Hayatımda ne bir renk var ne bir eğlence. Kendimle eğlenbildiğim kadar mutlu olabiliyorum ancak. 

Askerdeyken gitar eşliğinde bağıra çağıra söylediğim bir şarkı şimdilerde hayatımı tamamen anlatıyor diyebilirim. Yapabildiğim tek şey gece gündüz çalışmak, işime göre hayatıma şekil vermek. Düzenin bir parçası halinde tüm varlığımla birilerine hizmet etmeye, birilerine para kazandırmaya kendimi adamak. Herşeyimden vazgeçmiş gibiyim. Ne dostlarla gezmek, ne bir sevgilinin elini tutmak, ne kendime alışveriş yapmak, ne evimde oturup kitap okumak. Hİç birini yapamıyorum bu söylediklerimin. Sadece çalışmak başka bir şey yok.. Beni tanıyan herkes bunu daha ne kadar kaldırabileceğimi düşünüyor bense ısrarla devam ediyorum altına girdiğim sorumluluklar nedeniyle.

Daha yaşım kaç ki? 21 bitmek üzere 22 olucam bu yılbaşında. Annemiyim, babamıyım ? Neyim ben? 

Yaşayamıyorum hiçbirşeyimi. Artık bunaltılar yavaş yavaş üzerime gelmeye başladı fakat direnmek zorundayım yapacak başka bir şeyim yok :(  

Bu şarkıyı benim için dinlermisiniz? Belki az birşey anlayabilirsiniz yaşamımı !!!

Şarkıda dokuz altı dediğine bakmayın 9:00 – 23:00/00:00/01:00/02:00 olabiliyor. Durum şarkıdakinden daha vahim yani :(

Başka başka şeyler de var :)