Bugün iş çıkışı çok ilginç bir görev üstlendim :D

Şirketten çok değerli bir abim sevgilisiyle kavga etmiş, ortam iyice gerilmiş, hatta gerim gerim gerilmiş, gep gergin olmuş :D

Ben yol üzerinde inip evime gitmek istiyordum, sonradan karar değiştirdim ve bir faydamın olacağını varsayarak geliyorum ben de dedim :) Ben ve Orhan değerli abimizin kız arkadaşına onun ne kadar ulvi, ne kadar yüce, ne kadar güvenilir, ve ne kadar başka ne söyleyebiliriz ki işte ne kadar ne varsa hepsini söylemeye gittik :D

Kasımpaşa Sosyal Tesisleri adında denize nazır süper bir yer var, ben fotoğraf makinemle ortalıkta salına salına sallana sallana ballandıra ballandıra fotoğraf çekmeye dalmışken malum şahıs ve sevgilisi gelmişler (son kez konuşmaya)…. Malum şahıs kız arkadaşını almaya gitmiş, bizi önden göndermişti :D (Pek bi kullanılıyomuşuz gibi görünüyo ama ben halimden gayet memnundum :D )

Neyse…

Hanımefendi, onun ablası eniştesi malum şahıs ben ve orhan… Tabi tanınmayan tek kişi ben olduğum için tüm ilgide benim üzerimdeydi, sürekli konuştum anlattım  bla bla bla :) Gerginliği dağıtmak için ki ben istemesem de açılacak o rengarenk konu açılıverdi birden :D Fotoğrafçılık :) Hadi bakalım gelde sustur beni :P

Böyle bana fotoğraf makinesi soranların yakasına yapışıp hayyam pasajına götürmediğim kalıyor birtek :) Öyle bi ballandırarak anlatıyorum ki benim bile bir daha makine alasım geliyor :D

Abla ve enişte ortamdan ayrıldı. Sonra bizde kalktık malum şahıs ve kızarkadaşını yalnız bıraktık… Öyle gergin öyle dramatik anlar yaşandı ki anlatamam :D Ben uzaktan hiç umrumda değilmişçesine deli gibi fotoğraf çekerken diğer yandan da o kıvranış anlarını, el kol hareketlerinden olayın gidişatını kestirmeye çalışıyordum :)

Malum şahıs bana hayatında ilk kez aşık olduğunu, onu kaybetmek istemediğini zibilyon kez anlatmıştı. Biliyordum nekadar çok sevdiğini o yüzden eğer kaybederse ne büyük bir bunalıma gireceğinin bilincindeydim.

Uzağımızdaki banktan kalkıp el ele bize doğru gelişlerini gördüğümde kendimi bir mahalle dizisindeki figüran gibi hissederekten yerlere kapanıp onların o güzel anını fotoğraflamaya çalıştım :D Çok da güzel fotoğraflar çektim ayıptır söylemesi :P

Fakat malum şahısın kız arkadaşında hala tereddütler vardı. Bu bariz belli oluyordu.

İşte bu noktada Varol’un devreye girmesi gerekliydi. Tüm edebi yönümü kullanarak malum şahsın gerçekte ne derece adam gibi bir adam olduğunu, onsuz bir hiç olduğunu, aşklarının yüceliğinin gökyüzünü aştığını filan filan filan bir sürü zırvalarla anlattım :D

Ehh bayanlar böyle şımartılmalardan hoşlanırlar :D Çok iyi gittiğimin farkındaydım :) Yol boyunca zırvalamaktan hiç geri durmadım, keyifleri gerçekten yerine gelmiş gibiydi :D

Şimdi olayı başa saralım….

Normal şartlarda bir insan sevgilisi ile tartıştığında yanında birilerini götürmesi ve olaya müdahil etmesi sizce normal mi? Elbette değil… Benim orada olmam normal mi ? Elbette değil.

Fakat insanların anormal davranışlar sergilemesi ve isteklerde bulunması sadece bir duygu oluştuğunda meydana gelir. Aşk diyorlar halk arasında.

Malum şahıs evlenmek isteyen bunun için neredeyse tüm hayatını değiştirmiş, eskiden çok hızlı olmasına rağmen şimdilerde durulmuş ve gerçekten ciddi düşünen biri.

Onu anlayışla karşılamak, saçmaca olsa da çorbaya minicik tuz taneleri serpmek bir arkadaş olarak görev olmalıdır diye düşündüm ve mutlu sonu görmenin ve o anı ölümsüzleştirmenin verdiği heyecan ve pozitif enerjisini sonuna kadar hissettim :)

Çektiğim fotoğrafları photoshopta filtrelerden geçirip yarın sunacağım kendilerine :)

Sanırım ben bugün gerçekten bir mutlu son fotoğrafı çektim :) Kendiminkini hiç göremeyecek olduğumu hissetsemde :D

Başka başka şeyler de var :)