak Sizi duydum, sizi duydum, sizi duyduuuuummm!

Sesi hissediyorum.

Dan Brown- Kayıp Sembol‘den geliyor;

“Varol senin gibi birinin buna şaşırmayacağını umuyoruz. Sorun nedir? Anlatmak istersen eğer biz hep buradayız. Sadece birer kağıt parçası olmadığımızı herkesten iyi biliyorsun!”

Şşeeyy.. Been. Siz Dan Brown musunuz? Robert Langdon mu? Bu arada bismillahh.

“Hangisini istiyorsan O’yum Varol. Neden bize sırtını dönüp o parlak ekranda vakit geçiriyorsun? Bunu bilmek istiyoruz.”

İstiyoruz mu? Allah’ım aklımı kaçıracağım. Diğerleri de mi?

Jack London – Martin Eden ile cevap veriyor bana. “Sen ki okumak ve yazmak ile ruhunu besleyen, bilmekten başka derdi olmayan, merakını asla dizginleyemeyen adam! Nedir senin derdin?  Martin Eden yeterince ilham kaynağı olamadı mı sana? O çabalayışları, vazgeçmeyişi? Kendini bulamadın mı? Yoksa okurken beni mi kandırdın? Düşün ve söyle Varol, nedir derdin? “

Yahu bir derdim yok, yapmayın böyle nolur, gözlerim doluyor. İçim burkuluyor. Neden böyle düşünüyorsunuz? Ben sizi hep çok sevdim, sizi bazı geceler konuşuyormuş gibi kulağıma yaslayarak dinlemeye çalıştım, sizinle uyudum, sizinle uyandım. Her birinizde ayrı anım, ayrı zamanım geçti, geçip karşınıza okumadan izledim bazen. Neden böyle düşünüyorsunuz?

Fyodor Dostoyevski – Suç ve Ceza ile cevaplıyor hafif Rus aksanı ile.

Biz eski ışığını göremiyoruz Varol. Bir labirentin içine dalmış çıkmak yerine umarsızca içinde dolaşıyormuşsun gibi görünüyor. Anlamsızlıkları dost edinip, güzelliğe uzak duruyorsun! Kafesinin tellerini ellerinle okşuyorsun, sanki ona minnet duyuyorsun. Git gide sıradan olmak için çabalıyorsun!

Ürpertiden ne konuştuğumu ne anlattığımı bile bilemiyorum. Haklısınız diyorum sadece.

Émile Zola – Therese Raquin ile cevap veriyor.

“Bizler senin en iyi dostlarınız bunu çok iyi biliyorsun! .. ve şimdi özünü, aşkını bulmanı istiyoruz. Bu aptalca bir yanılsama olmamalı Therese Raquin gibi.. Sekülerist birine dönüşüp tinseli yok etme! Ezme kendini, herkesleşme! Hemen yanı başındayız Varol, gözlerinle okumayı bırak bizi! Ruhunu eksiltme! Yazmayı bırakma! Sesini kısma!”

… bir ses kaplıyor odamı.. Ihlamur kokulu ses olur mu hiç? Ses bir koku ile anlatılır mı?

Mesnevi konuşuyor.. Tüylerim diken diken..

“Gitmeyin üzerine. O yolunu biliyor..” 

Ağlıyorum. Tutamıyorum ki kendimi. Bu çocukken öldüğünü düşünüp ardındaki insanların üzüntüsünü hayal ederek ağlamakla aynıydı. Kendine acımaktı, üzülmekti. Suç işledikten sonra affedilmekti. Ağlamaktan başka bir şeydi.

Ben biliyorum..

Öyle dedi. Biliyorum..

Ben biliyorum!

