Bugün kendimi övmek istiyorum :) Tesadüfen acayip güzel bir övgü aldım :)

Otobüste gidiyordum bir amca geldi yer vermek istedim amca oturmadı, amca otur dedim oturmadı. Ne kadar ısrar ettiysem oturmadı gitti arkalarda boş bir yer buldu. 

Aradan zaman geçti bu sefer bir tombişmi tombiş bir teyze geldi. Teyzeye yer vermek için kalktım o arkada boş bir yer bulmuştu o da oturmadı. Ben yinede arkasından baktım belki boş yer yoktur diye. Neyse bu teyzede oturmadı.

Bende oturdum yerime taktım kulaklığımı müzik dinliyordum. Hemde fecii parçalayıcı bir şekilde Du hast çalıyordu. :) Sonra gözüm çaprazımdaki ablaya kaydı. Çaprazdaki abla yanımda oturan bayanla konuşuyor fakat bana bakıyordu. Merak ettim kulaklığımı çıkardım. Sonra abla bana otobüsün ortasında yüksek sesle;

Oğlum annene ve babana çok teşekkür etttiğimi söyle. Gerçekten çok iyi bir evlat yetiştirmişler. Bıdı bıdı bıdı gibi güzel güzel laflar söyledi ki. Ben böyle varya oturduğum yerden magmaya kadar indim desem yeridir. O kadar utandım ki ne yapacağımı şaşırdım. Teşekkür ederim ablacım dedim kapattım konuyu.

Ama çok mutlu oldum yaaa. Bazende büyük insanların kendinden yaşça küçük insanların yaptığı hareketleri takdir etmesi gerekir. Bende ablaya teşekkür ettim gösterdiği incelikten dolayı. Öylecene teşekkürleştik teşekkürleştik bi hal olduk :) Kendimi görücü gelmiş ev kızı gibi hissettim valla :)  

Neyse beyler baba kaçar. Sabahın köründe iş var olm sizin gibi yatmıyorum ben…

Başka başka şeyler de var :)