Başka şehirleri gezdikçe nefret eder hale geliyorum İstanbul’dan.. Nitekim yine aynısı oldu, boğdu bu şehir beni, üzerime geldi, daralttı, nefes alamamamı sağladı.. Bu kez Antalya’daydım.. Küçücük değil ama çok da büyük değil karınca kararınca bir bayram tatili geçirdim. Metropol Cadısı ve değerli ailesinin sponsorluğunda konaklama ve diğer tüm (ekstralar dahil) ihtiyaçlarım müthiş bir özveri ve içtenlikle karşılandı..

Çok çok mutlu oldum, hayatta bana en çok keyif veren, Varol’un gerçek Varol’u görmesini sağlayan, her anlamda yaşamımda kökünden söz sahibi olan, miniminnacık şipşirin Damla hanım ile gülücükler saçarak güzel bir tatil yaşadım.. Sonsuz teşekkürler kendisine ve ailesine.. Hayatımda ilk kez dalında portakal ve mandalin gördüm. Hatta her gördüğüm turuncuyu portakal sanıp ağaçlara saldırıp Damla’nın “dur onlar turunç, portakal değil acı onlar acı yenmez” ikazlarıyla yerime çöküşte bulundum

Velhasıl kelam..

Derken beklediğimizden değil ama gelmesi zorunlu an geliverdi.. Dönüş yolu.

Aman tanrım nasıl bir işkenceydi, nasıl bir çaresizlik ve tutsaklık anıydı anlatamam..

Öncelikle Güney Akdeniz adlı firmadan başlamak istiyorum eleştiri bombardımanıma. Açığa almak istediğim biletimi internet üzerinden satın aldığım için hiç bir şekilde açığa alınamayacağını bildirdikleri, bilişim çağında böyle saçma bir cevap verebildikleri, bir daha asla bu firmayı seçmemem için bana gereken mazeretleri sundukları için saygı ve sevgilerimi sunuyorum.. Bu kafayla gidin değerli Güney Akdeniz yöneticileri.. Çok doğru bir strateji, büyük firmalar hep bu yolu izlemişlerdir zamanında

Biletimi açığa alamasam da ikinci biletim hazırdı. Malum bayram dönüşü inanılmaz bir talep oluyor. Metro Turizmin ofisinde Jet Turizm diye bir firmanın bileti satılıyordu. Sorduğumda kardeş firma olduğunu söylediler, aaa süper o zaman ne güzel cıstak cıstak giderim diye düşündüm. Aldım..

Vakit geldi, pek bi güzel olan Asal Muz’dan bir koli muz, sonracııma muz marmelatı, bergamut reçeli gibi daha önce tatmadığım güzellikleri heybeme doldurup, gözümden bir damla yaş akıtmadan bindim otobüse..

Otobüs derken, hemen gözünüzde firmanın devasa logosunun bulunduğu, hareket ettiğinde tısssss tısssss ses çıkaran, papyonlu hostların bulunduğu, topkek ve lipton çay ikram edildiği, pet bardaklardaki suyu tüketip koltuğun arkasına sıkıştırıldığı, halet-i ruhiyenize göre tepenizdeki ışığı açıp kitap okuyabildiğiniz, molalardan sonra hostların kolonya ikram ettiği o standart hizmet anlayışı canlandı değil mi?

Ben de tıpkı sizler gibi, önceden yolluk börek çöreğini yapıp naylon poşete koymuş, yola çıktıktan 10 dakika sonra açıp etrafı mayalı mayalı kokutan teyzeler, ciyak ciyak bağıran küçük şirin sevimli bebekler, poposu yere yakın göbekli uzun yol şoförleri ve mola olsada çıkıp bi fısır fısır sigara içsek diye iç geçiren bıyıklı aile babalarını hayal ediyordum..

Lakin sadece son paragraftakiler gerçekleşti.. Mayhoş börek kokusu hakimdi otobüsümüze, zırıl zırıl ağlayan güzeller güzeli bebekte mevcuttu, poposu yere gayet yakın şoför de vardı, her fren hareketinde elini sigara paketine götüren aile babaları da..

Fakat otobüsümüzde firma logosu yoktu, bildiğin mülteci modundaydık, klima yoktu onun yerine havalandırma adı verilen ve şoförün üşüyen olursa söylesin kapatayım ikazı ile derecesi ayarlanan ultrasüpersonik iklimlendirme aygıtı bulunuyordu. Topkek ve lipton da yoktu.. Televizyonu çalışmıyodu, bir host bulunmuyordu, susadığında yalpalaya yalpalaya ona buna sürtüne sürtüne kalkıp su almak zorundalığı mevcuttu, tepemizde ışık diye birşey yoktu boydan boya bir ışık yanıyordu ve hemen kapatılıyordu, öndeki koltuğa dizimi dayayım da bari birazcıkın rahat uyuyayım düşüncesine de yer yoktu, dizini koyduğun an öndeki adam diğer koltuğa yapışıyordu, müzik sistemi ise sadece şoförün kontrol ettiği yalnızca 4 tane Bülent Ersoy parçasından oluşan geniş arşivden oluşuyordu..

Vites değiştirme konusunda endişe duyan şoförümüze yanındaki yedek şoför destek veriyor, virajlara 110 km hızla giriliyor ve karşı şeritten uzun lambaları yanan araçtan hemen korkup freni kökleyen akabinde kaza tehlikesi atlattıran muhteşem bir ekip evimize sağ sağlim ulaşmamız için can siperane mücadele veriyordu..

Biz yolcular ise müthiş bir sinerji ile hep bir ağızdan dualar ediyor, ilahiler söyleyip geçmiş günahlarımızın affı için son çırpınışlarımızı veriyor gibiydik.. Bir ara insanlara coşkuyu verip el ele sinerjinin dibine vurdurasım geldi..

Anlattıklarım size mantıksız geliyor olabilir buna eminim fakat ben bu şekilde bir yolculuk yaşadım.. Antalya’dan İstanbul’a her anı popo korkusuyla dolu anlar geçirerek geldim..

Bir daha otobüs yolculuğuna çıkmadan önce zibilyon kez düşünüp kendime kızacağım neden erken rezervasyon yapıp uçak bileti almadım diye.. Büyük konuşmak istemiyorum ama otobüs ile yolculuk imkansızlarımın arasına girecek gibi görünüyor..

Siz siz olun, belli başlı firmaların dışında fantezi yapmaya çalışmayın.. Yoksa ben gibi tanıdığınız herkese sevgi dolu mesajlar atıp, Candan Erçetin’in Yalan parçasına klip çekiyormuş gibi hissederek yolunuza devam edersiniz..

Gerçi çekilecek kahrım çokmuş, otogarda bindiğim taksinin şoförü de sarhoş çıktı lakin onunla aramda geçen macerayı anlatacak dermanım kalmadı, zira uyku kirpiklerimden süzülüyor..

Cümleten geçmiş bayramınız kutlu olsun..