Başka başka şeyler de var :)

• 12 Mayıs 2008 -- Bir bilet istiyorum sadece gidiş olsun çocukluğun saflığına (0)
• 17 Ekim 2008 -- Yalçın Küçük pisliği… (0)
• 15 Mart 2009 -- Tekirdağ Gerilimi:) (3)
• 08 Haziran 2009 -- (0)
• 05 Temmuz 2008 -- Microsoft yıllık lisans olayı (0)
• 11 Aralık 2008 -- Sanal sosyalleşme araçlarım… (11)
• 20 Aralık 2009 -- Şaka mı? Tehdit mi? (0)
• 08 Mart 2011 -- Amatör fotoğrafçının beğeni dramı (2)
• 19 Şubat 2010 -- Varol is yontuluyoring… (1)
• 02 Ocak 2010 -- Doğum günüm kutlu olsun :) (4)

Bazı lnsanlar ne kadar doyumsuz! Lanet olsun bu kadar ruhsuz olmayı nasıl başarıyorsunuz? Nasıl bu kadar bencil, nasıl bu kadar salakça mutlu rolleri içinde, nasıl bu kadar metalara taparcasına bir yaşamın parçası olarak bulabiliyorsunuz kendinizi? Hayatlarınız mastürbasyonla geçiyor, boş amaçlarınızı geçici tatminlerle bir yere vardırabileceğini sanacak kadar maneviyatsız varlıklara dönüşmüşsünüz.

Egolarınız arşa değmiş, ruhunuz ayaklarınız altında ezilmiş, ağzınız samimiyetin en uzak kelimeleriyle evrimleşmiş, bir odun parçasından daha az işe yarar bireyler olmuşsunuz!

Yaşamlarınız benden ibaret! Ben Ben Ben.. Sen nesin ki hep Sen diyebiliyorsun? Allah aşkına bir tart kendini nedir bu yüce sanışın? Cahilsin, eksiksin, kirlenmişsin, rezilsin.. Özgüven mi diyorsun buna? Komiklikten başka bir şey değil göremiyorsun!

Göremiyorsun hiç bir şeyi göremiyorsun, duyamıyorsun, hissedemiyorsun, lanet olsun sen yaratıcının aleme ibret için gönderdiği en aşağılayıcı varlıksın ve bununla övünüyorsun!

Boşsunuz çok boş! Bomboş! Boş ve acınası! Boşluğunuz kötü bir koku yayıyor etrafa, güzel insanlar sizler yüzünden burunlarını tıkayarak, iğrençliklerinizi görmemek için gözlerini yumarak, kartlaşmış tiksinç sesinizi duymamak için kulaklarını kapatarak yaşamak zorunda!

Sanki et ve kemiğin içine laboratuvar ortamında geliştirilmiş yapay bir ruh eklenmiş ve evet bakın bu da insan diyerek dünyaya salınmış gibisiniz.

Daha fazla devam edemeyeceğim, gerçekten içim kararıyor yazıya konu olan insanlar aklıma geldikçe.. Son 3-4 gündür yaptığım gözlemin sonucudur bu yazı. Üzerinize sebepsiz alınmayın ama bir düşünün derim. Ne kadar meta ne kadar mânâsınız?

Başka başka şeyler de var :)

• 21 Haziran 2009 -- Windows 7 Ağ problemi (4)
• 06 Ocak 2009 -- Falan filan işte yaaa… (0)
• 05 Temmuz 2009 -- Panaroma 1453 (1)
• 08 Kasım 2009 -- Yorgun ama Mutlu (!) (2)
• 29 Aralık 2007 -- Sensin Laik (0)
• 30 Ağustos 2009 -- Sahur vakti istanbul sokakları (0)
• 30 Aralık 2007 -- Facebook furyası (0)
• 20 Temmuz 2009 -- Odamdaki arı :) (2)
• 25 Ekim 2009 -- Yok böyle bir pazar :S (1)
• 28 Mayıs 2008 -- Noooolmuş? (0)

Ben yaşıyorum abi, nefes alıyorum, sokağa çıkıyorum, gülüyorum, eğleniyorum kırlarda koşup şarkılar söylüyorum gönlümce İlla elimize terlik alınca mı bir bağlılık, bir sadakat, bir hadi abi yazsana yeaaalar filan oluyor, harbi harbi zoruma gidiyor evden terlikle çıkmaya meyilleniyorum her sabah

Efenim bir sürü plan proje var kafamda, güzel şeylerin kıpırtısı mevcut şu naciz hayatımda. Kötü olmamı isteyen insanların var olduğunu bilmek çok kötü :/ Halbuki tek bir insanın bile kötülüğünü istemedim ben şu hayatta Her neyse kötü haberler almak isteyen insanlara kötü haber vermek durumundayım Kötü haber, haberler iyi Olsun sen vazgeçme, senin için de güzel günler olacak, benim kötü olmam için sen yine dualar etmeye devam et, ardımdan küfürler filan savur Olur olur bekle

Imm son zamanlarda çok kitap okuyorum ama öyle böyle değil bazen aynı anda 4 kitabı birden okuduğum bile oluyor, tabi 8 gözüm çıkmadı ayrı ayrı zamanlarda yapıyorum bunu.. Gün içerisinde eve gidip kitap okusam şimdi ne güzel olurdu diye hayallere dalıp bu hayaliyle mutlu olabilen bir insana dönüştüm

Kendi kabuğunda yaşayan mutlu bi kaplumbağa gibiyim, tek kişilik dünyamın içinde huzuru ve mutluluğu tutabildiğim kadar tutuyorum benimle Kimseye sataşmıyorum, kimse de bana sataşmıyor böyle sessiz sessiz dingin bir yaşamım var

Ya sataşmıyorum dediğime bakmayın aslında, geçenlerde işten eve dönüyorum, kaldırım taşına tuvaletini yapan bacak kadar bi çocuk gördüm. Lan tepem attı anasını satayım, harbiden anasını satayım yani o çocuğun anasını alıp satayım bi yerlere :@ Aklıma geldikçe hala sinirleniyorum.. Çocuğaa höööyyttttt diye bi bağırdım tam hacetini giderirken. Çocuk birden bi ayağa dikeldi böyle gördüğüm manzaraya mı şok olsam, çocuğun verdiği tepkiye mi şok olsam çözemedim, arkama bakmadan kaçıverdim olay mahalinden. Çocuğun çömelmiş vaziyetten dikelmiş vaziyete geçiş esnasından ardından kopan bir parçanın yere düşüşünü izlerken, işin daha ilgi çekici kısmı olan poposunda kuyruk gibi gibi duran o uzuvumsu ama bir o kadar da düşmeye meyilli parçacığın o minnacık vücutta ne aradığını sorgulamam ve çocuğun bana elini kaldırıp mina kuyum layn siktiygit demesi ile neye uğradığımı şaşırdım. 5 yaşındaki çocuğun öfkesi kimseye benzemez abi, adam olsa bağırırsın çağırırsın susturursun, ne bileyim üzerine yürürsün bi şekilde vitesi küçülttürürsün ama çocuk öyle mi? Hayır ardında duran o kuyrukumsu şeyi avuçlayıp topak topak üzerime fırlatma ihtimali de var sonuçta  (çok iğrenç biliyorum ama insanın aklına geliyor ister istemez)

Elleri havada üzerime doğru yürüyüşü, o yaşına başına bakmadan ettiği küfrün ağzında tıpkı arkasında duran şey kadar eğreti durması, sen benim kimin çocuğu olduğumu biliyor musun lan dercesine yüz ifadesi filan, şahsım üzerinde o kaldırım taşına yapılan hacete olan başkaldırımın, bir insanın özel hayatına doğrudan yapılmış bir saldırı olarak benimsenmesine neden oldu. O an tüm medeni duygularım açığa çıktı ve 5 yaşındaki çocuğa bir bireyin barınma, yeme, içme gibi bu hakkının da kendi belirleyeceği yaşam felsefesine göre gönlünce yaşayabilmesinin en doğal hakkı olduğunu kabul ettim. Özür dileyesim geldi.

Çocuğun burada ne suçu vardı ki hem? Olay anne ve babadan ileri geliyordu. “Kendini insan olarak geliştirmek” sözü geldi aklıma.. Bu çok önemli bir nokta, her anne ve babanın doğumundan ölümüne dek aldığı tüm kararlar kendilerinden daha çok çocuklarını etkiliyor. Çocuk sunulanı almakla mükellef gelişim süreci boyunca. Ona verilen eğitimin dışında alabileceği hiç bir şey yok!

Her neyse oradan hızlıca uzaklaştım başıma bir iş gelmesin diye, dönüp arkama baktığımda çocuk kaldığı yerden devam ediyordu operasyonuna.

Ben de çocuk yetiştireceğim dedim kendi kendime, lan ben bir aynştayn, bir da vinci, bir mozart büyütmeyi planlarken bu çocuk ne olacak peki? Bu çocuk büyüdüğünde benim çocuğumun önünü kesecek, haraç isteyecek! Babasını el kol hareketiyle korkudan kaçıran çocuk oğluna neler yapmaz lan. Bir anlık öfkeyle çocuğu pataklayasım geldiyse de vazgeçtim döndüm yoluma..

Şimdi hayatıma katacağım her şeyin aslında benim çocuklarıma da birer miras olacağını idrak eyledim “bizzat yaşayarak”. Siz de öyle eyleyin a dostlar.. Ne diyor Orhan Pamuk – Ailelerimizin eğitimli ya da eğitimsiz olmaları hayatımızı onların karakterlerinden çok daha fazla etkiler! Kesinlikle alacağınız, edineceğiniz her bilgi, her deneyim, her bakış açısı, her düşünce sizden daha çok çocuklarınızı etkileyecek!

Şimdi bırakın saçma sapan şike muhabbetlerini, dizilerdeki ferihaları, fatmagülleri, kuzeyleri güneyleri de birazcık kitap okuyun Aha da bu sosyal mesaj kısmı işte Çocuklarınıza dizilerdeki fatmagül’ü, feriha’yı ‘mı anlatmak istersiniz yoksa onlara gelişim süreci boyunca yol gösterecek birbirinden değerli bilgileri, tavsiye edebileceğiniz kitapları mı?

Çok mu itici oldu? Olsun! Mesajım yerine ulaşsın o yeter de artar bana Geliştirin abi kendinizi, ot olmayın! Hepiniz birer bahçeye dönüşüp çiçekler yetiştireceksiniz yaşamınızda.. Kurutmayın kendinizi, sulayın, besleyin ki çiçekleriniz daha gür, daha rengarenk, daha ışıl ışıl gelsin dünyaya

Oh yess ben de 80 yaşıma yeni bastığım şu günlerde böyle öğütler vermekten büyük zevk alıyorum

Başka başka şeyler de var :)

• 10 Ağustos 2009 -- Facebook friendfeed’i satın almış (0)
• 04 Ağustos 2009 -- İlk 3G görüntülü konuşma heyecanı :) (11)
• 02 Temmuz 2009 -- Turkcell 3G Blogger Party (0)
• 27 Aralık 2009 -- I Have a Dream (3)
• 25 Kasım 2009 -- Küçük bir çocuğun size ihtiyacı var. Evet size, başkasına değil… (2)
• 17 Ocak 2010 -- Herkes için birşey var bu yazıda… (2)
• 14 Nisan 2010 -- Güzel gece :) (0)
• 13 Ocak 2010 -- Seviyomuşlar ya lan :D (2)
• 05 Ağustos 2008 -- Unfaithful (0)
• 10 Ağustos 2008 -- Akraba evliliği ve sonuçları (0)